Ad Valvas 1995-1996 - pagina 9

AD VALVAS 24 AUGUSTUS 1995

PAGINA 9

Yogamatjes overtuigen matig

Wat biedt Ad Valvas?

Eerstejaars in de kleine uurtjes Tijdens de Idee-week overnachten dakloze eerstejaars traditioneel op Uilenstede. Op de Yogamatjes en op de verende vloer. Af en toe klinkt wat gestommel. En de nachtportier waakt: "Hé, waar gaat dat kunstwerk heen?" Dick Roodenburg

Niet alle eerstejaars hebben al een kamer in Amsterdam. Sommigen zoeken nog en hopen voor september wat te vinden, anderen blijven voorlopig of misschien wel hun hele studietijd heen en weer reizen. Maar de Ideedagen duren tot in de kleine uurtjes en 's nachts kom je met het openbaar vervoer niet ver buiten de stadsgrens. Daarom richt het Cultureel Centrum van de vu op Uilenstede tijdens de Ideeweek al zo'n tien jaar een slaapzaal in, ter opvang van de kamerlozen. Het Amstelhotel biedt natuurlijk meer comfort, maar het Cultureel Centrum beschikt over een douche, wat van de meeste zolderkamers in de stad niet gezegd kan worden. Maandagmorgen komen de eerste slapers alvast hun tassen brengen, al of niet vergezeld van een behulpzame mentor of bezorgde ouder. Eén vader windt zich nogal op over het feit dat Uilenstede zo moeilijk te vinden was. Vanaf het hoofdgebouw van de vu miste hl) de afslag en kwam in Amstelveen terecht. Als hij voor de derde keer constateert dat in het Idee-boekje geen plattegrond staat en moeder al wat verontschuldigend begint te kijken, heeft zoon er genoeg van: "Ja pa, natuurlijk pa en nu gaan we weer pa." Een andere vader vraagt zich af of zijn dochter zo liggend op de grond wel aan de nodige nachtrust toekomt. De mededeling dat de balletzaal van het Cultureel Centrum een verende vloer heeft en dat bovendien yogamatjes beschikbaar zijn, overtuigt hem maar matig. Hij klaart echter helemaal op als hij hoort dat de hele nacht een slaapwacht aanwezig is en belt meteen naar de provincie om te melden dat alles in orde lijkt. Overigens zal dochterlief pas na drie uur 's nachts haar yogamatje opzoeken, maar dat hoeft het thuisfront

natuurlijk niet te weten. Een eerste voorzichtige conclusie mag namelijk zijn dat de nieuwe lichting wel van stappen houdt. Vorig jaar dook de eerste aankomende wetenschapper al rond middernacht in zijn slaapzak. Dit keer komt pas tegen twee uur een groepje aanzetten, om vervolgens weer weg te gaan. Dorien, Jeroen en Martijn gaan natuurkunde studeren. De eerste introductiedag is goed bevallen: "Kennismaken en gewoon met elkaar optrekken." Met hun twaalf personen tellende mentorgroep hebben ze gegeten bij Aegee, de Europese studentenvereniging, en zijn ze daarna "her en der wat wezen drinken". Jeroen en Martijn slapen in het Cultureel Centrum, Dorien kon bij haar mentor op Uilenstede terecht. Geen van de drie heeft plannen om op korte termijn een kamer te zoeken. Martijn woont in Wormerveer tegenover het station en de anderen hoeven vanuit Enkhuizen en Heerhugowaard ook niet zo ver te reizen. Om kwart over twee komt studente rechten Nanette de trap op lopen. Ze

heeft de avond doorgebracht bij het vuCorps op de Nieuwezijds Voorburgwal - "wel gezellig, maar erg druk" - en ging daarna nog even in discotheek Odeon aan het Singel kijken, waar op dat moment weinig te beleven viel. Nanette baalt er een beetje van dat ze haar mentorgroep niet kon vinden, maar heeft zich verder redelijk geamuseerd. Overdag vond ze vooral de workshop showdans erg leuk, "hoewel maar weinig mensen mee durfden te doen". Wel vindt ze dat je op zo'n eerste dag "een enorme hoeveelheid informatie door je strot krijgt geduwd". Voorlopig reist Nanette nog vanuit Nieuw-Vennep heen en weer, een kwartier met de trein, maar ze heeft zich al ingeschreven voor een kamer op Uilenstede. Het is half drie. Café Uilenstede gaat sluiten. Jammer voor Jeroen en Martijn, die nog wel wat willen drinken. Ze proberen het in het Buurthuis, van waaruit ondanks de officiële sluitingstijd van 02.00 uur muziek klinkt. Binnen vijf minuten zijn ze weer boven. "Er zaten daar maar drie mensen binnen." Waar de eerstejaars zich ook be-

vinden, in ieder geval niet op Uilenstede. Het leven speelt zich deze maandagnacht van de introductie elders af. Rond een uur of vier klinkt wat gerommel. "Hij is van papier. Zullen we hem buiten zetten?" Onderwerp van gesprek lijkt het bruine beeld in de hal van het Cultureel Centrum, dat zich gelukkig door de metalen sokkel niet zo makkelijk laat verplaatsen. Klokslag vijf - het begint al te schemeren - arriveert nog een groepje dat meteen rustig gaat slapen. Even later toch weer wat gestommel, maar dat is krantenman: de benedenhal van het Cultureel Centrum fungeert als distributiepunt voor de Volkskrant en Trouw, wat de medewerkers elke dag een vers exemplaar oplevert. Om acht uur blijkt de douche al bezet. Onder het motto 'beter vroeg op, dan straks in de rij' komt een frisgewassen eerstejaars naar buiten. Klaar voor de tweede introductiedag. De kranten doen verslag van het bezoek van koningin Beatrix aan Indonesië en voorspellen het einde van de zomer.

De mentoren bij Geneeskunde stellen zich voor aan hun 'mentorkindjes', oftewel de eerstejaars. En wel door het zingen van het traditionele mentorenlied op de deun van 'Het land van Maas en Waal' van Boudewijn de Groot: "In het medisch centrum, aan de Boelelaan, lopen oversekste artsen achter elke zuster aan. Zuster in verwachting, de dokter weet van niets. De chirurg die rijdt zijn Porsche kapot en moet nu op de fiets. Er wordt wat afgerommeld in zo'n ziekenhuis. Maar in zo'n zooitje voelt toch iedereen zich thuis." Peter Woiters AVC/vu

Ad Valvas, het weekblad van de Vrije Univeïsjteit, begroet deze week in één klap r u i m 2900 nieuwe lezers. Een aantal waar menig dag- of weekblad jaloers op zal zijn, Ad Valvas zal ook in deze 43ste jaargang weer wekelijks verschijnen op donderdag, met uitzondering van de vakantieperiodes. Het redactieteam, dat bestaat uit acht professionele journalisten en diverse free-lancers, bericht op onafhankelijke wijze over gebeurtenissen en achtergronden die van belang zijn voor de studenten en medewerkers van de Viije Universiteit. Verder bevat Ad Valvas iedere week mededelingen van faculteiten, diensten en (studenten)organisaties. Iedereen kan hier gratis zijn of haar boodschappen in kwijt. Studenten of medewerkers die tips hebben voor artikelen kunnen altijd bij de redactie terecht. Brieven of opiniërende stukken over misstanden of juist zeer wenselijke ontwikkelingen binnen de Vrije Universiteit of de universiteiten in het algemeen zijn ook altijd welkom. In de nieuwe jaargang zullen wekeEjks een aantal vaste series verschijnen. Ad Valvas volgt al enkele jaren een vijftal studenten. Deze vertellen de eerste weken van deze jaargang in de serie 'Vier jaar later' wat hen het a%elopen studiejaar is overkomen. Na 'Vier jaar later' gaat een serie van start waarin pas afgestudeerde studenten van de Vü vertellen hoe zij het onderwijs hebben ervaren, ea wat zij hebben gehad aan hun opleiding bij het vinden van een baan. Ook zal er om de week een 'estafette-column' verschijnen, met als beginzin "Aïs ik het voor het zeggen had..." De auteur van de column geeft het estafettestokje telkens door aan een student of medewerker van wie hij/zij vermoedt dat deze het eveneens beter weet. Op de achterpagina staat elke week 'Het territorium', waarin het grondgebied van VU-medewerkers of-studenten geportretteerd wordt, uiteenlopend van de portiersloge tot het veldwerkgebied van een bioloog. Verder keren wekelijks terug de tekeningen van Bas van der Schot, die zich laat inspireren door de ontwikkelingen in de hoger onderwijswereld. Op de achterpagina tekent John Smit zijn diepzinnige strip 'De leer van Smit' en bestrijdt of bejubelt columniste Selma Schepel de alledaagsheid.

'VU is persoonliiker dan UvA' Frieda Pruim

Marjolein van Dekken (19) zit met twee vriendinnen in de mensa. Ze hebben het eerste jaar Frans niet gehaald en zijn van studie veranderd. Daarom draaien ze nu opnieuw mee met de introductie. Marjolein is teruggevallen op een oude liefde: geschiedenis. "De studie Frans viel heel erg tegen", vertelt Marjolein. "Ik vond het te specialistisch en we kregen heel veel literatuur. Ik belandde in een soort spiraal: omdat ik het niet leuk vond, ging het niet goed en omdat het niet goed ging, vond ik het niet leuk." Ze is lang niet de enige die is afgehaakt. Haar twee vriendirmen zijn omgezwaaid naar Engels. Marjolein wilde altijd al geschiedenis studeren, maar dat heeft volgens haar minder toekomstperspectief dan Frans. "Ik had een baan voor ogen, namelijk de communicatie tussen Frans-, Engels- en Nederlandstalige bedrijven. Daar koos ik een studie bij. Nu doe ik het omgekeerde: ik kies een studie die me interesseert en zie later wel wat voor baan ik daarbij kan vinden. Dat is, denk ik, een beter uitgangspunt, want ik heb ontdekt dat je voor honderd procent achter je studie moet staan, wil je het halen." Sinds een jaar woont ze op kamers in Amsterdam. "Dat bevalt me iets te goed", lacht ze. "Het is hier veel te gezellig. Ik zit meer in het Vondelpark dan achter mijn bureau." Het heeft haar weinig moeite gekost om mensen te leren kennen. "Ik heb vong jaar heel

intensief aan de introductie meegedaan. Dan leer je vanzelf mensen kennen. Ik ben trouwens nooit zo moeilijk met contacten." Tussen de nieuwe eerstejaars voelt ze zich wel "erg groot". "Vorig jaar deed ik vooral mee om Amsterdam en de vu te leren kennen. Nu gaat het me vooral om de kennismaking met studiegenoten." Eigenlijk zou ze mentor zijn, maar dat kan niet omdat ze tegelijkertijd hertentamens doet. Zo sleept ze hopelijk nog wat studiepunten birmen die ze in haar nieuwe studie kan gebruiken. Ze heeft er een hard hoofd in of ze haar nieuwe studie in de resterende vier jaar zal kunnen afronden. "Dat lukt bijna niemand. Vooral ook omdat je veel extra vakken moet volgen om nog enigszins kans te maken op een baan." Ze blijft er redelijk laconiek onder. "Ik zie wel wat er gebeurt", zegt ze. "Ik ben nu alvast wat aan het sparen voor mijn vijfde jaar en eventueel moet ik maar geld gaan lenen. Ik ken genoeg studenten die het ook redden zonder beurs." Marjolein koos voor de vu omdat ze hier na een jaar Frans kon switchen naar Algemene Letteren. Dat plan gaat nu niet door. Maar ze blijft op de vu, omdat het studeren haar hier goed bevalt. "Het onderwijs is hier heel persoonlijk. Een huisgenootje van me zit op de UVA. Zij kent na een jaar nog geen enkele docent, terwijl ik hier bij iedereen binnenloop." Marjolein van Dekken: 'Ik heb ontdekt dat je voor honderd procent achter je studie moet staan' Peter Woiters - AVC/VU

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen