Ad Valvas 1995-1996 - pagina 538

ADVALVAS 25 APRIL 1996

PAGINA 16

M0'^mim^^f^^^"^^''^mg

V t

Topsport

Bram de Hollander

Het Hospitium op Uilenstede, verblijfplaats van vele studenten die aan de VU te gast zijn

^Zc zullcii nooit eens ^i^^^^gj^

Marianne Hoek van Dijke "Sorry dat ik een beetje laat ben," verontschuldigt Lidia Moreno Blesa (25) zich. "Ik wilde iets inkijken in de bibliotheek, maar ik kreeg geen toestemming. De man die daar zat zei dat ik de gegevens maar in de computer moest opzoeken. Maar dat kan helemaal niet. De computer geeft veel te weinig informatie. Zo heb ik nog nooit gewerkt en ik ben niet van plan om dat nu wel te gaan doen! Uitein- -

r V

delijk heeft hij me gelijk gegeven." Lidia komt uit Madrid en zit zes maanden in Amsterdam om literatuur bij elkaar te sprokkelen voor haar proefschrift. N a haar studie rechten specialiseert ze zich in wetgeving op het gebied-van energie binnen de Europese Gemeenschap. "Nederland was het enige land waar ik naar toe kon, omdat hier les in het engels wordt gegeven. Vanwege de taal had ik ook naar Engeland gekund, maar daar is de wetgeving totaal anders. Binnen Nederland kon ik alleen naar de vu, verder bood het Erasmusprogramma geen cursusmogelijkheden." "De cursussen horen bij een speciaal programma voor buitenlandse studenten. Er zitten dan ook niet veel N e derlanders in de groepen. Ik heb trouwens helemaal geen contact met N e derlanders. Geen idee hoe het komt. Ze zullen nooit eens vragen waar )e vandaan komt of wat je hier doet. Zij zitten aan de ene kant van het lokaal en wij aan de andere kant. In Spanje was dat anders. Ik had altijd makkelijk contact met buitenlandse studenten, probeerde ze te helpen. Maar bij ons op de universiteit heb je ook veel meer college. Elke dag minstens vijf uur. Dus dan trek je automatisch meer met elkaar op." "Ik vind het gebrek aan contact niet zo erg. Ik ben hier toch vooral om studiepunten te verzamelen en mijn proefschrift voor te bereiden. En vnenden die in Nederland waren geweest, hadden me al gewaarschuwd:

Nederlanders zijn gesloten, ze maken moeilijk contact." Lidia studeert aan de openbare universiteit van Madrid. In Spanje bestaan naast openbare ook particuliere universiteiten. Die zijn duurder maar, volgens haar, niet beter. "Ze worden geleid als een bednjf. Er staat een manager aan het hoofd en het doel is winst maken. Ze nemen daarom lager geschoolde docenten aan dan openbare universiteiten. Vooral kinderen uit rijke families trekken naar de particuliere universiteiten toe." In Madrid woont Lidia bij haar ouders, zoals bijna alle studenten aan openbare universiteiten. Woonruimte IS duur, dus een eigen flat of samenwonen met haar vriend zit er voorlopig niet in. Sinds haar komst naar Amsterdam in januari woont ze in het hospitium op Uilenstede. "Dat heeft voor- en nadelen. Het is prettig te weten dat je met mensen kunt praten, wanneer je daar behoefte aan hebt. Het is soms eenzaam, wonen in een ander land, zonder vriend en familie. Maar als er veel lawaai is op het m o ment dat ik wil studeren, vind ik het niet zo leuk. Wanneer het op zondag doodstil is en ik wel wat meer lawaai zou willen, trouwens ook niet." Van heimwee heeft ze trouwens maar sporadisch last. Dat ligt dan aan haar stemming. Ze belt regelmatig met

haar ouders en schrijft en e-maüt met haar vriend. In haar vrije tijd gaat ze met andere buitenlandse studenten de stad in. Naar het concertgebouw of naar de kroeg. Maar liever spreekt ze met mensen in het hospitium zelf af "Dat IS makkelijker. Je hoeft niet helemaal de stad in en het is goedkoper. In de stad moet je eerst betalen om ergens binnen te komen, en dan heb je nog niets gedronken. Spaanse studenten krijgen heel weinig geld. Ik heb een goede beurs van duizend gulden per maand, via de Spaanse regering, maar studenten van het Erasmusprogramma krijgen maar duizend gulden voor zes maanden. Met een kamerhuur van 450 gulden per maand kan dat alleen als h u n ouders bijbetalen. Ik ken zelfs iemand die hier werkt naast z'n Erasmusbeurs." Ze is vol lof over het N e derlandse systeem van beurzen: het is hier goed geregeld. In Nederland is alles anders dan in Spanje, vindt ze. "Het eerste wat mij opviel in Nederland is hoe opgeruimd en netjes alles hier is. Het tweede wat me opviel was de kou. Het was 24 graden onder nul toen ik aankwam in januari! Ik dacht dat ik het niet zou overleven. D e energie die ik kreeg van het schrijven van mijn proefschrift, heeft me er doorheen geholpen." "Nederland heeft iets kvmstmatigs. Daar had ik het pas nog met een paar mensen over. Dit weekend ben ik voor het eerst Amsterdam uit geweest. Ik zat in de trein en zag nergens bergen. Het zag er overal hetzelfde uit. Ik kon het gewoon niet begrijpen. Het is net alsof je een paar vloerkleden uitrolt en zegt: dit is ons land. In Spanje is elke streek anders. Ik vond het echt ongelofelijk."

"Wat m e ook opvalt is dat alles in N e derland zo perfect is. Alles! Ik denk steeds, oh wat slim, dit hebben ze handig opgelost, dat zouden ze in Spanje ook moeten doen. En alles is geordend. Als je bijvoorbeeld met de tram naar het centrum gaat, heb je de trambaan, het fietspad en de rijbaan netjes naast elkaar. In het centrum heb je het red light district, de coffeeshops voor mensen die drugs willen kopen, enzovoort. Voor alles is een eigen plek. In Spanje is dat niet zo. Drugs zijn daar trouwens illegaal, daar moet je echt naar zoeken." "Ik word weleens boos van dat geordende, maar het is uiteindelijk wel prettig. Met de bibliotheek heb ik nu tenminste iets kunnen regelen. In Spanje was dat misschien helemaal niet gelukt. Bij de universiteit van Madrid heeft elke faculteit een eigen bibliotheek, met eigen openingstijden, regels en beheerders. Als je daar iets probeert te vinden, mama mia. Op één document heb ik drie maanden gewacht in Madrid. T o e n ben ik naar een andere universiteit gegaan, 25 kilometer verderop. Daar vond ik het binnen een dag. 'Je rnoet je leven zoeken', noemen we dat in Spanje. Mensen doen h u n werk en meer niet. Ze zullen je niet helpen." "Wat ik zal missen van Nederland is het fietsen. Sinds kort heb ik hier een eigen fiets. Naar de universiteit gebruik ik 'm altijd, maar naar het centrum niet. Ik vind het verkeer daar te druk. In Spanje heb ik een mountainbike, maar daar moet je eerst honderd kilometer met de auto voor je kunt gaan fietsen. Hier kan het overal."

Als een topsporter in een interview beweert dat de grootste overwinningen de overwirmingen zijn die hij op zichzelf behaalt, neemt iedereen dat voetstoots aan. Echte passie vraagt om echte offers, dus lezen we graag aan welke martelgangen een wielreimer zichzelf blootstelt en kijken we bewonderend naar een voetballer die een amper herstelde blessure overschreeuvrt met een zichtbaar pijnlijke hoektrap. Een coach die sporters aanspoort om niet te buigen voor hitte, kramp of ademnood wordt door niemand beschouwd als een beul. Nee, zo'n man wil het beste uit zijn club halen en zijn meedogenloosheid siert hem juist; daaronder spreekt hij tenslotte een haast bovenmenselijk geloof m de fysieke vermogens van zijn spelers uit. Het verbaast me dat zoveel mensen de zelfdiscipline en het 'masochism e ' van sporters voor lief nemen, maar het niet normaal vinden als h u n werk of studie ook maar iets meer van ze vraagt dan in h u n onmiddellijke bereik ligt. Zelden hoor je studenten hartstochtelijk over h u n vak praten. Je hoort ze daarentegen wel kankeren op 'die uitslover' die meer leest dan de studiegids opgeeft en ruimschoots de paginalimiet voor zijn papertje overschrijdt. Kennisvergaring mag niet leuk zijn en mag zeker niet leiden tot onnuttige excessen, vindt de schijnbaar nog steeds calvinistische, calculerende middenmoot. Je studeert om een goeie baan te krijgen, je werkt om een goed pensioen te krijgen en als je je al uitslooft, dan is dat voor een beloning in de vorm van media-aandacht of gezag in eigen kring. Dergelijke beloningen moeten een overwinningsgevoel rechtvaardigen: wie deze bijprodukten van zijn inspanningen misloopt, heeft gefaald. Vreemd. Waarom is denken geen topsport? Waarom mogen wetenschappers en studenten niet genieten van h u n offers en de overwinningen op h u n eigen geest? Waar zijn de mensen die een feestje laten schieten omdat ze zo graag een nietverplichte tekst willen doorgronden, h u n intellectuele spieren willen trainen voor de 'kick'? Ze bestaan zeker, maar worden monddood gemaakt door schreeuwers langs de lijn die, in hun kleingeestig universumpje, alles het beste weten. D É S A N N E VAN B R E D E R O D E

Een rat "Het is echt geen grap", zweert redacteur Pons ter Aarde van Status Quo, het blad van de juridische faculteit aan de vu. Hij beschrijft daarin de wederwaardigheden van een medestudent. "Enige tijd geleden vereerde hij de toiletten op de vijfde etage met een bezoek. T o t zijn grote verbijstering stond hij in het door hem gekozen toilet oog in oog met een rat die vrolijk in de pot aan het badderen was." Volgens het blad "keek de rat de student een tijdje strak aan en dook toen de wc-pot in. Latere zoektochten leverden niets meer o p . " T e r Aarde trok op onderzoek uit. Bij het servicepunt van de gebouwendienst stuitte het verhaal in eerste mstantie op ongeloof. "Het is toch geen grap, hè?" Maar enig inlevingsgevoel bleek ook aanwezig. "Gatverdamme! N o u we zullen er door iemand naar laten kijken, alhoewel het beest natuurlijk allang weg is. Wat smerig zeg!" Ene Robbie van de dienst ongediertebestrijding van de GGD vertelde dat een rat heel simpel langs de binnenkant van een rioolpijp omhoog kan klimmen. Een uurtje later belde de heer Paap van de technische dienst. H e t verhaal leek hem heel onwaarschijnlijk. "Ik werk hier nu al twintig jaar, maar dit is de eerste keer dat ik iets over een rat hoor. D a n zou het dier verticaal door een lange pijp omhoog geklommen moeten zijn." Maar uiteindelijk laat hij zich overtuigen. "Nou, het zou misschien kunnen." De zoektocht is de redacteur van Status Quo niet meegevallen. "Sommige verhalen zijn zo ongeloofwaardig dat je als goedwillend redacteur al snel voor gek wordt versleten. Jij bent de eerste die me gelooft", verzucht hij door de telefoon. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen