Ad Valvas 1994-1995 - pagina 10

PAGINA 10

AD VALVAS 15 AUGUSTUS 1994

'Er valt nog zoveel meer te bestuderen' Het laatste jaar van studentenpastor Syb de Lange Studentenpastor Syb de Lange beweegt zich al meer dan twintig jaar tussen de studenten. Een grote boodschap heeft hij niet voor de eerstejaars student, wel vele kleine. "Veel jonge mensen zijn niet op zoek naar het ruige leven. Ze zijn juist bang om niet aan een norm te voldoen en uit de boot te vallen." Dirk de Hoog "Soms denk ik dat het niet zo makkelijk is om jong te zijn in deze tijd. Grote idealen zijn niet meer populair en je moet het zelf maar uitzoeken hoe het zit in het leven. Bovendien is zelfs een academische opleiding geen garantie meer voor een baan later. Alles is zo onzeker geworden. Dat is de keerzijde van de zo geprezen individualiteit", zegt Syb de Lange. Hij werkt sinds 1971 bij het studentenpastoraat en vertelt met enige spijt dat dit zijn laatste jaar is. D a n moet hij met pensioen. Een dominee, maar dan een zonder grote boodschap, want hij aarzelt wat hij de nieuwe studenten moet meegeven. "Als je hier al zo lang werkt heb je twijfels of je alles nog in de juiste verhoudingen ziet. Of je wel genoeg meegegroeid bent met de nieuwe generaties, niet te veel gefixeerd bent gebleven op ervaringen uit het verleden." Uiteindelijk komt er toch een klein boodschapje. "Ik ben weleens bang dat er veel van de geschiedenis verloren gaat. In de zin dat mensen niet meer weten hoe de samenleving van nu geworden is tot wat hij is. Dat het culturele erfgoed verloren gaat." D e verstrakking van de studieduur is daar mede een oorzaak van, maar ook de meer eendimensionale

studentenpastor Syb de Lange: 'Ik twijfel wel eens of ik alles nog in de juiste verhoudingen zie' oriëntatie op het materiële leven. Maar hij ziet daar een kentering in. "Ook de zogenaamde Nix-generatie vindt alleen bezig zijn met een carrière vaak onbevredigend. Ze stellen ook vragen over wat echt belangrijk is in het leven en wat het leven zelf eigenlijk is. Er valt nog zoveel meer te bestuderen dan wat het officiële studieprogramma te bieden heeft, zeg ik wel eens. Alleen maar leren voor een tentamen statistiek is tenslotte geen echte levensvervulling lijkt m e . " Volgens De Lange neemt de belangstelling voor religie onder studenten toe. Niet dat studenten weer massaal naar de kerk gaan, maar er is een geloof 'dat er meer moet zijn dan dit aardse leven.

iets hogers'. Overigens worstelen de meeste studenten niet zo met geloofskwesties. "Vroeger kwamen hier natuurlijk vrij veel mensen die nogal streng in de leer en orthodox waren opgevoed. Zij moesten zich vaak echt ontworstelen van dat starre geloof. Maar de kerk is vreselijk veranderd en de ouders van nu ook. Bovendien zijn de meeste studenten zelf niet kerkelijk." Zijn ervaring is dat daardoor meer ruimte ontstaat voor een hernieuwde kennismaking met het christendom en de Bijbel. "Mensen komen hier een studiegroepje volgen uit pure belangstelling. 'Ik weet eigenlijk helemaal niks van het geloof en ik ervaar dat toch als een gemis, omdat zoveel van de cultuur

Nico Bomk - AVC/VU

ervan doordrongen is', zeggen ze dan." Soms kan die belangstelling ook heel pragmatisch zijn. Hij noemt het voorbeeld van studenten kunstgeschiedenis die meer over de verhalen uit de Bijbel willen weten, omdat ze dan de schilderijen van Rembrandt beter kunnen begrijpen. Het pastoraat houdt zich zeker niet alleen met geloofskwesties bezig. Rond allerlei thema's vinden er gespreksgroepen en activiteiten plaats, vaak in het eigen gebouw in de Van Eeghenstraat. Een van de onderwerpen waar al jarenlang veel aandacht en belangstelling voor bestaat is het thema seksualiteit. Het pastoraat was bijvoorbeeld jaren geleden een voorloper op het gebied

van gespreksgroepjes rond homoseksualiteit. Is dat in deze moderne tijd nog wel nodig? D e Lange: "Een tijdje leek het niet meer nodig te zijn. Leek het of seksualiteit geen probleem meer was. Maar dat is toch weer aan het veranderen. Er leven veel vragen en onzekerheden op dit terrein. Kijk, uiterlijk lijkt het zo te zijn dat iedereen frank en vrij en eerlijk over deze onderwerpen kan praten en naar bevinding van zaken kan handelen. Maar dat valt erg tegen." Een van de problemen rond het thema is volgens hem dat normen niet afgeschaft zijn, maar oude alleen vervangen zijn door nieuwe. "Kijk om je heen en wat zie je? Viva en Veronica. Je bent jong, mooi en je wilt wat, het ruige leven. Maar heel veel jonge mensen zijn niet zo en willen zo ook niet zijn. D a n zijn ze toch bang om niet aan een norm te voldoen en uit de boot te vallen." D e Lange wil nog wel even onderstrepen dat het pastoraat geen vergaarbak is van allerlei probleemgevallen. "We doen hier ook hele leuke en gezellige dingen, dingen die inspireren. Mensen komen hier om anderen te ontmoeten, om nieuwe vrienden te maken. Maar het is nu eenmaal zo dat er vaak veel verandert in het leven als je gaat studeren. D a n lijkt het leven te lokken en de stad ongekende mogelijkheden te bieden. Maar er is ook een valkuil. D e stad en veel studies zijn erg anoniem. Je moet zelf van alles ondernemen om een beetje gezelligheid en geborgenheid te vinden. D e meesten lukt dat vrij aardig. Maar helaas vallen er ook sommigen behoorlijk uit de boot, die raken het spoor bijster. Voor hen willen we er ook zijn als dat nodig is."

Studeren in de trein Liesbeth Klumper

Dispuutbijeenkomst sociëteit Lanx

Bram de Hollander

De studentenvereniging als nieuwe ouder Peter Boerman Vroeger stonden de meeste studentenverenigingen bekend als plekken die absoluut ongezond waren voor je studievoortgang. Maar wel erg gezellig. Je kwam er om je te bedrinken. En om maar zo lang mogelijk die vermaledijde 'burgerwereld' buiten de deur te houden. Er is mmiddels het een en ander veranderd. Verenigingen werven hun nieuwkomers nu soms met studiegroepjes en leuzen als "het staat zo goed op je c v . " . D e verenigingen moesten zich ook wel aanpassen. Door de strenge normen die het ministerie van onderwijs en wetenschappen aan de studievoortgang stelt, dreigden de verenigingen veel leden kwijt te raken. D e huidige eerstejaars student lijkt nogal bang zichzelf te verliezen in de verleidingen

van het verenigingsleven. "Nergens voor nodig", zeggen de meeste verenigingen. "Een studentenvereniging kan je juist helpen bij je studie." Zo krijgt elke eerstejaars van het vucorps tegenwoordig binnen zijn dispuut een ouderejaars toegewezen. Deze 'vaders' en 'moeders' vertellen hun beschermelingen hoe ze het beste kunnen studeren. En ze houden bovendien in de gaten of de eerstejaars wel voldoende tijd in zijn of haar studie steekt. Het vu-corps wil zijn leden niet na één jaar noodgedwongen weer verliezen. Dat is ook de reden dat het vu-corps haar introductieperiode heeft ingekort. De eerstejaars hoeft geen colleges meer te missen aan het begin van de studie. "Veel eerstejaars komen snel in de problemen omdat ze overenthousiast zijn", zegt J. Beugels van het vu-corps. "Dat enthousiasme is even leuk, maar daar-

na gevaarlijk. Het is wel zo dat je in latere studiejaren de in het begin verloren studietijd weer in gaat lopen. Daarom raad ik de groep eerstejaars die nog twijfelt tussen nu lid worden of volgend jaar toch aan dat gelijk het eerste jaar te doen. Dan leer je snel veel mensen kennen waar je wat aan hebt." Ook roeivereniging Okeanos probeert haar studenten op het goede pad te houden. Gladys Kuurstra, die uit ervaring weet dat het verenigingsleven aardig wat tijd kan kosten, beaamt dat 'samen studeren' binnen Okeanos één van de hot items IS. "Ze zeggen wel eens dat je alleen maar goed kan roeien als ook je studie goed verloopt. Ik geloof daar wel een beetje in. Maar natuurlijk is de combinatie niet altijd even makkelijk, dat geven we ook wel toe."

Dagelijks vier uur in het openbaar vervoer en toch opgewekt blijven, het lukte Henri Smit, nu derdejaars economie. Hij reisde ruim een jaar met bustrein-sneltram naar de vu, want zijn ouderlijk huis staat in Vaassen bij Apeldoorn. "Op het laatst was ik het wel spuugzat." Alle mogelijkheden om economie te studeren zijn ver weg van Vaassen. Smit had zich van te voren georiënteerd. Hij zocht op hoe de verschillende economiefaculteiten bekend staan. Daaruit bleek dat het onderwijs aan de vu als beste wordt gewaardeerd. Smit koos dus voor de vu. Hij is het eerste jaar bewust thuis blijven wonen. "Ik wilde even afwachten hoe de studie zou bevallen. Stel je voor dat ik het niet zou redden, dan had ik op een kamer in Amsterdam gezeten met een afgebroken studie. Daar heb je ook niks aan." Het betekende wel dat Henri Smit vier uur per dag aan reistijd kwijt was, en elke dag om zes uur op moest staan. Maar hij schreef zich aan het begin van zijn studie wel in bij Intermezzo, de stichting die Uilenstede beheert. D e economiestudent vindt de lange reistijden die hij had geen probleem. "Het heeft me juist gemotiveerd om de studie te halen. En zo'n lange reis is een periode van gedwongen mets doen, dus heb ik onderweg veel gestudeerd. Je moet wel een beetje handig zijn in het vinden van een zitplaats. De meeste mensen zoeken een plekje in het midden van de trein. Daar moet je dus niet zijn. Als je wilt zitten, kijk je gewoon achterin. Daar is het meestal rustig. Ik kon al met al goed studeren in bus en trein. De problemen begoimen pas in Amsterdam, met die sneltram die vaak te laat was. E n altijd overvol." N a ruim een jaar kreeg Smit een kamer

aangeboden in Uilenstede. "Sinds ik in Amsterdam woon, heb ik zomaar vier uur vrije tijd per dag extra. Maar ik studeer minder dan in mijn eerste jaar. Ik ben gaan roeien en ga nogal eens naar de bioscoop. Wat dat betreft is er wel het een en ander veranderd: in Vaassen is niks te doen." Voor eerstejaars is het beter om nog even thuis te blijven wonen, vindt de economiestudent. "Je hoeft geen boodschappen te doen, niet te koken, alles staat voor je klaar. Ik vond het erg prettig dat ik door thuis te blijven wonen contact kon houden met vrienden van de middelbare school. Dat was heel goed, het maakte de overgang naar de universiteit wat makkelijker." Henri Smit had, na een jaar studie zijn propaedeuse op zak. "Het voordeel van lange reistijden", lacht hij. "Maar na ruim een jaar vier uur per dag reizen was ik het goed zat. Het had niet veel langer moeten duren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen