Ad Valvas 1994-1995 - pagina 548

PAGINA 20

AD VALVAS 11 MEI 1995

Laf herdenken

Rechtenstudente Sandra Brug: 'Je voelt snel genoeg aan wanneer het menens is'

Bram de Hollander

'Hij zei dat hij me zo kon neerschieten' I

i

i-

tegf irt het teven van veef vuvoor spor ssïe ör

* vor een baanifle ïfeten: -rtieerbeheaE.

E sbeth Vernout

Een Idagelijk gejammer klinkt op van achter de deur van het betaalkantoor van Parkeerbeheer aan de Cruquiuskade. Een vrouw verklaart huilend dat ze pas om half negen 's avonds terug was van haar werk en dat ze er echt niets aan kon doen dat haar auto de laatste uren onbetaald geparkeerd stond. Nu heeft haar auto een wielklem die haar op een boete van honderdvijfentwintig gulden komt te staan. Haar smeekbedes vinden geen gehoor: er zit niks anders op dan het geld te betalen. Even laten stapt ze met roodbetraande ogen in een taxi om haar inmiddels ontkiemde voertuig op te halen. Dat wielklemmen de hevigste emoties en driften in de mens doen bovenborrelen, bewijst de wachtkamer van het betaalkantoor. Het bord met de reglementen van Parkeerbeheer is met een aansteker bewerkt: de randen ervan vertonen schroeiplekken. Veel meer valt er niet te vernielen in het karakter-

AVONDEN

20

loze zweetkamertje. De stoelen zitten vast in beton en de ramen zijn niet van glas maar van perspex, vu-studente rechten Sandra Brug (26) heeft al meerdere malen te maken gehad met agressie van 'geklemde' automobilisten. Een paar avonden in de week verwijdert ze, samen met een andere student, wielklemmen voor Parkeerbeheer. Van 's avonds halfzeven tot half twaalf rijdt ze dubbelgevouwen in een piepklein bestelbusje - een Daihatsu 1000 of een Suzuki - door Amsterdam om geklemde autobezitters zo snel mogelijk te bevrijden. Met een mobilofoon houdt ze contact met Parkeerbeheer. Zo hoort ze in welke straat ze moet zijn voor een ontklemmmg. Op deze doordeweekse avond is het rustig in de stad. Tot nu toe hebben Sandra en haar collega pas elf auto's van hun klem bevrijd. In het weekend is het veel drukker. Dan neemt men het blijkbaar niet zo nauw met de parkeervoorschriften.

Op die hoogtijdagen neemt de agressie toe, merkt Sandra. Ze vertelt vol vuur over de meest extreme bedreiging die ze heeft meegemaakt tijdens haar werk, toen een man haar wilde neerschieten. "Hij stond ons op te wachten bij z'n wrakkige auto die een wielklem had. Hij was zo opgefokt. Hij zei dat hij me zo kon neerschieten. Toen zei ik: honderdvijfentwintig gulden voor een mensenleven is toch wat weinig. Hij antwoordde dat hij me zelfs voor vijfentwintig gulden zou neerknallen. Het schuim stond op zijn lippen, maar hij deed niks toen ik zei: 'Nou, ga je gang dan'. Ik stond na afloop helemaal te trillen, gelukkig was mijn collega erbij." Op dit incident na heeft Sandra zich nooit echt onveilig gevoeld op haar nachtelijke tochten, omdat het werk bij Parkeerbeheer altijd met z'n tweeën wordt uitgevoerd. Zo kan haar collega een oogje in het zeil houden als ze in hurkzit - "dan ben je best kwetsbaar" een klem losmaakt. "Je voelt snel genoeg aan wanneer het menens is. Sommige mensen hebben altijd wat te zeiken. Mijn tactiek is om ze dan altijd gelijk te geven. Maar zodra mensen niet praten rrtaar wel agressief zijn, ben ik op mijn hoede. Ik kijk dan goed uit en ga niet provoceren." In noodgevallen kan Sandra via de portofoon collega's van Parkeerbeheer oproepen, die dan zo snel mogelijk komen helpen. Toch wekt Sandra's baantje met bij iedereen agressie op. De meeste automobilisten zijn opgelucht als ze van de wielklem verlost zijn. Het overkwam de vu-studente zelfs een keer dat een 'ontkiemde' autobezitter haar geld wilde toestoppen. "Dat was het andere uiterste. Die persoon vond het zo goed dat wij er zo snel bij waren, dat we een fooi kregen aangeboden. Maar helaas mogen wij die met aannemen." Na een inwerkperiode van een paar dagen werkt Sandra nu zo'n vijf maanden bij Parkeerbeneer. Net als de ongeveer zestig studenten die ingeroosterd staan bij de dienst mag ze alleen auto's van hun klem ontdoen. Het aanbrengen van wielklemmen is voorbehouden aan de vaste werknemers. Het loon van een ontklemmer vindt ze maar matig. Ze verdient twaalf gulden vijftig bruto per uur. Desondanks is Sandra tevreden met haar bijbaan. "Je bent vrij om zelf je rooster in te delen. Als je een

avond niet kunt werken dan kun je onderling ruilen. Verder is het geen zwaar werk. Na een dag zonnen op het strand kun je, al ben je nog zo duf, 's avonds weer gewoon wielklemmen gaan verwijderen." De vu-studente doet haar werk in een uniform van Parkeerbeheer, een donkerblauwe broek "die niet past", een lichtblauw overhemd en een donkerblauwe jas; "een lelijk lomp ding". Toch straalt ze gezag uit met dit apepakje, dat door toeristen nogal eens wordt verward met dat van de politie. "Met een uniform aan ben je toch herkenbaar voor mensen. En ze nemen je sneller serieus." De huilbuien of jammerklachten die wanbetalers of foutparkeerders tot Sandra richten zijn meestal niet aan haar besteed. Maar in sommige gevallen vindt ze het "best wel triest" als een wielklem een fijn dagje Amsterdam of een belangrijke afspraak in de war stuurt. "Een schrijnend geval was toen de auto van een arts was geklemd. Hij moest snel naar een patiënt die al half dood was, maar die wielklem hield hem tegen. Wij hebben die klem er toen heel snel afgehaald en die dokter hoefde niet te betalen. Zo'n snelle omklemming heet een ontklemmmg 'met stip', net als in de hitparade." Minder mededogen heeft de rechtenstudente met automobilisten die het lukt eigenhandig de wielklem te slopen.

"Met grof geweld kun je de klem blijkbaar wel verwijderen. Ik weet niet precies hoe ze dat doen. Ik denk met een slijptol. Maar het is niet aan te raden", zegt Sandra streng. "Wij noteren het kenteken van zo'n auto en dat komt op een zwarte lijst terecht. Bij een volgende overtreding krijgt de eigenaar van die auto alsnog een hoge boete. Plus de kosten voor de vernielde klem; bij elkaar een bedrag van rond de duizend gulden." Terwijl Sandra bij het Museumplein op haar hurken een klem van een auto verwijdert, klinkt de doordringende pieptoon van de mobilofoon. Sandra's collega beantwoordt het signaal en noteert waar de volgende geklemde auto zich bevindt. Even later scheurt het witte mini-busje door de straten van de hoofdstad. Haast is geboden, want zodra de automobilist heeft betaald, moet de klem er binnen een half uur af zijn. Eenmaal bij de auto aangekomen IS de eigenaar van het voertuig nog niet terug van het betaalkantoor. "Des te beter", vindt Sandra. Confrontaties met gestresste wanbetalers gaat ze liever uit de weg. Ze pakt de sleutel en handschoenen en draait met een behendig gebaar de gele klem los. "Dit is alles. Simpel hè?"

"Hogescholen bieden trendy studie onder mom welzijns-opleiding"

(De Volkskrant van 26 apri j I.)

Het vervelendste aan herdenkingen is de saaiheid en de voorspelbaarheid. Minstens tien keer heb ik Witn Kok afgelopen dagen een toespraak horen houden, steeds hetzelfde riedeltje: over de lessen van het verleden in de dat-nooitweer trant. Koks gebrek aan fantasie is vergeeflijk. Het gaat ook minder om wat hij zegt, dan dat hij even aanwezig is om een bijeenkomst cachet te geven, opdat het volk weet: de minister-president is er, dus zal 't wel deftig en plechtig wezen. En hij moet iets zeggen waar op z'n minst niemand zich een buil aan valt, dus is licht gemoraliseer een goede Nederlandse traditie. Koks optreden is meer een verplicht ritueel dan dat het inhoud hoeft te hebben. Ernstiger is dat herdenkers elkaar napraten in steeds algemenere, haast abstracte termen: 'Hoe heeft de shoah kunnen gebeuren? Waarom kon zo'n op vernietiging gericht systeem aan de macht komen?' En Van Thijn 'waarschuwde' zelfs driewerf abstract tegen "het mechanisme dat tot het ultieme kwaad, de shoah, heeft geleid, het monster dat voortdurend weer de kop opsteekt". Met deze formulering zijn we terug bij het Middeleeuws simplisme om alles wat eng en anders is samen te ballen in een vreemd wezen buiten ons, de Duivel of zo. Een laffe maar wijdverbreide manier van spreken. Het lafste is nog het stiekeme verdoezelen van het onderwerp door het lijdend voorwerp actief te maken: "Joden zijn weggevoerd, geliefden zijn ontvallen." En de misselijkste uitdrukking van alle: "Ze zijn omgekomen." Kunnen we hier ook een dat-nooit-meer over afspreken? 'Omkomen' i m pliceert een n a t u u r r a m p . E r is niemand omgekomen. Mensen hebben andere mensen moedwillig vermoord. Zoals nog steeds overal actief gemoord wordt. Door mensen. Ik heb tenminste nog nooit 'het kwaad' een pistool zien hanteren. SELMA SCHEPEL Laat studenten een cultureel fes-~ ^U^ \ tival organiseren ftim en je kunt er donder op zeggen dat ze de kunst even flink gaan analyseren. Lees de programmakrant van de 'Pythische spelen', die van 22 tot en met 27 mei in Amsterdam plaatsvinden, er maar op na. Het begint al op de voorpagina met de aankondiging dat kunst kicken is. Onder die titel schreef Mireille de Ruiter een deelnemersprofiel van de culturele spelen. "De standaarddeelnemer is tweeëntwintigeneenhalf jaar oud. Hij zit in zijn derde jaar van de studie. Hij is van het mannelijke geslacht, is gek op sport en lezen en hij heeft nauwelijks podiumervaring." Volgens de autrice is de categorie bands een echt macho-wereldje. De dames zijn echter de baas in de categorie theater. "Wat hebben vrouwen toch met toneelspelen?", verzucht De Ruiter. Onder de deelnemers is de studierichting Nederlands het best vertegenwoordigd. Maar ook de bèta-studenten hebben zich massaal ingeschreven, vooral voor cabaret. Ook maakte De Ruiter een toptien van de thema's die de verschillende kunstenaars in spe behandelen. Nummer één staat - het zal u niet verbazen - De Liefde. Onderaan het lijstje prijkt De Dood. In een andere bijdrage vindt een analyse plaats van ingezonden dichtwerkjes. Laurens Ubbink ontdekte een lijntje dat door alle versjes loopt. "Het verlangen naar het onbereikbare, naar iets dat men niet bezitten kan." Ter illustratie enige regels uit een gedicht van Floske Kusse: "Eén vraag slechts hield hem bezig. Hoe kon hij haar verleiden? Want bezitten zou hij haar, dat stond al vast.

F4

De mooiste bijdrage aan de krant is overigens een advertentie. En dan niet die van de vu. Nee, die voor wie alles over klokken wil weten. 'Gegrepen door de bronzen klokkeklank? Word lid van de Nederlandse klokkenspel vereniging.' Al was het maar om het verenigingsblad Klok en klepel te mogen ontvangen. (DdH)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen