Ad Valvas 1994-1995 - pagina 611

ADVALVAS 15 JUNI 1995

PAGINA 17

'We tikken al die anderen van de baan' Eerste Asvu-tennisteam is kampioen van de vierde klasse Twintig was ze, en plotseling had ze er genoeg van. Marieile Spekreijse zette een punt achter een mogelijke interlandcarrière in het handbal en ging 'lekker tennissen' bij de Asvu. Met het eerste team werd ze vorige week kampioen van de vierde klasse. "De sfeer van de Asvu is dan wel vrijblijvend, maar we tikken toch mooi al die anderen van de baan af." Peter Boerman

Alles leek erop dat Marieile Spekreijse het zou gaan maken in het internationale handbal. Vier jaar lang, vanaf haar zestiende, deed ze bijna niets anders. En met succes. Ze rolde van de ene selectie in de andere: jong Oranje, Nederlands team. Maar plotseling had ze er genoeg van. "Alle studenten om me heen zag ik uitgaan en leuke dingen doen, terwijl ik alles opzij moest zetten voor het handbal. Op een gegeven moment paste ik daarvoor." De toenmalige studente bewegingswetenschappen besloot zich bij de Asvu op te geven voor haar andere jeugdliefde: tennis. Vorige week werd ze daar met het eerste team kampioen van de vierde klasse. "We gaan al zo'n vijfjaar op en neer tussen de derde en vierde klas", vertelt Spekreijse. "We hebben onderling nu afgesproken om er dit jaar meer voor te doen en eens in de derde klasse te blijven." Het eerste termisteam van de Asvu bestond voorheen uit zes man: drie dames en drie heren. Dit jaar werd voor een opzet van vier personen gekozen: twee mannen, twee vrouwen. "Vier is in principe genoeg", weet Spekreijse. "Ieder speelt dan wel meer wedstrijden. Met zijn zessen kun je wel eens een zondag overslaan. Dat kan nu niet. Elke week moet je nu een enkel, een

dubbel en een gemengd-dubbel spelen." Het is voor de Twentse overigens officieel het laatste jaar dat ze deel uit mag maken van het tenniskeurkorps van de studentsporters. Spekreijse studeerde in september af en in principe mag je dan nog maar één jaar lid blijven. Om continuïteit in het team te houden, maakt

de Asvu voor haar waarschijnlijk een uitzondering. "We spelen alle vier op Bniveau, de meesten zelfs B-1. Allemaal zijn we zo rond de 25 jaar. Dat zorgt ervoor dat de sfeer goed is. Bovendien is er nog niet zoveel nieuwe aanwas." Spekreijse is sinds haar afstuderen fulltime met tennis bezig. Ze verzorgt wekelijks 31 uur tennisles bij een club in de buurt. Ze verwacht zelf echter niet dat haar vele vertoeven op de tennisbaan haar prestaties volgend jaar tot ongekende hoogte zal leiden. "Het is een algemeen gegeven dat je eigen spel er niet veel beter van wordt als je training geeft", legt ze uit. "Je moet zelf juist meer trainen om op peil te blijven. Maar dat schiet er wel eens gemakkelijk bij in."

Toen Marieile Spekreijse besloot het handbal eraan te geven, was haar keus om bij de Asvu te gaan tennissen een bewuste. "Bij de Asvu kun je goed tennissen op een leuke manier", verklaart ze. "Bij andere clubs heb je altijd te maken met een bestuur dat uit volwassenen bestaat. Hier zorgen studenten voor alles. De sfeer is daardoor veel ongedwongener, vrijblijvender. Dat wil niet zeggen dat dat ten koste gaat van goed presteren. We tikken toch mooi al die anderen van de baan ui" Wie bij de Asvu wil tennissen op niveau moet wel over een dosis zelfdiscipline beschikken, erkent Spekreijse. "Ik speel nu hoger dan bij mijn oude club, waar ik toen ik zestien was vanaf gegaan ben. Alleen: het is hier wel helemaal aan jezelf of je komt trainen of niet. In tegenstelling tot sommige andere clubs zijn hier heel veel trainingsuren beschikbaar. Maar of je daarop verschijnt, moet je zelf weten." Haar baan als tennisleraar betekent niet dat ze constant aanwijzigingen loopt te geven als ze met haar Asvu-teamgenoten de competitie afwerkt. "Gelukkig niet", lacht ze. "Ik wil zelf ook wel eens spelen. De Asvu-training is voor Jos Pelk." Afgelopen vrijdag deed Spekreijse examen voor het verkrijgen van een A-licentie om tennisles te geven. In september hoopt ze daar de B-licentie bij te kunnen voegen. Het liefst zou ze ook nog wat onderzoekswerk erbij doen. "Ik vind het jammer dat de studie bewegingswetenschappen eigenlijk alleen op onderzoek gericht is", vertelt ze. "Toch zou ik graag lesgeven en het doen van onderzoek combineren. Alleen: vind maar eens een plekje." Marieile Spekreijse: 'Je eigen spel wordt niet veel beter van training geven'

M.Pals

Filmlioogleraar Tan:/Ook Rocky wil ik zien' beeldrelaties, de perfecte overgang tussen een roman en een abstract beeld. Daar is nog weinig onderzoek naar gedaan. Dat staat op mijn ideale verlanglijstje. Binnen de animatiefilm kun je goed de relatie tussen woord en beeld bestuderen." "Misschien is een abstracte tekening wel de nulgraad van het woord en wie weet heeft een bewegende geometrie relaties met abstracte poëzie. Wat me aan de animatiefilm ook aantrekt, is de manier waarop de populaire en kunstzinnige vormen door elkaar lopen. Bauhaus-kunstenaar Oscar Fishmger maakte bij Disney Fantasia, maar nam ontslag omdat hi) te veel concessies moest doen. Later veegde hij in een

Dat ook films kost zijn voor wetenschappelijk onderzoek, weet Ed Tan al jaren. Onlangs werd hij benoemd tot eerste 'filmhoogleraar' van de VU. Dick Roodenburg

Hoe wordt iemand een filmfanaat? In de begintijd van zijn studie aan de UVA was Ed Tan naar eigen zeggen 'een doorsnee kijker'. Maar bij psychologie liepen nogal wat liefhebbers rond, waaronder ook psychologiedocent Emiel van Moerkerken, die ook les gaf aan de filmacademie. "Elke dag kwam ik hem tegen en dan praatten we over film. Zo werd ik een beetje gek." Om een lang curriculum - inclusief een omweg via theaterwetenschappen - kort te maken: onlangs is dr E.S. Tan benoemd tot hoogleraar 'woord- en beeldrelaties' aan de Vrije Universiteit. Ed Tan vindt het wat overdreven om te zeggen dat de vu na honderd jaar eindelijk het medium film ontdekt. "Letterendocenten geven al colleges over literatuurverfilmingen en studenten geschiedenis organiseerden een reeks over propagandafilms. Vroeger had je hier in het hoofdgebouw trouwens de 'Broodjes film' tijdens de lunchpauze. Jammer dat die verdwenen zijn. Het Filmhuis Uilenstede beschouw ik overigens ook als een vu-aangelegenheid. Tijdens mijn studie kwam ik daar regelmatig, ondanks het feit dat de projectie niet altijd optimaal was. Die kleine theaters zijn van groot belang voor de filmcultuur." "Mijn motto is dat filmwetenschap iets moet toevoegen aan filmkritiek: een gedegen analyse die in gedetailleerdheid en systematiek eigenlijk niet onder doet voor een taalkundige analyse. Alleen moet je bij film dieper graven om de regelmatigheden op het spoor te komen." Op zoek naar het woord? "Dat blijft een fascinerend probleem, of je in film

Filmkenner Tan: 'Misschien

is een abstracte

tekening

de

nulgraad

Cultuur

van het woord'

Peter Wolters AVC/VU

ook zoiets hebt als de kleinste verteleenheid. Zijn camerabewegingen of shots te vergelijken met woorden? Daar is men tot nu toe niet uitgekomen." Kan Tan nog wel onbekommerd van een film genieten? "Ik ben in de eerste plaats kijker, maar soms lukt het me al tijdens het kijken introspectie te plegen. Dan denk ik: hé, ik voel traantjes, toch wel knap gedaan." Zo'n dubbelhouding komt volgens Tan niet alleen bij theoretici voor: "Fihnbezoekers komen over het algemeen voor de acteurs. De cast is het visitekaartje van de traditionele speelfilm. De doorsneekijker geniet van het spel en weet dat echt wel

te onderscheiden van de fictie." Filmtheoretici zijn allesvreters en Tan vormt daarop geen uitzondering. "Na Rocky 4 hoef ik niet speciaal naar Rocky 5, maar ik wil wel per se Rocky gezien hebben. In mijn onderzoek heb ik het ook over kijkers. Dus je moet weten wat die zien, al is het je eigen smaak niet. Doordat ik gedwongen van alles bekijk, is mijn smaak wel erg verbreed." "De pret begint vaak pas als je veel ziet. De grapjes in de James Bond-films zijn eigenlijk running gags door het hele oeuvre heen. Het moment van de herhaling is deel van het plezier. Hoe ziet

Miss Moneypenny en deze keer uit? Wat zet het lab James Bond nu weer voor? Daar ga ik even recht voor zitten. Hetzelfde geldt voor televisie. Door tijdgebrek kijk ik weinig, maar voor mijn vak zag ik wel eens op één dag twintig afleveringen van een soap-serie achter elkaar. Dan had ik het gevoel dat ik er genoeg in zat om ervan te genieten als een echte tv-kijker." Tans grote liefde is echter de animatiefilm. "Daarin onderscheid ik me waarschijnlijk van andere allesvreters. Animatiefilms vertonen natuurlijk veel verwantschap met strips en de strip vind ik een van de prototypen van woord- en

kunstzinnig gewelddadige Mickey Mouse-persiflage de vloer aan met Disney. Maar terugkijkend blijkt Fantasia redelijk aan te sluiten op zijn Bauhausperiode." Zelf maakte Tan, alweer jaren geleden, ook een animatiefilm. "Ik denk dat je door zelf iets te maken, meer inzicht krijgt in bijvoorbeeld de montagetechnieken. Maar je moet het niet omdraaien en zeggen dat mensen goed moeten kunnen monteren om een film te kunnen analyseren." De behoefte om films te maken heeft Tan niet meer. Wel wil hij in zijn onderzoek gebruik gaan maken van computers. "Daarmee kun je tegenwoordig heel makkehjk korte 3D-scènes maken. Misschien kom je zo de microverteltechnieken op het spoor, door in een scène mensen snel bang te maken, of ze een gevoel van weemoed te geven, of ze een rare mix van twijfel en hoop aan te bieden. Op die manier kun je proberen erachter te komen wat zich in het hoofd van de toeschouwer afspeelt."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen