Ad Valvas 1994-1995 - pagina 130

PAGINA 16

Discriminatie

Hoog bezoek bij de joodse studentenvereniging IJAR: de burgemeester van Jeruzalem

Pieter Vonck

Heimwee naar Jerusjalaïtn

Ellen van Dalen "Wat komt u hier doen?" Nog voordat ik de elektronisch beveiUgde deur heb dichtgeslagen neemt een jongen - donker krullend haar met keppeltje op z'n hoofd - me even apart. Hij staat bij een groep jongens die in een onverstaanbare taal, die later Hebreeuws blijkt te zijn, met elkaar converseren. Opeens zijn ze stil en kijkt een van hen mij aan. Nieuwsgierig wijst hij naar mijn rugzak. "Mag ik even zien wat er in zit?" Elke onbekende bezoeker in de joodse mensa en sociëteit aan de Lairessestraat is vanavond potentieel verdacht. De studenten zijn extra op hun hoede, want ze verwachten een bijzondere internationale gast: Ehoed Olmert, sinds november vorig jaar de nieuwe burgervader van Jeruzalem. Hij is op werkbespreking in Nederland en komt op eigen verzoek spreken over de positie van zijn stad in het vredesproces tussen Israël en de Palestijnse organisatie PLO. Een netelige kwestie, weten ook de studenten van IJAR. Voorzorgsmaatregelen zijn dus volgens de jonge portier zeker met overbodig. In de inmiddels overvolle mensa verncht de voorzitter van IJAR Nederland Jigal Markuszower (20), student economie aan de vu, de laatste voorbereidingen voor de maaltijd die de burgemeester straks ook zal gebruiken. In de hoek van de sober ingerichte mensa staat een keurig gedekte tafel - met roze tafelkleed, bloemstukje en gestreken servet al klaar. Boven de tafel hangt een plattegrond van de Israëlische hoofdstad, met daarop getekend de historische muren en poorten die de stad eens moesten beschermen tegen vreemdelingen. De oranje plastic stoel, waar de gast op zal plaatsnemen, had eigenlijk al bezet moeten zijn. Maar door uitgelopen besprekingen komt Olmert wat later. Voor Jigal een mooie gelegenheid om nog even te checken of alles wel in orde is. Terwijl hij zich al handenschuddend en zenuwachtig knikkend een weg baant door de rumoerige en opgewonden groep mensen, geeft hij in het H e -

i

AD VALVAS 6 OKTOBER lo

breeuws de laatste instructies door. Snel neemt hij nog een hap van zijn bord met worteltjes, gebakken aardappelen en koosjer vlees. D e helft laat hij staan. De voorbereidingen blijken voor niets. De burgemeester ziet af van een maaltijd, zo blijkt later na binnenkomst. Hij wil zo snel mogelijk beginnen met zijn hartstochtelijke pleidooi. Bij aanvang van zijn betoog ontvangt Ehoed Olmert, rechts Likud-lid en oud-minister van Shamir, vanuit de sociëteit een hartverwarmend applaus van de ongeveer honderd aanwezige studenten. D e zaal hangt vol met slingers, ook de Israëlische vlag ontbreekt niet. Een enthousiaster publiek heeft hij deze dagen nog niet gehad. Gedurende een uur prent de 49-jarige Olmert de Amsterdamse studenten in dat ze met moeten vergeten trots te zijn op hun roots en h u n geboortestad, die in de ogen van de burgemeester nooit de hoofdstad van de Palestijnen zal èn mag worden. D e jongeren luisteren ademloos, ook al weten ze precies wat hij gaat zeggen en deelt het merendeel zijn mening. Politieke hot issues uit het Midden-Oosten, zoals het vredesproces, worden door de studenten van IJAR nauwlettend gevolgd. "Elke dag kijk ik CNN. Een nieuwsbericht vanuit Israel of omstreken is voor mij van groter belang dan het dagelijkse NOS-Joumaal", vertelt Ajal Notowicz (20), student rechten. Over het betoog van Olmert zegt hij: "Iedereen denkt veel na over de toekomst van Jeruzalem. D e meesten van ons komen er elke zomer om lessen te volgen aan de Hebreeuwse universiteit. Ik voel me er emotioneel bij betrokken, ook al woon ik in Amsterdam." Jigal knikt instemmend. De studentenvereniging IJAR bestaat uit acht afdelingen, te vergelijken met disputen. Elke afdeling vertegenwoordigt een grote stad. Eén ding hebben alle leden gemeen: ze zijn joods volgens de regels van de joodse wet. In Amsterdam zijn ongeveer honderdvijftig studenten lid. Voor buitenstaanders vormen zij één grote kliek. De meesten

kennen elkaar al van vroeger; van de joodse tennisvereniging, de joodse school of via de synagoge. Heimwee hebben ze allemaal naar 'hun' hoofdstad. In een folder van IJAR schrijft een student: "In Nederland is alles anders; het klimaat, de mentaliteit, het eten en het volk. Juist die vanzelfsprekendheid van mijn jodendom, mis ik hier enorm. In Israël hoefje niets uit te leggen als er woorden als 'onderduiken' of 'Holocaust' klinken. In Israël kun je vrijdagavond altijd ergens terecht. Binnen IJAR heb ik gelukkig een stukje van deze 'heimwee' kunnen stillen. De bestuursleden van de vereniging in Amsterdam proberen zoveel mogelijk het 'joods bewustzijn te bevorderen' onder de studenten. Dit wordt vooral gedaan door het vieren van joodse feesten, zoals de sjabbath, de dag waarop God rustte na de schepping. Sharon Schoüand (21), bestuurslid van IJAR Amsterdam en student rechten aan d e vu: "Een keer per maand vieren wij op vnjdagavond het begin van de sjabbadi met een maaltijd. We vragen dan samen een zegen over het brood en de wijn." Ook vierden de studenten onlangs het soekoth, een joods oogstfeest dat de herinnering levend houdt aan de veertigjarige omzwerving van het volk Israel m de Sinaïwoestijn. "In Israel leeft men dan zeven dagen lang m loofhutten. Wij hadden hier ook een traditionele

hut gebouwd en zijn daann samen gaan eten", zegt Sharon. IJAR pretendeert niet een gezelligheidsvereniging te zijn. "Bij de joodse studentenvereniging kom je op basis van je geloof of traditie. Zowel orthodoxe als niet-orthodoxe joden zijn lid. Maar wij zijn niet vroom hoor", benadrukt Jigal. HIJ vervolgt: "Bij IJAR moet je wel je hersens gebruiken. We houden dan ook meer politieke fora of discussiebijeenkomsten dan feesten. Degenen die meer willen drinken en dansen zijn meestal ook nog lid van een andere vereniging." xAan het einde van zijn pleidooi stroopt de burgemeester van Jeruzalem nog even zijn mouwen op. En terwijl hij heftig met zijn handen gebaart roept hij de Amsterdamse studenten op: "Wij zullen moeten dromen, doden en huilen om de stad te behouden. Dit is onze missie." Een lang applaus is zijn deel. N a afloop van zijn pleidooi moet Olmert meteen weg, op naar een nieuwe afspraak. Maar hij wil niet. Eerst deelt hij nog handtekeningen uit en poseert hij gearmd met twee studentes voor een foto. De burgemeester geniet zichtbaar van de massale opkomst onder zijn jonge volgelingen. Jigal slaat het geheel met argusogen gade en zegt tegen een toeschouwer: "Wij zijn toch niet te rechts hè?"

"Op de Vrije Universiteit werd vorige week nog met man en macht gewerkt om alle studieresultaten van het afgelopen jaar te verwerken" (de Volkskrant van 4 oktober)

Je m o e t wat m e t een slechte inborst. Verdringen m a g niet van de psychiater, en m e n s e n pesten m a g niet van de maatschappij. O m onze behoefte aan slechtigh e i d toch uit te k u n n e n leven, wordt er tegenwoordig bij ons thuis op kleur gediscrimineerd, Kleur van dingen d u s . Gaan we uit eten, dan lopen w e alle restaurants m e t e e n geel uithangbord voorbij. B e h a l v e als we zin h e b b e n in het uitleven van een andere slechte eigenschap: het eten van fastfood. M e n s e n die elke dag zo voorbeeldig h u n bordje m e t groente leeg eten als wij, m o e t e n namelijk af en toe aan de kroketten. Voor het even. wicht. O f ze het van een reclam e b u r e a u geleerd h e b b e n , of on derling in het g e h e i m afgesproken, m a a r de goedkoopste restaurants m e t h e t grofste voer h e b b e n altijd een geel uithangbord. H e t D a m r a k is daar een schrijnend voorbeeld v a n . De snelste e n goedkoopste hebben ti ook nog dikke zwarte of rode letters o p . Wij d i s c r i m i n e r e n erg o| dikke rode letters. Behalve als di a r m o e tijdelijk t o e heeft geslagen. Winkels m e t e e n n a a m in dikke rode letters zijn namelijk goedkoper d a n winkels miet d u n n e blauwe letters. H o e dikker de letter h o e goedkoper. Wij h e b b e n hier geen wetenschappelijk onderzoek naar gedaan, m a a r dat hoeft gelukkig ook niet, want wij v o e l e n dat zo dus is het zo. Winkels en restaurants die bordeauxrood, dennegroen of rose in h u n interieur verwerken, m i j d e n w e ook. D a a r betaal je namelijk altijd tweem^aal te veel voor de spullen. D e z e kleurenhandleiding kan niet doorgev o e r d w o r d e n naar kleding van m e n s e n . Sporadisch draagt er wel e e n s i e m a n d een r o o d truitjt en n o g m i n d e r vaak een geel bloesje. M a a r verder is vaalheid en g e d e m p t h e i d troef. Als je een paar m i n u t e n naar voorbijgangers kijkt, begrijp je waar de uitdrukking grauwe m a s s a vandaan komt. SELMA SCHEPEl

Schrijver-fïlosoc Harry Mulisch heeft niet langt leden de hemel ontdekt. Daarot is het niet meer dan logisch dat de v u als chustt lijke universiteit Mulisch himself heeft uitgenodigd om tekst en uitleg te geven. O p 9 decerrtl: komt de meester in de aula over zi]n vondst vertellen. D e bijeenkomst wor georganiseerd door het Bezinmngscer trum, dat in haar 'periodiek over levensbeschouwing en wetenschap', In marge, stilstaat bij Mulisch', al dan nr gespeelde, pessimisme: de wereld het zich van God afgekeerd, de hemel hci afgedaan en de tien geboden zijn ver; ten. Dat IS allemaal niet echt prettig, zo blijkt, maar niet getreurd: een andetL tikel m het penodiek biedt hoop: we kunnen altijd troost zoeken op 'Het Net', u weet wel die electromc-superhighway; nu nog een moeizame digrtJ hobbelweg, maar wel eentje di'e de eer ste trekjes vertoont van een nieuwe hemel: virtual reality. Het doet alle wensen uitkomen, biedt absolute beheersing over de kunstmatige omgevir en laat je met een druk op de knop \i wereld naar wereld zappen. En af en toe zijn er best leuke werelden bij, »>i natuurlijk is onze aardse wereld niet il tijd de best mogelijke. Wie het artikel verder leest, merkt eek ter dat ook deze hemel een keerzijde heeft. Wie n u achter een beeldschem de kost verdient, moet dat voonaan waarschijnlijk thuis doen, want dat is goedkoper. Gevolg: weg privacy, weg collega's. E n zijn de lonen te hoog, * raken we het werk helemaal kwijt, wa' een gemiddeld bedrijf aarzelt heus m als het ontdekt dat boekhouders in India net zo goed, maar veel goedkopt werken. Eén druk op de knop en het cijfermateriaal ligt in Bombay. Volgend voorjaar organiseert het Bezinningscentrum een Studium Genet. Ie over de 'Impact van informatica op individu en samenleving'. Misschien krijgen pessimisten dan gelijk en bli)ki de elektronische hemel een electronic« perhighway to hell. (EE)

MF4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen