Ad Valvas 1994-1995 - pagina 114

AD VALVAS 6 OKTOBER 1994

PAGINA 12

Herfst

Pieter Vonck

Smartlappenfestival bij het VU-corps

Orde in de chaos van C.I.R.R.U.S. ^ Ze 'drageii, van .oydfftér,,gewïc:t!tlge,':1iéfetlati|n^^ ;';rtairnèn:^eii;,bögènlilétvlseld^rtvöp; roèmr„.^.;-: ^ •verüedenj'de .disputen..^'"Voorfteén:^^ ;praq^ëröei3|esi:''iit5ft<^ ,gezéHlgheïdScWbs:Éé::öö^i'S |ii;het:V:i|fde:tièèl: .binn#n:tte;:stüdentenvereriif ;,:va:ri]d#;Se«e,^ov^r-:djs^ ^ ge^r|aïi1sé^rdt:^^lila^^

Elsbeth Vernout "Dit is dus C.I.R.R.U.S.." Praeses Claire Reeves (26), student kunstgeschiedenis aan de UVA loiikt in de richting van haar dispuutsleden, die af en aan lopen in de voormalige 'oude­lullenbar' van socië­ teit LANX van het vu­corps. De laatste voorbereidingen voor het Smartlappen­ festival zijn in volle gang, omlijst door enthousiaste kreten en koortsachtige besprekingen. Een kwartier voor aan­ vang wordt nog snel een scorebord in elkaar geflanst met stift en papier. "We zijn best chaotisch", vat dispuutslid Jes­ sica Nagtegaal (23), studente rechten aan de vu, de bedrijvigheid samen. Iedereen kijkt op van de werkzaamhe­ den als de presentatoren van het Smartlappenfestijn, vu­economiestu­ dent Gerke Witteveen (19) en HBO­stu­ dente Marketmg en Communicatie Loret van der Mei) (20), hun entree maken in de tegenwoordig door spon­ soring omgedoopte Bokma­bar. "Ben ik geen onwijze slettebak?" reageert Loret op de nieuwsgienge blikken. Met haar korte gouden jurk, zvrarte pandjes­ jas en hoed steelt ze straks samen met Gerke, die haar m rokkostuum verge­ zelt, de show. De zenuwen spelen de presentatoren parten, nerveus vraagt Loret om een biertje. C.I.R.R.U.S. is m 1971 ontstaan uit het mannendispuut Olympus en het vrou­ wendispuut Facula. De disputen zijn volgens Jessica samengegaan omdat "iedereen gemengd wilde in de jaren zeventig". Deze trend is daarna weer overgewaaid, maar C.I.R.R.U.S. bleef, met nog twee disputen van het vu­ corps, gemengd. Het dispuut kent nu dertig actieve leden, evenredig verdeeld over beide seksen. Elke letter van de dispuutsnaam staat voor een L atijns woord, maar welke precies weet voor­ zitter Claire niet. Het dispuutswapen, een vierkant met een cirkel erin waar wolkjes m zweven, lijkt geknipt voor het drukke tafereeltje in de Bokma­bar. "Ons wapen staat voor orde in de chaos", vertelt dispuutslid Jessica. Orde blijft voorlopig nog even uit bij

C.I.R.R.U.S. De aanvangstijd voor het Smartlappenfestival, dat het dispuut voor de vierde maal organiseert in de Dies­week van het corps, is al ruim overschreden. Ondanks de rommelige voorbereidingen is het festival een groot succes. Dit zit hem wellicht in de mini­ male eisen waar de deelnemers aan moeten voldoen: de liederen moet vol­ gens Claire "een beetje een smartlap zijn en een eigen, zielige tekst bevat­ ten". Degene met de mooiste treurige ballade wint een etentje voor twee per­ sonen, en de rest van de smartlappen dingen mee naar "twee oude elpees met lullige teksten", aldus Gerke. "En hier zijn uw presentatoren: Gerke en Loret!" schalt een pnjzenslag­stem van achter uit de zaal. Dapper klimmen beide dispuutsleden op het podium, waar de microfoons al gereed staan. Loret zoekt wat houvast bij een biertje en een sigaret, Gerke durft het zonder. "We zijn op zoek naar jong talent!" roepen de stijlvol uitgedoste presenta­ toren. Na een inleidend praatje stellen ze de juryleden aan de zaal voor: "Dit jurylid probeert al jaren bij Avro's­kin­ derkoor te komen!" Het kitschenge quiz­toontje blijven Gerke en Loret de hele avond volhouden, mèt de bijbeho­ rende galmende microfoon. De Dies­commissie, die deze week de activiteiten rond de jaardag van het vu­ corps organiseert, bijt de spits af van het festival met een valse start. Hun stemmen lopen niet synchroon met ritme en toonhoogte van het bandje 'Daar in dat kleine café' van Vader Abraham. Maar gelukkig is de jury cou­ lant: "Hoe meer er mis gaat hoe hoger de entertainmentwaarde." Na een met drank en vrouwen doorspekte tekst op de discodreun van 'Dromen zijn be­ drog' door drie schuchtere jongens, is het tijd voor kwaliteit. De Zwangere Vrouwen, uitgedost met moederlijke jurken, dikke buiken en parelkettingen, kunnen écht zingen en begeleiden zich­ zelf ook nog eens op de piano. Op de tranentrekker 'Run to me' zingen zij over het 'mini­mens' dat in htm baar­ moeder gestalte krijgt.

Aan C.I.R.R.U.S. is de taak dit staaltje van theatraal en muzikaal talent te overtreffen. Claire en Jessica zijn afge­ vaardigd om het dispuut te vertegen­ woordigen met een heuse smardap. Een dag van tevoren hebben ze op de hockeytraining nog snel een tekst be­ dacht die bol staat van de maatschap­ pijkritiek. Gekozen is voor de meedei­ ner 'Even aan mijn moeder vragen', waarvan het refrein zich leent voor de vinding: "Even nu mijn studie halen." Zo uit de zaal springen de C.I.R.R.U.S.­ leden het podium op, maar dan blijkt dat het toch best spannend is om een zaal met zo'n driehonderdvijftig men­ sen toe te zingen. Het spiekbriefje biedt gelukkig uit­ komst voor Claire en Jessica, die zingen over minister Ritzen. Omdat het pu­ bliek niet echt overloopt van enthou­ siasme, probeert een dispuutslid het optreden nog wat op te kalefateren door wild met zijn armen zwaaiend door de zaal te lopen. Resultaat van zijn inspanningen is wellicht de niet te­ genvallende beoordeling van de jury voor deze matige prestatie: een zes voor zang en een vijf voor entertainment. Naarmate de avond vordert worden de teksten vindingnjker, maar ook schui­ ner. Zo zingen de leden van de dispu­ ten Jumbo en Ares op een blues­deun­ tje: "Ik ben m'n voorhuid kwijt." Ge­ tooid met paarse en groene pruiken en

zeer zelfverzekerd zingen ze de zaal in: "Ik heb een vriendin/Ze heet Sabine/Maar het heeft geen zin/Ze heeft geen vaseline." In het publiek vloeit het bier in de onbreekbare plastic glazen steeds rijkelijker, het gelach wordt harder en de jury knjgt bravoure. Dit ontaardt op een gegeven moment zelfs in een gerapt jury­rapport, onder­ steund door ritmisch gehijg van de ar­ tiesten in de microfoon. Hoe hilarisch de teksten van volgende groepen ook mogen zijn, ze overschrij­ den geen van alle de zangkwaliteiten van de Zwangere Vrouwen. Zij mogen dan ook met z'n tweeën uit eten gaan. Maar volgens de leden van C.I.R.R.U.S. verdient nog iemand een onderschei­ ding: Joop. "Hij is twintig jaar geleden binnen komen wandelen", vertelt Jessi­ ca, "en sindsdien runt hij drie avonden per week de garderobe. Hij wordt heel erg gewaardeerd." Joop is, ondanks zijn drankverslaving, een soort mascotte geworden van het corps. De studente: "Hij lijkt wel dron­ ken, maar hij heeft alles goed door." Terwijl het feest op de eerste verdie­ pmg van LANX nog doorgaat, brengt de morsig geklede Joop beneden in de gar­ derobe orde aan in de chaos.

"Afgestudeerde psycholoog zonder werk moet desnoods parkeerwacht worden" (De Volkskrant van 22 september, uit proefschrift D Houtman)

v-V'"'

Het is weer herfst, de blaadjes vallen en er komt van aUes te voorschijn. L euke dingen, zoals t a m m e kastanjes. Ik loop nu voor het zesde jaar rond aan de vu, en elke herfst oogst ik er menig maaltijdje. Zoveel, dat ik vermoedelijk de enige ben die ze raapt. L inks van de hoofdingang van het hoofdgebouw staat een aardig rijtje kastanjebomen, tus­ sen de fietsenrekken. Als ik die kastanjes niet opraap, worden ze platgetrapt tot een vieze brij. Weet niemand dat je kastanjes kunt eten? Of eet niemand ze meer, behalve als je ervoor mag betalen op de markt, of als puree des marrons uit blik. Het is weer herfst, de blaadjes vallen en er komt van aUes te voorschijn. Nare dingen, die ge­ durende de zomer onzichtbaar waren, die mensen met aanleg voor winterdepressie vanzelf in de put helpen. Contouren van kantoorbunkers, snelwegen met kale geluidswallen, eindeloze, troosteloze flatwijken waarin het mensengebroed zich blind voort­ plant, op naar de zes miljard. Die allemaal auto's willen, en video's, zonnebanken, vliegva­ kanties. Waarop weer werkgele­ genheid verzonnen wordt, want die hebbedingetjes moeten ge­ produceerd worden, en mensen moeten geld verdienen om ze te kunnen kopen. Vanwege dat to­ verwoord werkgelegenheid gaat Amsterdam verder met verkan­ keren aan wat er nog aan natuur in de omgeving is. In het oosten wordt het IJmeer volgeplempt met flats, in het westen moeten Ruigoord en Houtrakpolder eraan geloven voor een nodeloze havenuitbrei­ ding, in het zuiden zit Schiphol te springen om het landschap verder te vernietigen. Amster­ dam is een Rupsje­Nooit­Genoeg dat graast en graast. Maar als compensatie voor al het opgevre­ ten groen verschijnt er geen mooie vlinder zoals in het gelijk­ namige kinderboek, hooguit ton­ nen wegende vlinders van staal die zorgen voor nog meer lawaai, nog meer luchtvervuiling. Daar kan op den duur geen lente te­ genop. SELMA SCHEPEL Al tien jaar lang verslaat Kunstof de laatste nieuw­ tjes op cultureel gebied op en rond de vu. "Te­ rugdenkend", schrijft redactielid Peter van Ulsen in het dubbeldikke feesmummer, "ruik ik de geur van een jaren­zeventigbuiten­ wijk met walmende barbecues. Ik zie paarse gordijnen voor mijn slaapka­ mer." En op de achtergrond klinken de klanken van Joy Division, een 'ontdek­ king' destijds. Het was in de tijd dat Francis Lesman, inmiddels computerman van het vu­ ziekenhuis, zich nog aan de saxofoon waagde. "Timing ­ stomweg tellen ter­ wijl je speelt ­ bleek niet mijn sterkste punt", geeft deze ex­redacteur maar eerlijk toe. Het probleem werd verhol­ pen toen hij de midi­muziekprogram­ ma's voor computer ontdekte. Redactrice Esther Mapp, inmiddels in­ tercultureel medewerkster van het ACC, beschrijft hoe zij eind jaren tachtig in de ban van de glitterrock raakte. Ze reisde naar Amerika om Gretchen Jade ­ "de bloedmooie lead­gitanst van Pru­ nella" en vertegenwoordiger van de gi­ taarrockende "barbies met pikken" ­ te bezoeken. Het was even schrikken' "Boven zijn zwarte leren lieslaarzen met naaldhakken van mmstens twaalf centimeter prijkt een eveneens zwarte, aan repen gescheurde baljurk uit de jaren vijftig. Ondergoed ontbreekt, zodat bij het geringste zuchtje wind zijn achterwerk wordt ontbloot." Ach­ teraf constateert Mapp tevreden: het was "een openbaring en opwindend " Ook voor Dick Roodenburg, de man die gewapend met een rode pen en een schaar eens per maand de Kunstof m elkaar zet, vormt een achterwerk de grootste ontdekking van de afgelopen tien jaar. De mooiste filmscéne ooit komt volgens hem uit Wim Wenders' lm Laufder Zeit, "waarin Rüdiger Vog­ ler op een heuvel tegen de ondergaan­ de zon een pracht van een drol draait." En zo bewijst Kunstof eens te meer: cultuur kan best leuk zijn. (EE)

AHF4

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen