Ad Valvas 1995-1996 - pagina 11

PAGINA 1 1

AD VALVAS 24 AUGUSTUS 1995

's Ochtends vroeg in de hal, groep negen verzamelt zich

Foto's Peter Welters AVCAU

's Avonds eten bij de mentor. Het geliefde studenten-eten: spaghetti, gehakt en tomatensaus

'Ik voelde me weer net een brugpieper' Groep 9 van de geneeskundefaculteit babbelt en integreert De medische faculteit is binnen de vu een wereidje apart. De faculteit organiseert daarom ook grotendeels zelf de introductie van eerstejaars. En de ouderejaars hoeven het niets eens in te peperen dat geneeskunde dè studie is en dat andere studies daaraan ondergeschikt zijn. Het gevoel van verhevenheid blijkt maandagochtend al bekend bij de nieuwe lichting.

van de studie. "Tijdens de introductiemiddag van de snijzaal moet je met z'n allen arm in arm gaan staan, voordat het doek van het preparaat - we noemen het geen lijk - wordt weggetrokken. Als dan iemand flauwvalt, valt diegene in ieder geval niet op de grond. Maar het valt wel mee hoor. Je ziet alleen maar de buik van het preparaat. Pas in het tweede jaar zie je ook het hoofd."

het begin van een lange reis, die eerder acht dan zes jaar zal duren. Volg daarbij niet trouw het geplande studieprogramma. Wijk van het gebaande pad af. Waijt je leert over het algemeen meer van de fouten die je hebt gemaakt. Ook al staan jullie onder druk van de tempobeurs, gebruik je studiejaren ook voor zaken die niet direct tot studiepunten leiden." En na een stilte: "Ik verzeker jullie, het is anders echt niet vol te houden." Maar Onno en Dirk vertellen later in een collegelokaal waar hun mentorgroepje van zeven nieuwkomers is neergestreken, dat de praktijk toch iets anders is. "Houd er rekening mee dat je veel tijd moet besteden aan je studie, anders houd je het echt niet vol." En een achterstand blijkt moeilijk weg te werken. "Bij geneeskunde is het tempo erg hoog. In het eerste jaar krijg je gedurende zes weken rond een thema 's middags college in een aantal vakken, terwijl je elke ochtend practicum hebt. Aan het eind van die periode wordt de stof door middel van één tentamen getoetst. Aangezien op deze manier maar zes tentamens worden afgelegd, loop je bij één onvoldoende al een behoorlijke vertraging op." In het verdere verloop van de dag vertellen Onno en Dirk de leukere details

Verder zijn de eerste uren van de introductie toch voornamelijk bedoeld om 'elkaar beter te leren kennen'. Integreren. Aan het eind van de eerste dag een vies woord, maar het bhjkt dan al wel redelijk gelukt. Met name dankzij de spelletjes. Voor hun groepje hebben Onno en Dirk gekozen voor het spelletje waarbij de nieuwkomers enkele karaktereigenschappen van de buurman of buurvrouw moeten raden. In alle onzekerheid en onbekendheid blijken Bas, Annemiek, Maarte, Maneke, Geert, Maaike en Jan-Willem niet veel verder te komen dan te raden naar welke muziek de buurman of buurvrouw luistert, hoe hij of zij op vakantie is geweest, wat de hobby's zijn en of iemand verlegen of juist brutaal is. Nadien mag het slachtoffer zeggen in hoeverre de beschrijving (niet) klopt. Het breekt het ijs. Tijdens de lunchpauze worden dan ook al driftig gepraat over zeilen of over motivaties om geneeskunde te gaan studeren. "Ik wil met mensen omgaan", vertelt Annemiek. "Het lijkt me leuk om sportarts te worden. Want ik weet niet of ik het volhoud om met echt zieke mensen te moeten omgaan." Het sociale aspect van het vakgebied spreekt ook Bas erg aan. "Maar ik weet niet

Caroline Buddingh'

i

De mentoren van groepje negen, derdejaars Dirk van Rens en Onno Graafland, staan in de hal van de geneeskundefaculteit. Ze houden hun bordje omhoog en schreeuwen heel hard 'negen'. Net zoals de andere zesendertig mentoren, die het nummer van hun groepje luidkeels roepen. Chaos en 'kids vangen' is hier het motto. Maar op weg van de hal naar de collegezaal, waar de eerstejaars zijn verwelkomd door de decaan en met een lied, verraden enkele mentoren hun zenuwen door een routine aan de dag te leggen die er niet kan zijn. "Oh, we moeten wéér schreeuwen." Deze act - eerstejaars overrompelen - is een traditie van de faculteit. Zoals ook het introductielied van de mentoren. In doktersjassen, op brancards en in rolstoelen zijn ze uit alle hoeken van de collegezaal naar beneden gekomen om hun nieuwe coUega-studenten toe te zingen over studeren en blokken en over de noodzaak van flink feesten in de eerste weken. De decaan, prof.dr T. Sminia, heeft zijn nieuwe studenten op dat moment al de boodschap meegegeven dat ze zich de komende jaren niet alleen op de studie moeten richten: "Jullie staan aan

Zeurkousen

zeker of ik dokter wil worden." Het is Geert echter niet om de mensen te doen. "Ik wil later zo min mogelijk sociaal contact hebben en al zeker niet huisarts of kinderarts worden. Ik kan niet tegen huilende kinderen of van die zeurkousen die elke week bij de huisarts op de stoep staan." Nee, Geert heeft zijn zinnen gezet op het echte werk, het snijwerk. Tijdens het middagprogramma heeft groep negen zich opgesplitst. Geert wil een fiets kopen. Maartje en Bas moeten nog een onderkomen voor de nacht regelen. Marieke, eigenlijk al tweedejaars omdat ze een jaar medische biologie heeft gestudeerd, krijgt vriendinnen op bezoek. De drie overgeblevenen proberen intussen de ofSciële opening van de Ideeweek op het gele plein leuk te vinden. Maar dat lukt nauwelijks. Na een rommelige introductie van de commissie, waarbij commissieleden hun handafdruk mogen zetten op een gele ballon en een matig swingend mini-concert van het 'Oh-happy-day-genre' gospelkoor Suraned, wordt 'de mens' rector magnificus prof.dr E. Boeker voorgesteld aan de eerstejaars.

Spaghetti Op een motorfiets komt de rector het plein op gereden. Het is zijn hobby en het blijkt zijn houvast voor zijn speech. Er volgt een verhaaltje over wat alle studies met zijn motor te maken kunnen hebben. De technische studies voor de ontwikkeling van de motor, de gamma-studies voor allerlei vragen rond het motorrijden: "Is het pedagogisch verantwoord dat ik mijn kleinzoon van twee wel eens mee voorop neem?" En: "Waarom wil men steeds harder rijden?"

Tijdens het avondeten bij Dirk - spaghetti met een voor studenten zeer vertrouwde saus van veel tomatenpuree, veel groenten en gehakt - wordt het integreren weer voortgezet. Inmiddels zijn ook al kleine evaluaties van het begin van de dag te horen. "Ik vond het best wel eng hoor. Ik voelde me weer net een brugpieper," vertrouwt Bas toe. Als je dan alleen in die hal staat, ga je wel met mensen praten." De anderen knikken. Herkenbaar. Ze hebben er zm in dit jaar. Ze zijn zich ervan bewust hoeveel mazzel ze hebben gehad bij de loting. Zelfs het feit dat de meesten herplaatst zijn en de vu geen eerste keuze was, is al bijna vergeten. En hoewel ze nog geen idee hebben van de studiedruk, denken ze al wel na over welke specialisatie ze na de studie willen doen. Want dat het doctoraal gehaald wordt, daar twijfelt niemand aan. En de verwachtingen voor de rest van de week? Babbelen, babbelen en nog eens babbelen. Een hele week babbelen. Onno en Dirk hebben het al gezegd: "Je moet veel mensen leren kennen,, anders houd je het niet vol op de faculteit." Na het eten gaat het groepje naar het 'Groot Geneeskundefeest' in Grandcafé Baroque. Ook daar integreren door middel van polonaises, biertje uitdelen en de persoon vinden die de andere helft van het hart heeft. De andere helft, want de organisatie heeft iedereen een eigen helft gegeven. "Ik heb mijn andere helft niet gevonden, maar wel met heel veel nieuwe mensen gesproken", vertelt Marieke de volgende dag, terwijl ze met moeite haar ogen open kan houden. "Het is laat geworden."

*We zitten allemaal in hetzelfde schuine' Frieda Pruim Femke Amoldussen (21) zit over het introductieboekje gebogen op een bankje in de zon. Ze heeft deze zomer in Arnhem de HBO-opleiding personeel en arbeid afgerond. N u popelt ze alweer om met psychologie te beginnen. "Ik heb nog geen zin om een baan te gaan zoeken en veel mensen om me heen studeren nog", zo verklaart Femke haar overstap naar de universiteit. "Bovendien heb ik psychologie altijd heel interessant gevonden." Ze wil zich gaan specialiseren in de arbeids- en organisatiepsychologie om via die weg een baan te vinden in de 'werving en selectie'. Op termijn zou ze graag voor een bureau gaan werken dat mensen voor hoge functies in bedrijven zoekt. Ze ligt niet wakker van het feit dat ze nog maar een jaar recht heeft op studiefinanciering. "Daarna zie ik wel. Het kan zijn dat ik er na een jaar mee moet stoppen, omdat ik geen geld heb om verder te gaan. Maar als ik het heel leuk vind, zal ik er alles aan doen om de studie af te maken." Femke koos voor Amsterdam, omdat ze hier veel vrienden heeft. Sinds twee jaar woont ze in Alkmaar, waar ze stage liep. Misschien dat ze op den duur naar Amsterdam verhiüst, maar voorlopig heeft ze

het in Alkmaar nog prima naar haar zin. Ze bezocht de informatiedagen van zowel de UVA als de vu en kreeg de indruk dat de studie aan de vu wat praktischer was. "Dat was voor mij de belangrijkste reden om hier te gaan studeren." "Daarnet hebben we een gastcollege gehad", vertelt ze enthousiast. "Dat was hartstikke interessant. Ik verwacht dat ik psychologie een heel boeiende studie zal vinden." De introductiedagen vallen haar erg mee. "Ik vond het heel eng om hier in m'n eentje aan te komen in een heel nieuw gebouw waar je de weg niet kent. "Maar", ze wijst naar het meisje dat naast haar zit, "wij stonden toevallig samen in de lift. Het ijs was meteen gebroken. Je zit toch allemaal in hetzelfde schuitje." "Ik heb niet het idee dat ik veel ouder ben dan de rest", vervolgt ze. "Ik was de jongste die afstudeerde op het HBO, dus zoveel ouder dan de andere eerstejaars hier ben ik niet. Bovendien hebben we allemaal dezelfde interesse. Dat schept een band."

Femke Arnoldussen: 'Eng om hier in m'n eentie .aan te komen'

Peter Wolters - AVC/VU

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen