Ad Valvas 1994-1995 - pagina 230

AD VALVAS 1 DECEMBER 199<|

PAGINA 1 6

Escapisme De vreselijke maand december neemt weer een aanvang. Het is dat ik arm ben, anders vertrok ik voor een tijdje naar een warm land met een niet-joel-beluste bevolking. Somber, op het suïcidale af, maakt mij die jaarlijks herhaalde kitsch waarmee de middenstand de domme koopdrift opzweept en die je niet kan ontgaan, ook al wens je niet meer te doen dan inkopen voor een eenvoudige avondboterham. Ik botste tegen een man op in een rood slobberpak, die me een reclametje in de hand wilde drukken voor een consumptiegoed waar ik juist van walg, de hamburger die in Timboektoe precies hetzelfde smaakt als in Honululu. Zoals ook de man zelf walging opriep met zijn valse bel en baard plus snor, waarop druppels speeksel glinsterden. Het 'Donder op, viezerik' dat me voor in de mond lag, slikte ik in. Hier stond voor me een slachtoffer van welvaart, vooruitgang en kosmopolitisme. Geen demonstrant met een ideologie waarop je hem persoonlijk aan zou kunnen spreken, maar een brave werkloze die via uitzendbureau Start iets met i zijn arbeidsethos en voor zijn zakgeld deed. Zo iemand moet je niet uitschelden, daar past slechts diep medeleven. Net als bij die andere baarden waar je in de stad tegenop loopt, die het restant van de hamburger weer uit de vuilnisbakken ophengelen. 'Mijn functie ais chauffeur is om er niet te zijn'

Bram de Hollander

Chauffeur van een 'hoge pief '^As$filfiMMM, n en -medewerkers pas goed. In De Avonden mr sport en hobby's. Of voor bijbaantjesi Iden van het College van Bestuur. Elsbeth Vernout Ontspannen zit Machiel Hoek (21), vierdejaars economiestudent aan de vu, achter het stuur van de Peugeot 405. De oranje hchten langs de snelweg rijgen zich in het donker als een kralensnoer aaneen. Niets brengt Machiel uit zijn concentratie, want hij heeft een belangrijke missie te voltooien. Op de achterbank neemt de voorzitter van het College van Bestuur, drs H.J. Brinkman, na een lange werkdag nog wat stukken door op het monotone geluid van langs zoevende auto's. De chauffeur moet hem midden in de nacht veilig thuisbrengen na een bespreking op de Universiteit Twente en een zakendiner. Zo ongeveer moet een nachtelijke tocht van één van de vier student-chauffeurs van het College van Bestuur eruit zien. Het ware gezicht van de autoritten naar vergaderingen, symposia en etentjes elders m het land blijft verborgen. Brinkman heeft een chauffeur om zelf rustig te kunnen werken op de achterbank. Een verslaggeefster daarnaast ziet hij, ook als zij haar brandende vragen voor zich houdt, niet zitten. En vooral niet deze week, want hij heeft het vresehjk druk. Voordat de reis richting Enschede wordt aanvaard, haalt Machiel de collegevoorzitter op van zijn kamer in de bestuursvleugel van het hoofdgebouw. Dit komt neer op een half uur wachten tot Bnnkman arriveert. Als hij uiteindelijk binnenkomt, springt Machiel als door een wesp gestoken overeind. Hij toont zich het prototj^pe van een kimdig en dienstbaar chauffeur: hij is onbenspelijk gekleed, is beleefd en voorkomend en opent gracieus het portier van de auto voor zijn passagier. Hij is zelfs bereid een paraplu boven Brinkmans hoofd te houden als het regent. "Mijn functie als chauffeur is om er niet te zijn", legt de economiestudent uit. "Ik ben er om te rijden, dat is alles." Net als de andere chauffeurs van het College van Bestuur reageerde Machiel vong jaar zomer op de advertentie in Ad Valvas, waarin studenten werden gevraagd om bestuursleden af en toe te vervoeren. Waar voorheen de dochter van Brinkman, nu afgestudeerd econoom, het chauffeursbaantje op zich

nam, wilde het college nu meerdere studenten inzetten die op wisselende tijden konden werken. Voor vijftien gulden per uur vervullen zij een paar keer per maand de rol van chauffeur. De wachttijd, die ze studerend of in het plaatselijke café doorbrengen, wordt doorbetaald. Veel glamour heeft het baantje, in tegenstelling tot wat je zou verwachten, niet. De bestuurders van de vu worden

AVONDEN

2

met in glimmende limousines met rood pluchen banken rondgereden, maar in hun eigen auto - in Brinkmans geval de Peugeot 405 - of in een willekeunge huurauto. Machiel vindt dit 'wel netjes'. "Je kunt ook zwelgen in de pnvileges die je hebt, maar dat doen de collegeleden niet. Het gaat hier heel ingetogen. Het rijden met chauffeur is puur functioneel." Bij het selecteren van de studenten werd ervaring met het chauffeursbestaan niet als vereiste gesteld. De enige vrouwelijke chauffeur van het viertal, Marty Cremer (25), heeft echter al wel jarenlang ervaring met koerierswerk. De derdejaarsstudente psychologie aan de vu raakt niet uitgepraat over auto's. "Ik vind auto's waanzinnig gaaf, ik heb er echt een passie voor. Het is echt heel erg met mij, erger dan bij mannen die van auto's houden. Het mooiste ervan vind ik dat je in een auto onafhankeUjk bent. Je kunt gaan en staan waar je wilt. Die vrijheid is belangrijk voor mij." Marty's liefde voor blik op wielen gaat vooral uit naar haar eigen auto. "Ik heb zelf een originele Renault 20 TX 2.2, een oldtimer in donkergrijs metallic waar niemand aan mag komen. Thuis bij m'n ouders staat hij op me te wachten. Het IS mijn baby. Ik vertroetel hem echt. Ik praat ook tegen die auto, zo van 'goed gedaan' en dan geef ik hem een klopje." Als Marty in haar rol als chauffeuse is, damt ze haar woordenstroom in en zegt ze alleen het hoogst noodzakelijke. "In de auto bemoei ik me nergens mee, ik

hoor niks en reageer niet. Als rector Boeker bijvoorbeeld wil praten, dan geeft hij dat zelf aan." Meestal beperkt de conversatie zich tot "Weet je hoe je het beste kan rijden?" of "Goh, het is wel druk op de weg", zo vertelt Marty. Ook haar collega-chauffeurs hullen zich tijdens het rijden in stilzwijgen. Machiel: "Soms vragen de collegeleden wat je studeert, dan geef ik antwoord. Maar meestal zitten ze te lezen of te schrijven, dan ga ik echt geen taxichauffeurspraatjes ophangen." Waar Marty door haar verleden als koerier de plattegronden van alle grote steden uit haar hoofd kent, levert het vinden van de juiste route voor chauffeur Paul Dirks (23), vierdejaars economiestudent aan de vu, soms problemen op. "Van tevoren krijg ik het adres en een plattegrond, zodat ik thuis al kan uitzoeken hoe ik moet rijden. De allereerste rit ging er iets fout. Brinkman stelde voor via een andere route naar Den Haag te rijden en toen nam ik de verkeerde afslag. Ik ging per ongeluk de snelweg af en we zaten in de middle of nowhere. Gelukkig waren we

nog wel op tijd voor de afspraak." Om dit soort calamiteiten te voorkomen, heeft Paul een strategie bedacht. "Ik schrijf de route op van die gele notitiebriefjes en die plak ik dan op m'n

been. Zo weet ik voor mezelf precies waar ik naar toe moet. De spiekbriefjes plak ik liever niet op het dashboard, want dat staat zo kneuterig." Paul heeft ervaring met chauffeurswerk voor het bedrijf Ritzenkoeners, waarvoor hij zowel met de trein als met de auto reist. Dat werk levert volgens hem veel minder spanning op dan rijden voor het college. "Als koerier kun je doen en laten wat je wilt. Met iemand achterin de auto voelt het heel anders, alsof er de hele tijd iemand naar je kijkt." De chauffeurs rijden allemaal zeer beheerst als ze collegeleden onder hun hoede hebben. Marty kijkt zelfs 'vijf keer vaker' in de spiegels zodra er iemand bij haar in de auto stapt. "Ik vind het heel speciaal om voor zo'n hoge pief te mogen rijden. Het is een grote verantwoordelijkheid. Je moet heel voorzichtig zijn, want je hebt wèl de rector magnificus in de auto. Ik rijd heel rustig, perfect op snelheid. Ik rem niet te hard, stop braaf waar het moet en rijd veel relaxter dan normaal. Dat moet ook wel, want als je achterin zit te lezen, ben je sneller misselijk."

"Werkgevers blijlten niet zo goed te letten op de kennis en vaardigiieden die in een opleiding zijn opgedaan, maar vinden andere aspecten van een potentiële werknemer veel belangrijker " (HP/De Tijd van 1 8 novemberj.l.)

en u Kwn-è ooW

nogiypeh7il

Misschien zit een reisje naar een stil oord er toch wel in: geen Sinterklaas vieren scheelt honderden guldens aan cadeaus en lekkers; net als wanneer je pakpapier, wenskaarten, kerstboom of -kalkoen laat waar ze horen: in het bos of op de kinderboerderij. Aan de miljoenen die met oud en nieuw de lucht m gaan, droeg ik nog nooit een cent bij. En de 'tijd is geld' die niet meedoen oplevert! Eigenlijls zou ik heel rijk moeten zijn. , SELMA SCHEPr L Goed nieuws 1 voor de bewo- " ners van Uilenstede. Het is de bedoeling volgend jaar een snackbar op het terrein te openen. En alsof dat nog niet genoeg is, zijn met het invallen van de herfst de prijzen van de speciale bieren in het Café Uilenstede met twee kwartjes verlaagd. De technische storing die in oktober het Café teisterde is verholpen, zodat jassen en truien weei uit kunnen. Niet dat het de studenten veel zal uitmaken, als je de voorzitter van de bewonersvereniging Boudewijn Kostelijk mag gelo ven. Je krijgt de studenten toch de kroeg met meer in. In Strix, het nieuwsblad voor Uilenstede, spuit hij zijn gal over 'de hedendaagse student'. "Uit de woordenboeken kunnen de kreten 'kroegtijger' en 'eeuwige student' verwijderd worden", meent hij. "En de woorden 'temponorm' en 'prestatiebeurs' kunnen hiervoor in de plaats worden opgenomen. Waar ging dit mis? (..) Ik heb zelf het idee dat hel commercieel worden van Veronica de gemiddelde student meer bezighoudt dan de politieke beslissingen betreffende studiefinanciering." Daar zou hij nog wel eens gelijk in | kunnen hebben. De verslaggever van Strix die een kijkje neemt bij de buren van de beruchte eenheid | 96, treft in ieder geval iedereen achter de tv als Beverly HUls 9O210| begint.

AH-

F4

Over de buren hebben ze weinig tel klagen. "Ze vallen best mee", ver-f zucht bewoonster Rianne. Goed, zl hebben hun muziek wel eens hard | staan en er sneuvelt wel eens een straatlantaarn, maar daar is dan ook wel alles mee gezegd. Alleen dat de vemielzucht van eenheid 9é| zich zo nu en dan ook op spidlen van de eigen eenheid richt, wordt 1 niet echt gewaardeerd. "Ik zou hetl als verhuurder wel weten", laat be'1 woonster Jet weten. "Ik begrijp nie| dat Intermezzo die lui er niet gewoon uitgooit." (PB)

M or Ic va '1; lic SC

ge 21 ! or Stt

vo m J0( vo

ze de

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen