Ad Valvas 1994-1995 - pagina 135

IVALVAS 20 OKTOBER 1994

PAGINA S

^at zijn ze tam!' Duizend scholieren bezochten de wetenschapsweek aan de VU "Ik voel me meteen een echte chemicus", reageert een scholier als hij in het scheikunde laboratorium een sleetse witte jas aantrekt. Hij is een van de deelnemers aan de wetenschap en techniekweek die dit jaar aan de VU maar twee dagen duurde. Aifgelopen donderdag en vrijdag maakten ruim duizend leerlingen uit 4 havo en 4 vwo kennis met de wetenschap. In het scheikunde lab betekende dat: proefjes doen die altijd lukken en waarbij leuke dingen gebeuren. Liesbeth Klumper

Alle faculteiten van de vu deden mee, behalve de tandheelkunde faculteit Acta. Vorig jaar nog boorden daar leerlingen vol enthousiasme in nepkiezen. Maar de tandheelkundigen in het niemandsland tussen UVA en vu bleken deze keer moeilijk te betrekken bij de organisatie. De resterende faculteiten gaven m totaal 47 verschillende werkgroepen rond het thema 'kleur'. Het leverde titels op als: 'Veelkleurige samenleving' (culturele antropologie), 'Woordherkenning in kleur' (algemene taalvi'etenschap) en 'Een rood hoofd, hoe kom je er aan?' (inspannmgsfysio-

logie).

In groepjes van maximaal zestien leerlingen volgden zij de colleges waar aio's en oio's zich uitsloofden om wetenschap aan de man te brengen. Van te voren hadden de leerlingen zes voorkeur-werkgroepen mogen opgeven en drie onderwerpen waar zij absoluut niks in zagen. Op die voor- en afkeurlijsten werd een computerprogramma losgelaten en er rolde een indeling uit waarin bijna alle deelnemers in ieder geval één werkgroep van hun voorkeur konden volgen. "Het IS voor het eerst dat wij met die lijsten hebben gewerkt", vertelt drs M. Kleve, sinds mei in (tijdelijke) dienst om de scholierenmanifestatie te organiseren. "De voorgaande jaren kwam het voor dat leerlingen zich verveelden. Als je als computerfreak bij letteren wordt geplaatst, is dat ook niet leuk. Daarom hebben we besloten de groepsindeling beter aan te passen aan de interesses." Door die voörkeurslijsten werd ook meteen duidelijk welke onderwerpen de scholieren aanspraken. 'Kleur in het Arabisch' (Godgeleerdheid) bleek beide dagen niet echt gewild. 'Wat zie )e als je kleurenblind

bent' (geneesktmde) scoorde daarentegen erg hoog: beide dagen wilden 211 scholieren dat college volgen. Ook 'Over visioen en roes', gegeven door de kunsthistoncus J. ten Berge was populair: 220 inschrijvingen. De zestien uitverkorenen krijgen m de mediazaal dan ook wat spektakel. Zij zijn koud binnen of de snerpende gitaar van Jimmy Hendrix klinkt op. De kunsthistoricus neemt de ontwikkeling van de psychedelische kunst vanaf 1800 door. Als even later ook Jim Morrison op disco-volume uit de boxen komt, wordt van buiten haastig de deur dicht gedaan. Meteen daarop volgen drie filmfragmenten met veel bloot, een paar.dat gepassioneerd de liefde bedrijft en een gekruisigde met een geitekop. "En dat alles op de vu", grapt Ten Berge. Uit de zaal komt geen reactie.

Zooitje ongeregeld De kunsthistoricus loopt met behulp van dia's van kunstwerken de geschiedenis door en komt uiteindelijk tot de conclusie dat house-parties niets nieuws brengen. Ook die stelling krijgt geen commentaar. "Wat zijn ze tam", verbaast Ten Berge zich achteraf. "Ik verwachtte dat ze opstandig zouden worden en hun eigen house-cultuurtje zouden verdedigen. Misschien zijn ze overdonderd." Ook de medewerkers van farmacochemie ('Kleur om te testen') zijn verbaasd over de houding van de scholieren. "Wat zijn ze rustig! Wij waren gewaarschuwd dat wij een zooitje ongeregeld bmnen zouden krijgen." "Het is een stuk ordelijker nu ze niet meer met klasgenoten in een groepje zitten, dat gaf altijd gegiechel", weet Richard van Rooij, hoofd van de havoafdelmg van het Wiringherlant college in de Wienngermeer. De aardrijkskunde-leraar is met een groep leerlingen

naar de vu gekomen maar begeleidt nu een clubje waarin geen enkele leerling van hem zit. Van Rooij was er de laatste jaren vaker bij. Toen waren de scholierenmanifestaties veel massaler. De vu was de laatste twee jaar het kernpunt van de landelijke manifestatie en had zo'n drieduizend scholieren over de vloer. Deze keer waren het er in totaal duizend en de organisatie greep die gelegenheid aan om een aantal dingen te veranderen. De opgave van voor- en afkeuren is daar een voorbeeld van, maar ook het koppelen van een onbekende leraar aan een groep en het uit elkaar halen van klasgenoten. Een goed idee, vindt Van Rooij.

Grijze muis De leerlingen hebben intussen een witte jas aangedaan en een van hen neemt onwennig een pipet ter hand. "Zo'n ding kost 750 gulden", vertelt de chemicus die de groep in het lab opvangt. "Daar koop ik liever een fiets voor", is de reactie. "Zij vertalen alles meteen naar hun eigen belevingswereld", vertelt Van Rooij. "Het is voor de beeldvorming over een vak dan ook

heel belangrijk wat voor figuur er voor zo'n groep staat. Als dat een grijze muis is met een bril op, dan kun je er van uitgaan dat zij het vakgebied ook maar saai zullen vinden. Maar als iemand in staat IS zijn taalgebruik aan te passen aan het niveau van deze vijftien- en zestienjarigen en met een goed verhaal komt, dan merk ik dat wel aan het eind van het jaar. Op het moment dat zij him vakkenpakket moeten kiezen, herinneren zij zich nog steeds dat college dat zij hier hebben gevolgd en dat ze aansprak." Van Rooijs school betaalt per deelnemende leerling tien gulden. Het allergrootste deel van het budget voor de organisatie van de dagen wordt opgebracht door de dienst voorlichting en externe betrekkingen: 85 duizend gulden. Volgens de aardrijkskunde-leraar zijn de scholieren-dagen een goede reclame voor de vu. "Het werkt drempelverlagend, zij worden aan het handje meegenomen de universiteit m. Maar ik vind het jammer dat ze de bibhotheek niet ingaan en ook niets horen over de infotheek en bijvoorbeeld de wetenschapswinkel. Leerlingen kunnen de informatie die ze krijgen beter in een

kader zetten als ze het geheel zien. En juist aan de \TJ kan dat heel goed omdat het hier zo compact is." Wanneer de proefjes in het laboratorium allemaal zijn gelukt, verhuist de groep met voornamelijk meisjes naar beneden. Daar wordt onderzoek gedaan met ratten. Er staat een bassin waann de beestjes heen en weer zwemmen. Meestal met een stevige stroom tegen. Nadat de onderzoeker globaal heeft uitgelegd waar hij zich mee bezighoudt en heeft benadrukt dat hij heel zuinig omspringt met zijn proefdieren, wordt de demonstratie-rat te voorschijn gehaald. Het dier komt op een vlondertje boven het water te staan en als het plateautje onder water verdwijnt en de rat het water in wordt gedwongen, klinkt er een empathisch 'oooh'. Zijn tocht naar de overkant wordt nauwlettend gevolgd en als hij zich, daar aangekomen, op het droge hijst, is de opluchting van de gezichten af te lezen: "Bravo, applausje voor jezelf!"

'Je moet jezelf onmisbaar mailen' Geen anoniemere achternaam dan Jansen. Ad Valvas geeft de Jansen Janssens van de Vrije Universiteit wekelijks een gezicht. Deze week: Annebijn Jansen, studente

studente bewegingswetenschappen Annebijn Jansen: 'Gelukkig lioef je hier geen handstand te kunnen'

Jansen

bewegingswetenschappen.

Liesbeth Klumper

Op het vwo kreeg Armebijn Jansen de opdracht een stamboom van haar familie te maken. Dat heeft ze geweten. Zij toog met klasgenoten naar het genealogisch instituut in Den Haag, en toen de anderen een envelopje werd overhandigd met informatie over naamgenoten, kreeg Annebijn maar liefst drie bakken met Jansens voor haar neus. "Er zat van alles tussen, zelfs een aartsbisschop." Armebijn Jansen is tweedejaars bewegingswetenschappen, de propaedeuse heeft ZIJ op zak. "Ik heb niet eens zo hard hoeven werken, het viel me mee. Er bleef in ieder geval genoeg tijd over voor alle leuke dingen die er zo'n eerste jaar op je af komen.Ik ben op kamers gegaan en leerde via mijn studie veel nieuwe mensen kennen." Zij heeft lang getwijfeld tussen genees-

NICO Boink - AVC/VU

Janssen kunde en bewegingswetenschappen, maar omdat een studie geneeskunde langer duurt, viel de keus uiteindelijk op bewegingswetenschappen. Al sloeg de schrik haar om het hart toen zij de voorlichtingsbrochure in huis kreeg. "Er stonden allemaal foto's in van rennende mensen. Nou doe ik wel aan sport, maar beslist niet fanatiek. Tijdens de open dag heb ik gevraagd of ik een handstand moest kunnen om toegelaten te worden, maar dat bleek gelukkig niet nodig. Ik ben deze studie gaan doen omdat ik later als hulpverlener met ouderen en kinderen wil werken. Tijdens de open dag zag ik meteen wat ik ermee wilde doen. Daarom heb ik ook bewegingsagogiek en theorie en geschiedenis van de bewegingswetenschappen als richting gekozen. Na een twee-jarige postdoctorale cursus kan ik later gaan werken als psycho-motorisch therapeut. Maar nu

ik met de studie bezig ben, begint effect-onderzoek me ook wel te trekken. Dus misschien ga ik toch nog wel de wetenschappelijke kant op." Dat Jansen aan de vu studeert is eigenlijk toeval. Zij wist niet eens dat er hier een faculteit bewegingswetenschappen is. Zij was m Maastricht bij een informatiebijeenkomst, maar daar werd alleen gesproken over werken met bejaarden, dat sprak haar niet zo aan. Tijdens een voorlichtingsdag van de Katholieke Universiteit Nijmegen, waar er een afstudeerrichting bewegingswetenschappen is, hoorde zij een jongen vertellen dat hij niet naar Amsterdam wou. "Toen dacht ik: hé, daar ga ik eens kijken." Jansen heeft er nog geen spijt van gehad. "Vanaf het eerste moment heb ik me hier thuis gevoeld. Dat begon al tijdens de introductieweek van bewegingswetenschappen, die was erg leuk.

De mentoren waren heel actief en enben enzo. Ik heb die kamer gekregen en thousiast. Toen ik na die week in de dat was echt een gelukje, want ik heb trein zat dacht ik: dit is het. En zo is een lage huur en zit vlak bij de vu. Het het nog steeds, ik voel me goed op mijn echtpaar waar ik bij woon, is vroeger plaats en twijfel niet." zelf door hospita's uitgebuit met hele Haar ouderiijk huis staat op anderhalf hoge huren en daar wilden zij zelf niet uur reizen in Amersfoort-Noord en het aan meedoen." was duidelijk dat zij meteen op kamers Over de kans op een baan later is Janzou gaan. Tijdens de vakantie al is zij sen nogal optimistisch, hoewel de argaan zoeken en stond bij de SRVU op de beidsmarkt voor bewegingswetenschapstoep toen het kantoor opende. Met pers niet echt florissant is. "Dat zeggen een flmke portie geluk is zij zo aan een de docenten ook: het leidt niet duidebetaalbare kamer gekomen. "Mijn lijk op voor een bepaalde baan. Maar je moeder was met me meegegaan en wij moet het zelf creëren, gewoon ergens waren die dag als eersten binnen. Op beginnen en je onmisbaar maken. Het het antwoordapparaat van de SRVU had was misschien makkelijker geweest om net iemand ingesproken met een kamer een baan te vinden als ik hbo was gaan in de aanbiedmg, maar die was wel doen. Maar als ik hoor hoe het daar voor een jongen. Wij hebben opgebeld toegaat met van die klasjes... Nee, dat en door de telefoon klikte het al, dus zou niets voor mij zijn." mochten we langskomen. Mijn moeder. heeft me daar toen vreselijk zitten aanpnjzen. Dat ik zo netjes en zo rustig ; i.un/^ t. u s T

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen