Ad Valvas 1994-1995 - pagina 528

ADVALVAS 4 MEI 1995

PAGINA 20

Nationale leederkenning

Geneeskundestudent Piet Stuijt: 'Ik droom nu al van het moment dat ik de haven uitvaar'

Bram de Hollander

Dokter Piet restaureert Volendamse Batavia Als de schemering valt en het steeds stiller wordt in

nM universite1tsgei}0uw» begifft net ieven van veer vi^ studenten en -medewerkers pas goed. in Öe Avonden is het tijd voor baantjes en sport. Of v<t)ör hobby's, zoals het verbouwen van een oude botter tot E en van Da en Aan het einde van de lange dijk op de grens van het Noordhollandse Katwoude en Volendam staat hij me in het bushokje al op te wachten. M e t zijn paraplu manoeuvreert vu-student geneeskunde Piet Stuijt (27) wat onhandig heen en weer. Het is al lente, maar aan de kust van het IJsselmeer is de wind fel. Het hagelt. Piet, blond haar en bruin geblakerd van de laatste ski-vakantie, kan ertegen. Met zijn groene kaplaarzen, zwart bevlekte werkbroek en twee dik gebreide truien trotseert hij al vele avonden het grillige weer. Aan de rand van het meer ligt een deel van het industrieterrein van Volendam. O p het terrein, dat is afgeschermd met hekken, staat behalve een keet ook een met golfplaten afgedekte timmerwerkplaats. Daarboven torent een twintig meter lange houten mast van een boot uit. Deze mast hoort bij een zestien meter lang schip in bijna ontbonden

AVONDEN

f ,

V-

19

staat, dat op spoorbielzen staat opgesteld. Het is het herkenningspunt voor de plek waar Piet de komende drie jaar bijna elke avond te vinden zal zijn: als restaurateur van de 'Gamkwak VD 172' uit 1904, een schip dat beter bekend is onder de naam 'Jonge Hendrik'. "Van deze boot bestaan nog maar drie andere exemplaren. Eenzelfde botter is ooit bevaren door mijn grootvader die er garnalen mee ving", vertelt Piet niet zonder trots. We staan inmiddels binnen het houten karkas van de boot en moeten voorzichtig lopen. Buiten is het schemerig en binnen is het, ondanks de verlichting, niet veel lichter. Plotseling verstapt Piet zich, een stuk verrot hout laat los, maar blijft nog net aan een verroe.ste spijker hangen. Als een volleerd acrobaat tuimelt hij overeind en ratelt verder: over de wekker, borden en pannen die hij bij aankomst nog in de kajuit aantrof en over de eerste boomstam die hij net met zijn vader - timmerman

- in stukken heeft gezaagd. Piet Stuijt is een geboren en getogen Volendammer. Maar zijn vader komt van elders en dus zal Piet voor de dorpsbewoners altijd een 'allochtoon of halve jas' blijven. Soms voelt hij zich zelf ook een buitenstaander. "Hoewel ik altijd hier ben blijven wonen, heb ik in tegenstelling tot de meeste inwoners wèl veel van de buitenwereld gezien. Het voordeel is dat ik daardoor, meer dan de oorspronkehjke bewoners, oog heb voor het culturele goed dat zich in dit dorpje bevindt." Moeiteloos lepelt hij op: "De vissershaven, de klederdracht, de pittoreske huisjes." Het idee van Piet om een oude boot te restaureren ontstond naar aanleiding van een prijsvraag die het college van burgemeester en wethouders in Volendam uitschreef voor de plaatselijke bevolking: verzin een monument voor Volendam 'ter nagedachtenis aan onze doden op zee'. Piet dacht al vrij snel aan de botter van zijn opa, die overigens niet op zee het leven verloor. In een paar dagen tijd achterhaalde hij een soortgelijk schip via het Zuiderzeemuseum in Enkhuizen. Al twee jaar lag de boot op een dekschuit bi) het museum te wachten om opgeknapt te worden. . Vanaf die tijd is Piet bijna elke avond met nog twee kornuiten, ook studenten, te vinden op de werf. In het begin vooral om te vergaderen en van alles te regelen. Piet: "Het waren spannende avonden, want de botter als herdenkingsmonument leverde niets op. De raadscommissie was te verdeeld over het onderwerp. 'Gooi maar op de vuilnis' of 'verbrand dat ding', zeiden inwoners over de botter. Maar dit was het laatste wat de drie bootliefhebbers vsdlden. "Uiteindelijk is het ons gelukt de botter op een zomerse dag aan de inwoners tentoon te stellen. Dat deden we verkleed als echte Volendammers, met oude en nieuwe bouwtekeningen en nostalgische kiekjes van het toenmalige schip en de bemanning. D e bewoners werden eindelijk enthousiast en ontdekten dat óók Volendam een eigen 'Batavia' rijk kon zijn", aldus de v u student. Nadat het schip officieel was omgedoopt tot toeristische trekpleister en vaartuig 'voor bruiloften en partijen'^

kon Piet echt aan het werk. W a n t veel van de techniek van het restaureren wist hij niet, ook al heeft hij tijdens practica geneeskunde vaak genoeg moeten zagen of knippen, vertelt hi) lachend. Inmiddels heeft hij, na avonden kofBe en thee drmken bij de mensen thuis, bijna alle dorpsbewoners belangeloos mgeschakeld. Zo heeft hij voor het lenen van geld, hijskranen en andere materialen de Volendamse bankdirecteuren en werkgevers in de bouw enthousiast gemaakt. En voor adviezen over zeilen naaien en het restaureren van het karkas heeft Piet enkele 'rotten in het vak' ingeschakeld. "Dè scheepsbouwer van het dorp, bijgenaamd De Beer en dè zeilmaker van Volendam vertellen me spannende verhalen over hoe het vroeger was en hoe het schip eruit heeft gezien. Ademloos kan ik daar naar luisteren." T o t n u toe steekt Piet al twee jaar lang, "soms tot ergernis van mijn vriendin", al zijn vrije tijd in de verbouwing van de botter. "Kort geleden stond ik nog om zeven uur op en studeerde de hele ochtend en middag. D a n kon ik aan het einde van de dag en na het eten lekker naar de werf." Veel contact met medestudenten heeft hij daardoor niet. Meestal reist Piet na colleges meteen weer terug naar Volendam. "Ik maak geen hectische studententijd door.

maar dat hoeft voor mij ook niet. Tijdens mijn vierjarige studie aan de Amsterdamse sportacademie heb ik me al voldoende uitgeleefd. Bij geneeskunde heb ik echt geen tijd meer voor veel bier ofte weinig slaap." D e vu-student, die in Volendam al 'dokter Piet' wordt genoemd, heeft onlangs zijn doctoraal afgerond en gaat straks beginnen met zijn co-schappen. Hij zal dan in ieder geval tot september hooguit één avond per week de zaag of boor ter hand kunnen nemen. "Het combineren van mijn smdie met het bouwen van de boot is dan onmogelijk. Het IS niet anders", stelt Piet nuchter vast. Het lijkt erop alsof Piet zich erbij neer heeft gelegd. "De restauratie van de boot komt wat dat betreft erg ongelukkig uit. Mijn studie is op dit moment toch belangrijker. Ik sta aan het begin van mijn carrière." Wel bekent hij dat zijn gedachten op dit moment alleen nog naar de boot uitgaan. Mijmerend, aan de oever van het IJsselmeer: "Ik droom nu al van het moment dat ik over vier of vijf jaar als schipper van de Jonge Hendrik alleen de haven uitvaar, naar een warm vakantieland."

"Bijna 5 % van de studenten haalt temponorm niet"

(De Volkskrant van 22 april j.l.)

SfhT, IK

H A A I 1>E

y£A« MftMj

H e t k o s t t e d e afgelopen w e k e n grote moeite D è Oorlog te v e r m i j den. E n het lukte helaas niet helem a a l : alle o o r l o g s d o c u m e n t a i r e s o o i t g e m a a k t , elke h e l d e n elk slachtoffer ooit g e ï n t e r v i e w d , w a s weer drie maal v a n de plank geh a a l d . O p d e afschuwelijkheid v a n h u n e r v a r i n g e n d i n g ik n i e t s af, a l l e e n d e e i n d e l o z e h e r h a l i n g k o m t m e de neus uit. Ik b e n er een voorstander v a n d a t op school onderwezen wordt over de b o o s h e i d d e r n a z i ' s , e n v a n uitbreiding van het geschiedenisonderwijs in 't algemeen, m a a r het jaar in jaar uit en n u m a a n denlang openbaar herhalen van D è O o r l o g wekt d e i n d r u k d a t e r m a a r é é n d i n g vreselijk i s . O o r logsslachtoffers w o r d e n e r n s t i g voorgetrokken in de nationale leed e r k e n n i n g . E r i s veel m e e r l e e d o n d e r d e m e n s e n . D i e lijders m o e t e n m e t lede ogen aanzien hoe a a n 't ene leed medailles, m o n u m e n t e n , hooggeplaatst medelev e n v e r b o n d e n zijn, terwijl h u n e i g e n l e e d nauwelijks b e s t a a t . E r zijn zelfs zoveel s o o r t e n leed d a t elke d a g v a n h e t j a a r e r a p a r t m e e gevuld k a n w o r d e n . Vier m e i b e s t a a t a l , e n A i d s - m e m o r i a l day, m a a r h e t zal zeker veel leed v e r z a c h t e n als e r ook een Nationale Verkrachtingsherdenking komt, en een d a g voor m e n s e n w i e r h u i s is a f g e b r a n d , voor kankerpatiënten, voor gepest e k i n d e r e n , v o o r weesjes, v o o r m e n s e n m e t é é n b e e n . Ik stel v o o r o m daar een aparte zender voor i n t e stellen: d e n a t i o n a l e l e e d z e n d e r . D a n k u n je d a a r , a l s h e t j o u w leedherdenkingsdag is, op afstemm e n en getroost worden door speciaal op jouw leed gerichte docum e n t a i r e s en kransleggingen. E n m i s s c h i e n k u n je d a n zelf o o k e e n s in beeld k o m e n . O m d a t je bijvoorbeeld op Nationale Kindermishandelingsdag m e t een camer a n a a r je v o o r m a l i g o u d e r l i j k huis m a g o m daar, m e t een mooie medaille op, de plaats a a n te wijz e n w a a r j e v a d e r je v a n d e t r a p schopte en zo. SELMA SCHEPEL 'Dit is toch geen fair trial?" VolAH^ \ gens het juridi* " * sche faculteitsblad Status Quo was vu-studente Jeanette verbijsterd toen ze hoorde dat een Zuidafrikaanse man, die al drie maanden in de gevangenis gezeten had omdat hij zijn huur niet betaald had, nu weer op die huur werd aangesproken. Maar als je eenmaal ergens voor gezeten hebt, vervalt de schuld toch ook, dacht de rechtenstudente. "Dit is toch schending van elementaire mensenrechten?" Jeanette was naar Zuid-Afrika gegaan in het kader van een uitwisseling met de Universiteit van Die Noorde, een voorheen zwarte universiteit. D e v u dankt haar banden met die universiteit aan een oud-student, Patrick Mtshaulana, die zeventien jaar lang door het apartheidsregime verbannen was, maar nu teruggekeerd is naar zijn vaderland om er te gaan werken aan de juridische faculteit; vol idealisme, zo vermeldt de auteur er ten overvloede bij. Dat heeft Patrick ook wel nodig ook, want al zijn 'distant hills always green', zoals een oude Transvaalse spreuk ons optimistisch voorspiegelt, met het Zuidafrikaanse rechtssysteem wil het voorlopig nog niet zo vlotten. H e t verzet onder de bevolking tegen de hoofdstad is groot: slechts één procent van alle potentiële kiesgerechtigden in Kwazulu Natal heeft zich als zodanig ingeschreven. Veel Zuidafnkanen prefereren African Customary law, het gewoonterecht dat in de eigen kring geldt. De grondwet, waarvan de inkt nog vers is en een systeem van rechterlijke toetsing dat eruit voortvloeit, stroken daar niet mee. Dat weet Jeanette inmiddels ook. 'Haar' zaak, de huurder die èn moet betalen èn de gevangenis in moet, heeft vorige maand voor het Zuidafrikaanse constitutionele hof gediend. Wat de uitkomst van dat proces is geweest, vermeldt de auteur van het artikel jammer genoeg niet. (PB)

F4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen