Ad Valvas 1994-1995 - pagina 391

AD VALVAS 9 MAART 1995

PAGINA 5

Race tegen de schuld Zes procent getroffen door 'financiële ramp' van de temponorm Bijna zes procent van de studenten met studie­ financiering heeft vorig studiejaar niet voldaan aan de temponorm. Zij scoorden minder dan de vereiste tien punten. Hun beurs is omgezet in een rentedragende lening die zij na hun studie moeten terugbetalen. Een paar temponormsiachtoffers van de vu aan het woord. Coen van Basten Mamix Stassen (21) kent twee grote liefdes: sport en muziek (percussie). Zijn studiekeuze baseerde hi) op zijn eerste hobby. Bewegingswetenschappen aan de vu. Maar na anderhalfjaar pezen tegen beter weten in ­ het drum­ stel bleef lonken ­ besloot hij het bijltje erbi) neer te gooien. Zijn temponorm had hl) niet gehaald. En omdat hij zijn beurs niet met terugwerkende kracht omgezet wilde zien in een rentedragen­ de lening, probeerde hij toch de beno­ digde tien punten te scoren. Stassen zit sinds een halfjaar op het conservatorium in Rotterdam, waar hij zich specialiseert in percussie. En m o ­ menteel toert hij door het land met een groep zangeressen, waaronder K arin Bloemen en Adelheid Roosen. In de muziekwereld voelt hij zich als een vis in het water. "Bewegingswetenschappen vond ik aanvankelijk best leuk", vertelt hij over zi)n eerste studiekeuze. "Het werken in de snijzaal bijvoorbeeld. D a n ligt er een 'model' op de tafel en leg je vervolgens een bepaalde spier bloot." Ook de theo­ ne en de geschiedenis van bewegings­ wetenschappen interesseerde Stassen. Toch behaalde hij na een jaar niet het felbegeerde propaedeusepapiertje. Zelf verklaart hij dat als volgt: "Ik voel­ de al dat ik niet echt gelukkig was. De muziek bleef me trekken. De bandjes, de schnabbels..." Maar omdat hij be­ wegingswetenschappen 'nog wel leuk' vond en meende dat hij er het eerste jaar ook niet voor de volle honderd pro­ cent tegenaan gegaan was, besloot hij verder te gaan. "Kerst 1993 was voor mij een verlich­ tende periode", herinnert Stassen zich. "Ik durfde niet aan mezelf toe te geven dat de studie met lukte, maar de grote conclusie was dat ik niet gemotiveerd genoeg was." In januari stopte hij dan ook. Stassen begon zich voor te bereiden op het con­

servatorium. T o c h wilde hij nog wel de benodigde tentamens bewegingsweten­ schappen doen. "Ik had mijn tien stu­ diepunten nog met gehaald. En dat wilde ik wel. Anders moest ik mijn beurs terugbetalen. Zo'n boete zou me op 3400 gulden komen te staan. Dat vond ik zonde." De gemiddelde schuld van studenten die de norm niet halen, bedraagt 4800 gulden. Een student op kamers met al­ leen een basisbeurs betaalt 6700 gulden terug. De student met een aanvullende beurs komt maximaal op tienduizend gulden uit. Wie nog thuis woont, ziet zijn lage prestatie bestraft met een le­ ning van 2700 gulden (zonder aanvul­ lende beurs). Stassen heeft nog wel zitten blokken voor z'n tentamens, die in de zomerpe­ riode vielen. Hij heeft ze ook echt pro­ beren te maken. Maar de spint was eruit. "Het gaat om gedrevenheid bij een studie. O m motivatie. Die was weg." Hij had het veel te druk met zijn muziek. Optredens en dergelijke. Bo­ vendien werd hij aangenomen op het conservatorium. Geen geringe presta­ tie. "Die 3400 piek interesseerde me niet meer. Die had ik trouwens door optredens al lang bij elkaar verdiend." N u zit hij wederom in het eerste jaar. Zit hij al aan het aantal benodigde pun­ ten? "Op het conservatorium ligt dat een beetje vaag. Je hebt geen tenta­ mens. Je moet stukjes voorspelen. Maar ik denk dat ik het wel haal", verzekert hij.

Afinaken < Overigens vindt Stassen de temponorm zo slecht nog niet. "Veel studenten denken er veel te makkelijk over. Som­ migen klooien maar wat aan." Maar een norm van vijftig procent vindt hij genoeg. Het moet niet hoger worden. "Je moet ook de kans hebben iets naast je studie te doen. Of een tweede studie te beginnen." Vooralsnog heeft hij nog drie jaar te gaan en komt hij een jaar

Bas van der Schot

studiefinanciering te kort. "Maar als het zo goed gaat als nu, met mijn toer, kom ik er niet eens aan toe om het con­ servatorium af te maken." Landelijk voldeed zes procent van stu­ denten met studiefinanciering niet aan de temponorm. Hoe hoog dat percenta­ ge aan de v u is, is niet bekend. Het col­ lege van bestuur van de v u kan wel zeg­ gen dat vooral in de propaedeuse het aantal studenten dat de temponorm niet gehaald heeft, hoog is; namelijk 22,5 procent. In de doctoraalfase ligt dit percentage op 7,6. Sandra Veen (haar echte naam wil ze uit privacy­overwegingen liever niet vertellen) wil niets liever dan haar stu­ die economie aan de v u afmaken. Ze is er speciaal voor naar Nederland geko­ men en zit nu m haar vierde studiejaar. In haar geboorteland is het niet moge­ lijk om economie op universitair niveau

te studeren. De 23­jange Veen vond het aanvankelijk verschrikkelijk wennen toen zij hier vier jaar geleden aankwam om met haar studie te beginnen. "In Holland is het niet alleen kouder dan waar ik vandaan kom", lacht ze, "ook de mentaliteit is anders. Harder, onper­ soonlijker." Ze kwam op Uilenstede terecht. "An­ dere eerstejaars woonden vaak thuis. Ik moest voor het eerst in mijn leven voor mezelf zorgen. Dat viel niet mee. Ik miste mijn familie heel erg." Door deze factoren lukte het haar niet in keer haar propaedeuse te halen. Deze zomer hoopt ze de resterende tentamens te be­ halen, zodat ze vervolgens de tweede­ jaars vakken kan binnenslepen. Over het studiejaar 1993­1994 wordt haar beurs omgezet m een rentedragende le­ ning. Dat kost haar 6500 gulden. "Een financiële ramp. Maar ik zie later wel

hoe ik dat kan afbetalen." Ze heeft een studiecoördinator inge­ schakeld die haar helpt bij het plannen van de studie. Ook zit ze in een studie­ vertragingsgroep, georganiseerd door studentenpsychologen. "Dat helpt. In deze groep luister je naar de problemen van anderen. En zo word je als het ware een spiegel voorgehouden en zie je wanneer je stom bezig bent." Ze geeft toe dat ze discipline mist, maar ze heeft goede hoop dat ze dit jaar wel aan de temponorm zal voldoen. "Ik ben ontzettend gemotiveerd", klinkt het vastberaden. "En ik weet dat ik het kan."

Ten tandarts is net een slager' VU­Dont vult laatste gaatjes De tandartsenpraktijk vu­Dont houdt op te bestaan. Voor de twee tandartsen en de assistent is er geen werk meer. Wat gaan zij doen? Tandarts Harm Croockewit (34) diende zijn eigen ontslag in. Hij zal zich vanaf 1 april volledig in zetten voor zijn eigen praktijk in de Amsterdamse Jordaan. Over zijn laatste werkdag aan de vu, de angst voor de tandarts en zijn nieuwe toekomst. Ellen van Dalen In de kleine wachtkamer van de prak­ tijk van v u ­ D o n t zitten drie studenten. In gedachten verzonken staart een van hen naar haar horloge. De jongen naast haar graait zenuwachtig in zijn tas, pakt er een studieboek uit en begint er haas­ tig door te bladeren. D e derde student lijkt ongeduldig. Hij staat steeds op, tuurt uit het raam en gaat dan weer zit­ ten. Ook studenten lijken nog steeds bang voor de tandarts. Maar deze dins­ dag hoeft geen enkele student angstig te zijn voor de steriele geur van de praktijk, het snerpende geluid van de boor of het venijnige pennetje van de tang. Tandarts H a r m Croockewit heeft vanmorgen officieel zijn ontslag inge­ diend en zal vanaf vandaag alleen nog studenten in nood behandelen. Zijn collega IS wegens ziekte voorlopig niet in staat haar cliënten af te handelen. In eerste instantie reageren de cliënten van Croockewit opgelucht als ze horen dat hun halfjaarlijkse controle even wordt uitgesteld. Maar al gauw wordt er een reeks van vragen op hem afge­ vuurd. 'Waar moet ik nu heen?', 'Hoe duur is een particuliere tandarts' en

'Aan wie moet ik n u de resterende re­ keningen betalen?' Croockewit belooft dat hij vanaf vanmiddag alle adminis­ tratie voor hen op een rijtje zet en elke student schriftelijk in zal lichten over de toekomstige stand van zaken. Croockewit werkte nog maar een jaar bij v u ­ D o n t toen hij al te horen kreeg dat de toekomst van de praktijk onze­ ker was en dat mogelijk zijn baan op de tocht stond. "Het was een gelijkmatig proces. Ik ben dan ook met geschrok­ ken toen ik kort geleden het onheilsbe­ richt hoorde." T o c h had hij in het begin nog hoop dat v u ­ D o n t geprivati­ seerd zou worden. "Toen dat ook niet door ging, wist ik dat ik naar andere wegen op zoek moest. Dat is nu onge­ veer anderhalfjaar geleden."

Pakhuis Kort daarop kocht hij een benedenver­ diepmg van een oud pakhuis in de Jordaan. In de wachtkamer, die uitkijkt op de Brouwersgracht, staan oude kerkbankjes die hij via een rommel­ markt in Antwerpen op de kop heeft getikt. Op de grond staat nostalgisch houten speelgoed. Naast de ongeveer vierhonderd 'overlopende' studenten

van v u ­ D o n t verwacht de tandarts str­ aks ook een groep cliënten uit de buurt. Smds Croockewit voor zichzelf begon­ nen is, werkt hij veel 's avonds. Deze dinsdagavond moet hij de net afgestu­ deerde vu­student kunstgeschiedenis Edith Classen verlossen van een zeu­ rende pijn aan een kies. Terwijl op de achtergrond weemoedige Algerijnse muziek klinkt, werkt hij geconcentreerd aan de wortelkanaalbehandeling. Bij vu­Dont heeft hij de afgelopen vier jaar vooral veel verstandskiezen moeten trekken, vertelt hij ondertussen. "Een echt studentenkwaaltje", noemt Crooc­ kewit het. "Voor de rest hebben stu­ denten over het algemeen gezonde ge­ bitten." Ingewikkelde behandelingen zoals het inzetten van kronen, bruggen of pro­ theses heeft hij niet gehad. "Het werk bij vu­Dont was technisch voor mij niet moeilijk. Erg vond ik dat niet, omdat ik als net afgestudeerd tandarts zo langzaam ervaring in de praktijk kon opbouwen." Croockewit vergelijkt zijn begmjaren als tandarts met die van een aspirant­slachter. "Eigenlijk is een tan­ darts net een slager. In het eerste jaar leer je hoe je rosbief moet snijden, maar het echte werk leer je pas later in de praktijk." Zijn werk als tandarts zal vanaf 1 april erg veranderen, verwacht hij. "Bij vu­ Dont werkte ik tot vandaag als een ambtenaar, meestal van 's ochtends acht tot 's avonds vijf utir. Als je een eigen praktijk hebt, werk je onregelma­ tiger en draag je meer verantwoorde­ lijkheid. Dat kan snel stress opleveren." Wat hij vooral zal missen, is zijn vaste inkomen, denkt Croockewit. En dan

Tandarts Croockewit: 'Eigenlijk ben ik ook bang. Bang voor de tandarts' Bram de Hollander

lachend: "En de sfeer van de universi­ teit, de gezellige campus, sommige stu­ denten die ook mijn vrienden zijn ge­ worden en de kantinejuffrouw die mij altijd 'jongetje' noemde." Voor vanavond zit ook het werk in zijn eigen praktijk erop. D e ontsteking in de wortel van de kies is verwijderd. Edith voelt voorlopig geen pijn, de verdoving werkt nog. Als ook alle apparatuur is schoongemaakt en gesteriliseerd, be­ "

sluit Croockewit nog even langs zijn stamkroeg te gaan. Ónderweg vertelt hij: "Als student ging ik nooit naar de tandarts. Ik heb een slecht gebit en vast veel gaatjes. Maar ik ga alleen als ik kiespijn knjg. Eigenlijk ben ik ook bang. Bang voor de tandarts."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen