Ad Valvas 1994-1995 - pagina 536

AD VALVAS 11 MEI 1995

PAGINA 8

Ontwerpster maakt reis naar de hel Met de rugzak op langs IJslandse vulkanen "Af en toe is het net alsof je in de hel zit", lacht Dieneke Sail onheilspellend. Komende zomer maakt de ontwerpster van het Audio Visueel Centrum AVC van de VU een voettocht van drie weken door het weerbarstige IJslandse landschap. Tussen gletsjers, kolkende modderpoelen en (slapende?) vulkanen door. "Eigenlijk hopen we wel op een heel klein vulkaanuitbarstinkje."

Een voettocht voert v u medewerker Dieneke Sail naar borrelde bronnen en ijzige vlakten Dieneke Sail ^«Wi^SJ-§«N^ssïl

Peter Boerman De zomertijd nadert en dus is het tijd voor vakantieplannen. Dat het niet voor iedereen Torremolinos of de Cóte d'Azur wordt, bewijst Dieneke Sail, ontwerpster bij het Audio Visueel Centrum van de vu, het AVC. Sail gaat komende zomer voor de tweede keer naar het noordelijkste stukje Europa: IJsland. Ze zal er een voettocht van dne weken maken. "Het is zo'n geweldig land", vertelt ze, terugdenkend aan haar eerste ervaring in het aan de poolcirkel grenzende eiland. "Heel anders dan al het andere dat je kent in Europa: vulkanen, heetwaterbronnen, gletsjers, ongelooflijk. Ze hebben er ook helemaal geen groen. Alleen wat struiken

en een paar bloemetjes die tussen de stenen doorkomen." Sail onderneemt haar tocht met drie vrienden, een clubje waar ze al meer avontuurlijker vakanties mee gemaakt heeft. Met de voorbereidingen, waar onder meer een kompascursus deel van uitmaakt, zijn ze sinds januari bezig. "We hebben een route uitgestippeld die ons midden door een vulkanisch gebied voert, vol kolkende modderpoelen. Heel indrukwekkend. Soms net alsof je m de hel zit." De vier verwachten niet meer dan vijftien kilometer per dag te kunnen lopen, afhankelijk van de weersomstandigheden. "Als je twee dagen in de regen gelopen hebt, wordt het wel zwaar natuurlijk. We zullen ook veel sneeuw en

ijs tegenkomen. Dat maakt het lopen er ook niet gemakkelijker op." Voordeel hebben ze wel van de zomer in IJsland, want de zon gaat er in juli nooit onder. Het is er 24 uur licht. "Soms, als je midden in de nacht wakker wordt, schrik je je rot, en denk je dat iedereen al weg is. Maar je kunt wel langer doorlopen en wachten met je tent opzetten." Sportieve ervaring, voor een tocht als deze onontbeerlijk, deed het kwartet onder meer op in de Belgische Ardennen. Daar vulden de vier onlangs een weekendje met een trektocht door het water. "We hopen in IJsland een hittegolf te treffen: dan komt de temperatuur boven de twintig graden uit", zegt Sail optimistisch. "Maar voor hetzelfde

geld sneeuwT: het. Dat moeten we dus maar afwachten." Omdat de rugzakkers niet verwachten veel volk of dorpen tegen te komen op hun tocht, dreigde de voedselvoorziening even een probleem te worden. Wie voor drie weken eten op zijn rug moet sjouwen, tilt zich immers een breuk. Een IJslandse busmaatschappij bracht echter uitkomst. Zij bleken bereid in de hutten langs de grote weg (de A-1, een A-2 kennen ze er niet) elke week een nieuw voedselpakket te droppen. "Gelukkig is de watervoorziening ook geen probleem", vertelt SaU. "Dat kan je overal zo uit de bron drinken. Het is zo koud dat bacteriën er niet in overleven." IJsland dankt zijn toeristische reputatie

met name aan het feit dat je er zo goedkoop kunt overstappen op weg naar de Verenigde Staten. Wie zijn vakantie op het eiland doorbrengt, wordt nogal eens voor gek versleten, weet ook SaU. "Volkomen onterecht", zegt ze gemeend. "Het is zo'n mooi land. 's Winters moet je er niet zitten. Dat is vreselijk deprimerend. Maar 's zomers, dan is het echt geweldig. Al reken ik er wel op behoorlijk te moeten afzien. Nou ja, daar kies ik dan ook voor."

De liefde voor de fiets Afgestudeerd vu-politlcoloog Paul Pestman volgt een jaar een MA-opleiding in het Engelse Essex. Eens per maand bericht hij over het internationale studentengezelschap waarin hij verkeert en over de wonderbaarlijke gewoonten van de Engelsman. Deze keer iets vreemds: een flets.

onderhouden fietsenstalling. Ik weet wel dat we in Nederland wat verwend zijn met fietspaden, maar ik had toch op zijn minst wel één rijstrook voor fietsers verwacht. Naïef, opnieuw. Bovendien zijn de zijkanten van veel wegen slecht onderhouden, hetgeen ertoe leidt dat je om de haverklap naar rechts moet uitwijken, met alle gevaren van dien.

Discount-mannetjes Pau Pestman Als ik in Amsterdam een probleem met mijn fiets had, ging ik naar de Vrouwenfietsenmakerij bij mij om de hoek. Vijf enthousiaste vrouwen, oude overalls aan, lekker zwarte handen. Altijd goed voor een praatje, goed advies en onderdelen tegen een redelijke prijs. Als de Vrouwenfietsenmakerij dicht was ging ik een straat verder naar een oud baasje die de toestand van mijn fiets altijd met pijn in zijn hart gadesloeg, maar niettemin altijd bereid was om mij te helpen. Hij klaagde altijd dat de jeugd niet goed voor haar spullen zorgt, maar was wel bereid om twee uur de tijd te nemen om een vastgeroerste zadelpen los te wrikken: mensen met liefde voor het vak! In Groot-Brinannië is fietsen bijzaak. Britten zijn geen fietsers. Het zijn wan-

delaars en automobilisten. Georgy Konrad schreef eens dat de fiets het enige vervoermiddel was dat hij verenigbaar achtte met de mensehjke waardigheid. Dit soort levenswijsheden zullen hier tegen dovensmansoren gezegd zijn. Met grote rotondes en levensgrote parkeerplaatsen heeft het blik ruim baan gekregen, veel meer nog dan in Nederland. Elke ochtend zie ik een lange stroom studenten naar de campus van de University of Essex wandelen. Terwijl ik op mijn racefiets voorbijscheur, lijkt niemand op de gedachte te komen dat deze snelle en comfortabele manier van verplaatsen ook voor hen is weggelegd. Waar op de vu de ruimte is gegeven aan de fietser in de vorm van fietsenstallingen, fietspaden en aparte stoplichten, moeten Britse studenten het doen met een armzalig kleine en slecht

Het bezoeken van een fietsenwinkel in Groot-Brittannië is echter echt een verhaal apart. Allereerst zijn er bijna geen fietsenwinkels, maar daar is overheen te komen. Het probleem is veel meer gelegen in het personeel. Er is een opvallend hoog percentage discount-mannetjes. Discount-mannetjes zijn keurig geklede ventjes tussen de zestien en twintig jaar, waarvan je zo kunt zien dat ze veel liever in een kledingzaak zouden willen werken; daar m ieder geval meer verstand van hebben dan van het repareren van een fiets. Reparaties worden dan ook niet gedaan. Was het al moeilijk om een fietsenhandel te vinden, het vinden van een zaak die meer doet dan nieuwe mountainbikes verkopen, is een ware beproeving. Onderdelen worden wel verkocht, maar tegen een pnjs die drie maal zo hoog is als een vergelijkbaar onderdeel in Nederland en veelal in gezinsverpakkingen

zodat je direct twintig ringetjes hebt, ook als je er maar eentje nodig had. Geef mij maar mijn vrouwenfietsenmakcnj met hun zwarte handen en die mopperende oude baas bij mij om de hoek. Is Tony Blair een discount-mannetje? Die vraag stelde ik me na gisteren de uitslagen van de lokale verkiezingen te hebben vernomen. Labour heeft een monsterzege geboekt, de Liberal-democrats hebben ook eveneens geboerd en de Tones zijn volledig afgeslacht. Het nieuwe jasje van de Labour-partij werkt blijkbaar. Het schrappen van de clausule in het partijprogramma over de wens tot nationalisatie van bedrijven heeft de partij geen wmdeieren gelegd. Weliswaar lagen een paar oude vakbondsrotten dwars, maar Blair heeft zonder al te veel problemen zijn doel bereikt.

Vraag blijft nu, hoe betrouwbaar is die fietsenwinkel van Blair? Met het aantrekken van een nieuw jasje, een algemene verjonging van de partij en een cursus 'sympathiek lachen voor alle kaderleden' lijkt het erop dat Labour de Halfords van de Britse politiek is geworden. Snelle service, een klantgerichte benadermg voor de meer kapitaalkrachtige kiezers/klanten en bovenal een uitstekend ingerichte etalage. Maar hoe zit het met reparaties? Is er in de nieuwe fietsenwinkel van Tony Blair nog wel plaats voor oude fietsen, zijn er voor een habbekrats nog zeldzame ringetjes te koop en bovenal waar is de bezieling en de liefde voor het ambacht gebleven? Met andere woorden, hoe zit het met de bejaarden, de zieken en de solidariteit? We zullen nog even moeten wachten op het antwoord. De nationale verkiezmgen zullen nog even op zich laten wachten. In de tussentijd hoop ik maar dat ik geen lekke band krijg.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen