Ad Valvas 1994-1995 - pagina 464

PAGINA 8

>•>" -^ifi. ïLa,.?f^afcsgf",

ADVALVAS 6 APRIL 1995

De kunst van het solliciteren: profileren is profiteren "i-. Tips van loopbaanadviseur Van Minden om te overleven op de arbeidsmarkt Solliciteren, psychologische tests, effectief netwerken, goed overkomen bij de nieuwe baas; er komt heel wat kijken bij de eerste stappen op de arbeidsmarkt. Loopbaanadviseur Jack van Minden geeft acht afleveringen lang praktische tips. Deze keer: solliciteren.

drs Jack van Minden

Er bestaan veel opvattingen over sollici­ teren, maar er is één ding dat je als sol­ licitant altijd moet onthouden: verkoop jezelf. Want als je zelf de 'andere kant' niet laat zien wat je waard bent, wie doet dat dan wel voor je? Je klanten ­ werkgevers dus ­ proberen niet alleen de beste kandidaat te selecteren, zij trachten zich ook te behoeden voor toe­ komstige problemen. Verzekerings­ maatschappijen bieden nu eerunaal geen 'personeelsaannamenpolis' aan. Werkgever stellen daarom hun eigen verzekering samen. Deze bestaat uit barrières als sollicitatiebrief en bijbeho­ rend curriculum vitae (cv), sollicitatie­ gesprek en allerlei (psychologische) se­ lectieprocedures (tests, assessment cen­ ters, enz.) We zullen je helpen de drem­ pels van brief en cv te nemen. Als je weet dat de brief waarin je re­ ageert op een advertentie, of je open sollicitatie de eerste barrière vormt, moet je er veel tijd en energie in steken. Ga tijdig aan de slag. "Ik had zo weinig tijd", is een onacceptabel excuus! Dat geldt ook voor: "Ik weet niet hoe het moet." Boeken en trainingen helpen

sollicitanten op weg. Aan sollicitatiebrief en cv zitten een vormgevings­ en een inhoudelijk as­ pect. De vormgeving moet 'gelikt' zijn. Er is nog nooit een sollicitant geweest die een baan heeft gekregen op grond van het uiteriijk van zijn brief. Maar een onverzorgde brief leidt rap naar de prullenbak. Het is tegenwoordig erg ge­ makkelijk om met behulp van compu­ ter, desktop publishing en laserprinter tot fabelachtige resultaten te komen. Bedot jezelf niet met de smoes: "Ik be­ schik niet over de apparatuur." Spreek eens met een bevriend bedrijf of instituut, een familielid, vnend of ken­ nis. Waarschijnlijk mag je gebruik maken van hun apparatuur. Of anders zijn er winkels waar men je (tegen een kleine vergoeding) helpt. (En staat je tekst eenmaal op diskette dan kunt je het natuurlijk in een handomdraai aan­ passen.)

Assertief Een goed begin is je eigen briefpapier te (laten) drukken. Maar je moet meer in huis hebben! Je moet overtuigen. Hoe doe je dat? Je toonzetting moet positief en assertief zijn. "Ik heb veel ervaring

met familierecht door mijn stage bij kantoor X. Ik ben momenteel voorzit­ ter van de huurdersvereniging Z, een actieve groep die zich beijvert voor..." Je moet prikkelen: "Ik heb een deel van mijn jeugd doorgebracht in de Verenig­ de Staten, waar mijn vader correspon­ dent van een Nederlandse krant was. (Engels spreek ik dan ook vloeiend)." De hersenen van de selecteur zullen ge­ activeerd worden: 'Hé, voor welke krant zou dat zijn geweest? Engels als tweede moedertaal, dat is voor ons kan­" toor heel handig... Een internationale opvoeding, daar kunnen we veel plezier van hebben.' Kortom, profileren is profiteren. Wat wil de werkgever graag lezen? Waarom je juist deze baan wilt en waarom bij deze organisatie! Anders gezegd: laat merken wat je weet van het bedrijf, de afdeling, het werk en waarom dat zo goed bij je past. Je moet weten welke problemen je voor de werkgever kunt oplossen! Dat is wat anders dan aan te geven hoe goed deze organisatie in je 'carrièreplaatje' past... Daar is de werk­ gever m het geheel niet in geïnteres­ seerd! Je moet de lezer van je brief ant­ woord geven op de vraag: waarom zou ik juist deze sollicitant uimodigen voor een gesprek? Als je speciale vaardighe­ den en kennis helDt (die niet in de ad­ vertentie gevraagd worden) moet je deze zeker benadrukken en het verband met de functie aangeven. Je schept een meerwaarde ten opzichte van je con­ currenten. Het zal duidelijk zijn dat het hoofdstuk 'willen' en het hoofdstuk 'kunnen' in je bnef niet los van elkaar staan. Een solli­ citatiebrief is een zakelijke bnef. Dit be­ tekent echter niet dat de toon neutraal

ERLEVEN OP DE RBEIDSMARKT moet zijn. Enthousiasme is op z'n plaats. De manier waarop je jezelf be­ schrijft en duidelijk maakt wat je voor de werkgever kunt betekenen, zeggen veel over je motivatie. Het moet duide­ lijk worden dat je research hebt verricht en hebt nagedacht over je toekomst bij deze organisatie. Het curriculum vitae is een levensloop­ bericht. Nauwkeuriger: een compact en chronologisch overzicht van je oplei­ ding, (werk­) ervaring en andere rele­ vante zaken. Het doel is te laten zien wat je gedaan hebt en wat zoal je kwali­ teiten zijn. Natuurlijk verkoop jezelf er ook mee! Het is belangrijk dat er geen 'gaten' in zitten. Er zijn geen tijden dat men 'niets' doet. Het zal natuurlijk

soms wel enige moeite kosten, maar elke ervaring is zo te omschrijven dat hij op een zinvolle wijze heeft bijgedra­ gen aan de ontwikkeling van je capaci­ teiten en inzichten. Net als de sollicita­ tiebrief mag een cv niet te lang zijn. Beperk je tot een A­vier. Een bekende vraag: "Moet ik een stan­ daard­cv gebruiken voor elke werkge­ ver, of mijn levensloop telkens aanpas­ sen aan de sollicitatieprocedure?" Het is handig om een basis­cv te ontwikke­ len, die je eigenlijk altijd kunt gebrui­ ken. Maar het komt voor dat er bij be­ paalde sollicitaties zaken zijn die je wAt benadrukken, of juist wilt weglaten. Pas je cv dan aan. Wanneer je grossiert in cv's is het aan te raden deze aan de kopie van de des­ betreffende sollicitatiebrief te hechten (en nog eens door te lezen voor het sol­ licitatiegesprek), zodat je mondelinge presentatie steeds in overeenstemming is met je schriftelijk produkt. Toets je cv tenslotte aan twee criteria: kan de lezer mij hiermee in één oogopslag beter leren kennen? En: is het beeld dat ik overbreng positief ­ voor deze func­ tie? Jack van Minden is directeur van Psyconn in Amstel­ veen, een adviesbureau dat zich onder meer bezighoudt met allerlei facetten van loopbaanplanning en ­training Hij IS auteur van onder meer 'Alles over psychologische tests , 'Alles over management tests', 'Alles over sala nsonderhandelingen' en 'Alles over selectiegesprek ken'

'De studie is erg saai, maar het werk lijkt me leuk' Geen anoniemere achternaam dan Jansen. Ad Valvas geeft de Jansen Janssens van de Vrije Universi­ teit wekelijks een gezicht. Deze week: Kim Jansen, studente orthopedagogiek.

Kim Jansen: 'Ik wilde nog niet voor de klas. Ik vond mezelf te jong om die verantwoordelijk heid te dragen'

Peter Wolters ­

AVC/VU

Liesbeth Klumper

Kim Jansen (21) bewoont een piepklein zolderkamertje in Amsterdam­Zuid. Zij kwam er een jaar geleden terecht toen zij haar geboortedorp Wijchen (vlakbij Nijmegen) verruilde voor de grote stad. Jansen moest haar eindscriptie voor de . pedagogische academie nog schrijven. "Ik kende hier niemand, werd niet ge­ stoord en kon heerlijk doorwerken. Dat moest ook wel want ik had nog maar een maand de tijd." Kim Jansen was twintig jaar toen zij haar diploma van de pedagogische aca­ demie op zak had. Zij koos voor een vervolgstudie: orthopedagogiek aan de vu. "Ik wilde nog niet voor de klas. Ik vond mezelf te jong om die verant­ woordelijkheid te dragen. Bovendien heb ik zoveel andere dingen te doen en

als ik was gaan werken, was ik in een leven gaan leiden dat ik nog helemaal niet wil." De studie orthopedagogiek duurt voor Kim Jansen drie jaar, het laatste jaar bestaat uit een stage. "Orthopedago­ giek is opvoedkunde voOr bijzondere kinderen. Die kinderen kunnen doof of blind zijn, maar ook een geestelijke handicap hebben. Eigenlijk gaat het om alle kinderen die niet in het gewone on­ derwijs mee kimnen komen. Mijn stage wil ik graag lopen bij een paedologisch instituut. Daar komen alle kinderen die het op de gewone scholen niet redden bij elkaar en wordt uitgezocht welke soort onderwijs het meest geschikt is." "Als ik deze studie achter de rug heb, ben ik nog steeds hartstikke jong en dan wil ik een tijdje naar het buiten­ land. Vrijwilligerswerk doen in een ont­

wikkelingsland of lesgeven op een ach­ terbuurtschool in Londen. Ik hoorde dat die mogelijkheid er is en het lijkt me fantastisch." Jansen deed de pedagogische academie in Nijmegen. In die tijd liep zij stage bij een school voor speciaal onderwijs. Zij zag daar een orthopedagoge aan het werk en dacht: 'Dat wil ik ook'. Maar schoorvoetend geeft zij toe dat de studie haar een beetje tegen valt. "Het is erg saai. Er komt een stortvloed aan informatie over je heen, en soms vraag ik me af: wat moet ik er mee? Ik zie het nut van sommige vakken niet in, maar misschien komt dat nog." "Op de pedagogische academie was alles wat je leren moest, meteen toepas­ baar. Hier is het zo theoretisch. Ik denk er wel eens over om te stoppen en een jaartje Spaans te gaan doen, maar daar

ligt mijn hart niet. En ik heb altijd af lopen geven op die mensen die op kos­ ten van de belastingbetaler studeren om het studeren. Het zou niet eerlijk zijn als ik het dan zelf ook ging doen. En het werken als orthopedagoge lijkt me zo leuk dat ik daar wel een paar jaar afzien voor over heb." De studente orthopedagogiek heeft haar oude vak niet helemaal vaarwel gezegd. Een dag per week valt zij in op een school voor moeilijk lerende kinde­ ren. "Het zijn kleine groepjes van zes­ tien leerlingen. Het merendeel van de kinderen is allochtoon. Er zijn maar drie Nederlandse kinderen bij. Ik vind zo'n gemengde groep heel leuk. Zo komen ze allemaal met ander eten; de een heeft een pannekoek, de volgende Turks brood en ik moet alles proeven. Zij vertellen mij over de Ramadan en

dat is echt heel interessant." Jansen zou zonder moeite nog veel meer kunnen lesgeven. Zij wordt vrij­ wel dagelijks gebeld met het verzoek er­ gens in te vallen. "De arbeidsmarkt voor onderwijzers is hier m het westen een stuk beter dan in de regio Nijme­ gen. Veel van mijn vroegere klasgeno­ ten zitten zonder werk of hebben een lullig baantje aangenomen. Ik begrijp niet dat zij daar blijven hangen, terwijl zij hier zo aan de slag kunnen. Maar ja," zegt zij schouderophalend, "de een is net gaan samenwonen en de ander zegt niet tegen de mentaliteit in de Randstad te kurmen. En zo heeft ieder­ een een andere reden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen