Ad Valvas 1994-1995 - pagina 273

AD VALVAS 12 JANUARI 1995

PAGINA 5

VU verleent vier eredoctoraten ANC-voorman Ndebele, filosoof Plantinga, bewegingswetenschapper Turvey en laborant De Vries krijgen onderscheiding De ZuidafHkaanse literator en ANCvoorman NJabuio Ndebeie, de Amerikaanse filosoof Alvin Plantinga en de Amerikaanse bewegingswetenschap per Michael Turvey krijgen op 20 oktober een eredoctoraat uitgereikt aan de vu. Opvallend is dat ook Gerrit de Vries, die zich met een n/iuLo-opleiding opwerkte tot hoofdanalist aan de chemiefaculteit van de vu, een eredoctoraat krijgt "als blijk van erkenning voor zijn ontplooiing van nietwetenschapper tot wetenschapper". De eredoctores op rij.

'p»?^-

Nieuwe eredoctor De Vries: 'Ik lieb gewoon mijn werl< gedaan'

Getrit de Vries: Van laborant tot eredoctor Zeer verbaasd is hij, aankomend eredoctor Gerrit de Vries (1921), voormalig laboratorium-hoofdassistent bij de scheikunde-faculteit. "Ik had zoiets niet verwacht. Ik heb gewoon mijn werk gedaan. Blijkbaar wil de faculteit dat honoreren met een dergelijke onderscheiding. Ik ben er uiteraard zeer blij mee." De Vnes, in het bezit van een diploma van de voormalige school voor de suikerindustrie - een HBO-achtige opleiding waar vroeger chemici voor de suikerplantages in Indié werden opgeleid kn)gt zijn eredoctoraat voor de grote wetenschappelijke prestaties die hij als niet-wetenschappelijk personeelslid geleverd heeft. Decaan Somsen van de scheikunde-faculteit: "Het is vrij uitzonderhjk dat iemand zonder een graad een hoog wetenschappelijk niveau bereikt. De Vries heeft op een aantal terreinen echt heel goed werk geleverd. Wij hebben dat op deze manier willen belonen." De Vries, sinds 1983 met pensioen maar nog altijd een dag in de week werkzaam bij Scheikunde - "Ik sta nog regelmatig in het lab" - heeft 64 publikaties op zijn naam staan. Zijn werk bestrijkt diverse velden binnen de scheikunde; de laatste jaren houdt hij zich vooral bezig met chromatografïetechnieken en met farmacochemie. "Een belangrijk deel van mijn onderzoek heeft zich gericht op het verbeteren van bestaande onderzoeksmethodes en het vinden van nieuwe. Ik heb echter ook meer theoretisch werk gedaan." De Vries werkte zich langzaam wetenschappelijk omhoog. Vlak na de ooriog begon hij als analist bij Scheikunde. Daarvoor had hij als volontair bij een particulier laboratorium gewerkt, in ruü voor een opleiding. In de loop van zijn werk aan de vu kreeg hij steeds meer belangstelling voor wetenschappelijk onderzoek, en maakte hij daar ook naam mee. De Vnes heeft nooit een wetenschappelijke functie gekregen bij de faculteit. Het kon niet, aldus decaan Somsen: hij had er niet genoeg opleiding voor en de huidige mogelijkheden om door te stromen bestonden nog niet. "Met een andere vooropleiding had De Vries een heel andere carrière kurmen hebben".

constateert Somsen. De eredoctor zelf heeft er niet onder geleden. "Het leukste heb ik altijd gevonden om in een witte jas in het lab aan de slag te zijn. Had ik een hogere functie gekregen, dan was ik daar niet of minder aan toegekomen. Ik heb vaak bi) anderen gezien dat ze zich steeds meer met allerlei organisatie-kwesties bezig moesten gaan houden. Daar had ik geen belangstelling WOOT." (JJH)

Ndebele: Een wetenschapper in twee werelden De Zuidafrikaanse prof.dr Njabulo Ndebele (1948), vice-chancellor van de Universiteit van het Noorden in Pietersburg, Zuid-Afrika, wordt gekenschetst als een man van twee werelden: de literatuur en de wetenschap. Ndebele krijgt zijn eredoctoraat dan ook vanwege zijn literaire en wetenschappelijke verdiensten. Zijn eredoctoraat werd aangevraagd door de rechtenfaculteit. Ndebele studeerde in Botswana, Engeland en de vs en heeft een doctorsgraad in de Engelse literatuurwetenschap. Hij heeft tijdens een twintig jaar durende ballingschap in Lesotho een groot aantal verhalen, romans, gedichten en essays geschreven, waarmee hij binnen de Zuidafrikaanse literatuur een vooraanstaande positie heeft verworven. Hij kreeg onder meer de prestigieuze Noma-award. Hij is voorzitter van het Congress of South African Writers. Daarnaast heeft Ndebele grote verdiensten gehad voor de ontwikkeling van de wetenschap in Zuid-Afrika. Door zijn bewuste keuze voor de Universiteit van het Noorden, in 1959 door het apartheidsbewind opgericht voor zwarte studenten, heeft deze imiversiteit, die nu 13.500 studenten telt, haar positie aanzienlijk versterkt. Ndebele sloeg diverse functies met meer prestige af om een universiteit voor zwarte studenten, die (vanwege haar achtergrond) in een moeilijke positie verkeerde, tot ontwikkeling te brengen. Hij is daar voor een belangrijk deel in geslaagd. Ndebele is niet politiek actief in ZuidAfrika. Bij de eerste vrije verkiezingen stelde hij zich niet beschikbaar. Wel speelt hij op de achtergrond een belangrijke rol in het ANC. Nederlandse organisaties met contac-

ten in Zuid-Afrika tonen zich ingenomen met het eredoctoraat voor Ndebele. "We zijn er zeer verheugd over. Iedereen kan verzinnen dat Mandela een eredoctoraat moet krijgen: hij grossiert erin. Het is goed dat iemand als Ndebele, die binnen Zuid-Afrika zeer bekend is maar daarbuiten veel minder, een dergelijke eer te beurt valt", aldus een woordvoerder van Kairos, een centrum dat informatie en advies geeft over Zuid-Afrika. Ö[7H;

Turvey: Theoretisch en praktisch beweeglijk "Turvey heeft twee wetenschappelijke velden samengebracht: de theorie van de waarneming en van de bewegingscoördinatie. Die twee waren van oudsher gescheiden. Hij heeft een relatie gelegd tussen de waarneming van de wereld en de manier waarop mensen en dieren op die waarneming hun bewegingen afstemmen. Ook heeft hij aangegeven hoe de beweging zelf de waarneming kan beïnvloeden." Prof.dr C.F. Michaels is in oktober erepromotor van de Engelsman prof.dr Michael Turvey (1942), sinds 1966 hoogleraar aan de Universiteit van Connecticut m de vs, wiens eredoctoraat is aangevraagd door de faculteit bewegingswetenschappen. Turvey valt deze eer te beurt vanwege zijn wetenschappelijke verdiensten en de invloed die zijn werk heeft gehad in de bewegingswetenschappen en aan de faculteit. De faculteit heeft geregelde contacten met de laureaat. Turvey studeerde bewegingswetenschappen in Engeland en in de vs, en promoveerde in de jaren zestig op een experimenteel-psychologisch onderzoek naar het korte-termijn geheugen. Hij verblijft sinds 1962 in de vs. Hij balanceert op het grensgebied van filosofie, experimentele psychologie en bewegingswetenschappen, aldus Michaels, die zelf bij hem gestudeerd heeft. Daarnaast gebruikt hij technieken uit andere (natuurwetenschappelijke) disciplines als natuurkunde en wiskunde. "Turvey kijkt theoretisch en empirisch naar waarneming en beweging en de relatie daartussen en gebruikt daarbij alle wetenschappelijke concepten en technieken die hem van

Bram de Hollander

dienst kurmen zijn. Hij heeft met zijn benadering grote successen geboekt. Zijn ideeën zijn in de psychologie in het algemeen in opkomst en al dominant in de psychologie van het waarnemen en bewegen." Hij heeft ruim driehonderd publikaties op zijn naam staan, voor het merendeel in gerenommeerde tijdschriften. Turvey heeft naast wetenschappelijke ook praktische ervaring met bewegen: hij was in het verleden een hinkstapspringer van internationaal niveau. Hij is een aantal jaren voor Engeland in internationale wedstrijden uitgekomen. Zijn adetiek-carrière werd beëindigd door een blessure. (JJ/J}

a; Christelijk filosoof met humor Met de voordracht van prof.dr Alvin Plantinga (1932) tot eredoctor in de filosofie wordt een nieuw hoofdstuk toegevoegd aan de aloude gereformeerde traditie van de vu. Plantinga noemt zich namelijk nadrukkelijk leerling van de vu-filosoof en -ideoloog Herman Dooyeweerd (1894-1977). De afgelopen jaren bezocht hij de vu regelmatig en verzorgde hij verschillende gastcolleges en lezingen voor het Bezinningscentrum en de filosofiefaculteit. Plantinga, wiens voorouders van Nederlandse afkomst zijn, werd enkele jaren geleden door het blad Time uitgeroepen tot de belangrijkste christelijke filosoof op aarde. Hij volgde zijn opleiding aan Calvin College, een universiteit waarmee de vu nauwe contact heeft. Hij is inmiddels directeur van de Centre for Philosophy and Religion van Universiteit van Notre Dame in het Noordamenkaanse South Bend. De filosofen van Notre Dame zetten op eigentijdse wijze de traditie van Herman Dooyeweerd voort. Plantmga houdt zich daarbij met name bezig met de houdbaarheid van godsbewijzen en met het ontwikkelen van een christelijke kennisleer die voortbouwt op Dooyeweerds 'wijsbegeerte der wetsidee'. Kenmerkend voor zijn werk is dat hij godsdienstfilosofische vragen in een breder filosofisch kader plaatst. Juist daarom is hij op zoek naar een omvattende christelijke filosofie die de grenzen tussen waarheid en onwaarheid af-

bakent. Zo'n afbakening is volgens Plantinga nodig om het postmoderne relativisme - anything goes - een halt toe te roepen. Afgelopen september gaf hij op een bijeenkomst van de Nederlandse Vereniging voor Calvinistische Wijsbegeerte in Brabant nog forse kritiek op de Lyotards en Rorty's van het postmoderne denken. "Kennis is verbonden met God", stelde hij met een brede glimlach. "Vandaar dat postmodernen zo'n moeite hebben met het afschaffen van de waarheid. Als ze boos zijn hoor je ze af en toe denken: er is toch wèl waarheid en jij hebt het niet!" De humoristische manier waarop Plantinga zijn filosofische tegenstanders onderuit haalt leverde de Amerikaanse taal onlangs het in kleine knng bekende neologisme op: to Alvmize, oftewel "consternatie veroorzaken bij tegenstanders." Vooral op de doorgaans sterk analytisch georiënteerde Angelsaksische filosofie heeft Plantinga een grote invloed. Dat blijkt een van de redenen te zijn waarom het college van decanen aan Plantinga het eredoctoraat wil toekennen: "Dat Plantinga in het sterk naturalistische of a-religieuze Noordamerikaanse denkklimaat opkomt voor het goed recht en het belang van christelijk filosoferen, is een zaak die moed en beslistheid vergde en nog vergt", meld een notitie van het college van decanen. Plantmga schreef tot nu toe twaalf boeken en ruim honderd artikelen over godsdienstfilosofische onderwerpen en verzorgde onder meer de prestigieuze Wild-Lectures m Oxford en de Gifford-Lectures in Schotland. In 1980 richtte hij de Association for Christian Philosophers op, waarvan inmiddels zo'n duizend christelijke filosofen uit met name Nederland, Amerika, Canada, Zuid-Afrika en Zuid-Korea lid zijn. Plantinga werd in 1992 hoofd van de Amencan Philosophical Association/Western Division. Wie meer over Plantinga wil weten kan binnenkort een deeltje uit de Reidelserie 'Profiles' over hem lezen. Plantinga's werk wordt daarin door vakgenoten belicht. (EB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen