Ad Valvas 1995-1996 - pagina 56

AD VALVAS 7 SEPTEMBER 1995

PAGINA 16

'Vlees mevrouw'

ft*%«'*ï>4ïay*

4. „

- i j i '^

Peter Wolters AVC/VU

'Waarom gooien studenten hun koffie op de grond en hun bekers naast de prullenbak?'

'Jc vindt nergens zo^n schoon toilet als Mer

E sbeth Vernout De muren zijn lichtgeel, de vitrage is grijs­grauw en TL­buizen aan het pla­ fond vullen het karige daglicht aan. Het lijkt niet de meest rustgevende omge­ ving om een koffie­ of lunchpauze door te brengen. T o c h komt het door de v u mgehuurde schoonmaakpersoneel van iss (International Service System) da­ gelijks in deze ruimte bijeen om even

Het territorium bij te komen van het schrobben van vloeren, deuren en sanitair. "Ach, we zijn gewend om hier in de kelder te ver­ blijven", zegt M . Oumoussi (42), die al tien jaar in de schoonmaakdienst van de v u werkt. Tegen half twaalf 's middags vult de pauzeruimte zich met mannen uit Ghana, Marokko en Turkije. H a n d e n worden geschud, schouderklopjes uit­ gedeeld en uit tassen komen appels en boterhammen tevoorschijn. Verschil­ lende talen klinken door elkaar heen. In een hoekje zondert een schoonmaker zich af met een boekwerk in Arabisch schrift. Even lijkt het moeilijk een ge­ spreksparmer te vinden die Nederlands spreekt. D e meeste vragen worden slechts beantwoord met vriendelijk ge­ knik. D a n werpt Oumoussi, die als controleur het schoonmaakproces in de gaten houdt, zich op als gids. Hij spreekt meerdere talen, waaronder M a ­ rokkaans, Engels en N ederlands. De pauzeruimte, die is opgefleurd met een enkel plastic bloemstuk en een ver­ geelde poster van een havenplaats, is voor het personeel meer dan een plek om de boterham te nuttigen. "Hier maken we vrienden", zegt Oumoussi. "Soms zijn we net een familie. Mensen die hier hebben gewerkt, blijven hier komen om iedereen op te zoeken." Oumoussi kwam twintig jaar geleden naar N ederland en trouwde met een Nederlandse vrouw. Hij heeft N eder­

lands geleerd door iedere dag één of twee woorden te onthouden. Hij begon als schoonmaker bij ziekenhuizen en andere universiteiten en is nu opge­ klommen tot controleur, regelaar en aanspreekpunt van de schoonmakers van de vu. "De schoonmakers krijgen, voordat ze hier gaan werken, een cur­ sus. Daarin praten we, heel langzaam, Nederlands met ze. Het is belangnjk dat ze de taal leren verstaan, want we zijn hier in Nederland. Als een schoon­ maker materialen nodig heeft, moet hij die kunnen benoemen. We leren ze eerst woorden als 'bezem' en 'stoffer en blik', zodat ze die zelf kunnen bestel­ len", vertelt Oumoussi. Schoonmaken is meer dan afstoffen en een natte dweil over de vloer halen, vertelt Oumoussi. "Mensen denken dat schoonmaken geen werk is. Maar het is met zo makkelijk als je denkt. Je moet kunnen omgaan met chemicaliën en je moet de milieuvoorschriften kennen. Ook moeten schoonmakers bepaalde machines kunnen bedienen." D e kunst van het schoonmaken leer je volgens Oumoussi pas m de praktijk. "Als je verkeerd staat, krijg je last van je rug. Als ik bijvoorbeeld een m o p vasthoud, beweeg ik alleen m ' n schouders en han­ den; de rest met. E n deuren moet je van beneden af schoonmaken, anders

krijg je last van strepen en druppels", onderwijst de expert. Oumoussi beweegt zich ­ op badslip­ pers ­ net zo gemakkelijk door het hoofdgebouw van de v u als door de pauzeruimte in de kelder. Hij ziet er ge­ wichtig uit met zeven pennen in het borstzakje van zijn overhemd, gerang­ schikt als de medailles van een oorlogs­ veteraan. Op een controleronde door het pand blijkt dat hij iedere kamer en collegezaal van binnen kent. Hij loopt geroutmeerd de verschillende verdie­ pingen af Intussen groet hij langslo­ pende vu­medewerkers die hij bij naam kent. "Het gebouw van de v u is van alle uni­ versiteiten het schoonst", vindt O u ­ moussi. "Ik heb ook in het gebouw van de Rijksuniversiteit Leiden gewerkt, maar daar waren de toiletten veel vie­ zer. Van collega's die bij andere univer­ siteiten werken, hoor ik dat het daar minder goed gesteld is met de hygië­ ne." O m zijn woorden te illustreren, stapt Oumoussi een damestoilet binnen op de derde verdieping. "Kijk", zegt hij terwijl hij wijst naar een blinkende toi­ letpot, "deze is net schoongemaakt." Hij draait zich om naar de wasbak, waar geen vuiltje op te ontdekken valt. Vervolgens strijkt hij met zijn vinger over de bovenkant van de houder voor papieren handdoekjes, die glimt als een spiegel. "Je vindt nergens zo'n schoon toilet als hier", stelt hij tevreden vast. De lofzang van Oumoussi kan niet op, want sinds het invoeren van de milieu­ mok is ook de hoeveelheid afval op de vu geslonken. "Eerst haalden we dage­ lijks vier volle vuilniszakken op per etage en door de milieumok is dat n u teruggebracht tot twee." Maar hoe lan­ ger de ronde door het vu­gebouw duurt, hoe meer ergernissen er bij O u ­

moussi boven komen over de beesten­ bende die studenten soms achterlaten. Hoe komen toch al die plastic zakjes, etensresten en lege bekers tussen de banken van de collegezalen terecht, ter­ wijl je daar geen eten of dnnken mee naar binnen mag nemen? E n waarom gooien studenten him koffie op de grond en h u n bekers naast de prullen­ bak, vraagt hij zich af. De grootste plaag voor de schoonma­ kers laat Oumoussi zien m het heren­ toilet op de tweede verdieping. O n ­ danks de grote zomerschoonmaak die net achter de rug is, zijn de deuren van onder tot boven volgekladderd met tek­ sten. 'Kreeg ik maar studiepunten voor drollen draaien', verzucht een student, terwijl een ander zich te buiten gaat aan een afbeeldmg van een blote vrouw met de benen wijd. Oumoussi kijkt er niet van op. Hij verwijderde al menig obsce­ ne tekst en tekening. De tolerantiegrens voor de schoonma­ kers ligt bij racistische teksten. Een liedje over 'superjoden', dat eveneens op de deur van het herentoilet op de tweede is geschreven, gaat hem dan ook te ver. M e t een zucht: "Racistische leuzen halen we meteen weg, maar het kost teveel tijd om elke dag opnieuw alle teksten van de deuren te verwijde­ ren." In het damestoilet op de eerste verdie­ ping schrijft iemand: 'Schrijft met vlijt, zodat ik m e met verveel wanneer ik schijt'. Een studente heeft eronder gezet: 'Als je zo nodig moet schrijven op de deur, doe de schoonmakers dan een lol en schrijf met potlood. Want al die dikke stiften zijn moeilijk te verwij­ deren!' Een antwoord waar Oumoussi het roerend mee eens is.

De leer van Smit èz Uat,«l^ rïvS»

1^-^ -4'

1

5«b^

-I ^ c ^ ^ ;.\\^

E r is een wedstrijd a a n de gang in de visuele m e d i a . D a t is al j a r e n zo, m a a r hij is n u v a n richting v e r a n ­ d e r d . E e r s t was er een geleidelijke opbouw v a n moordpraktijken i n zwart­wit films w a a r i n veel gesug­ gereerd werd m a a r nauwelijks een Ujk t e zien was, tot bloedfonteinen in full-colour, l a c h e n d e m o o r d e ­ n a a r s , rondvliegende l e d e m a t e n , nog m e e r bloed e n vooral veel kapot vlees. N u r i c h t d e c o n c u r r e n t i e zich op een a n d e r e p r e s e n t a t i e v a n vlees. Twee verse c o m m e r c i ë l e z e n d e r s m a a k t e n een smashing e n t r e e m e t veel gaaf vlees, w a t d e r e c l a m e k r e e t van de vereniging van slagers v a n enige j a r e n h e r weer i n ' t geheugen r i e p : 'Vlees m e v r o u w , u weet wel waarom!' Gesneden of a a n een stukje, vlees trekt kennelijk kijkers. E n d a t m o e t v o o r t a a n elke dag, op alle z e n d e r s . Na d e eerste naaktschok eind j a r e n zestig v a n een juffrouw d i e stijfjes op een stoel z a t en h a a r ontklede borstjes toonde, is bloot geleidelijk m e e r en beweeglijker geworden. T o t we n u niet alleen v u u r s p u w e n d e vulva's en a a n penissen bungelende k o m k o m m e r s m o g e n zien, m a a r ook a a n d e h a n d v a n c h i r u r g e n h e t l i c h a a m tot in d e kleinste celletjes b i n n e n w a n d e l e n , n a d a t ze een sche­ deldak opengezaagd h e b b e n of een vagina m e t een kijker is gepene­ treerd. D e c o m b i n a t i e v a n beide types vleeshandel blijkt c o m m e r c i e e l h e t bestei beelden v a n gave l i c h a m e n en v e n r d n k t e lijken, lekkere borsten bewerkt m e t woedende kettingza­ gen, door elkaar gemionteerd, via iets v a n een verhaallijn. D a a r is ook een wedstrijd in, waarbij P a u l Ver­ hoeven koploper i s . ' P a u l V e r h o e ­ ven gaat t o t h e t u i t e r s t e ' , juichen de filmrecensenten. W a n t hij heeft n u een film g e m a a k t w a a r i n echt g e ­ n e u k t w o r d t èn flink g e m o o r d . Ik b e n wel e r g gelukkig d a t ik in deze tijd leef en d a t allemaal m e e m a g m a k e n . O f zou er voorbij d a t uiter­ ste n o g m e e r zijn? SELMA SCHEPEL

Twaalf Apple's 'Achterkamertjespolitiek' en 'troebele besluitvorming' typeren het politieke klimaat op de vu. Dat zegt student Je­ roen van Spijk in het faculteitsblad Essay van de faculteit Sociaal Culturele Wetenschappen. Volgens de student, die lid is van de faculteitsraad, wordt de inspraak van studenten systematisch getorpedeerd door "de Vereniging ter bevordering van Christelijk Weten­ schappelijk Onderwijs, die op totaal niet gewenste momenten ineens allerlei besluiten neemt waar de tmiversiteits­ raad niet onderuit kan." D e Vereniging heeft ingestemd met in­ krimping van de universiteitsraad en dat noodzaakt Van Spijk om dit hoog­ ste bestuursorgaan van de v u voortaan als "Borrelclub ter bevordering van het Christelijk Wetenschappelijk Onder­ wijs" aan te duiden. D e borrelclub spant samen met haar dagelijks be­ stuur, het "meest student­onvriendelij­ ke college van bestuur van Nederland" "Studenten hoeven niets van ons colle­ ge van bestuur te verwachten. Ze zijn voorstander van collegegeldverhogin­ gen met nog eens duizend gulden." Verderop in Essay dient het facultaire bestuur als schietschijf Want compu­ ters en Internet regelen, ho maar. "In­ ternet? Haha. We hebben tweeduizend studenten en twaalf Apple's. D a t wordt dus dringen..." N o g meer ellende: de voor 1994 ge­ plande verhuizing van de faculteit naar het labyrmt van het wis­ natuurkun­ degebouw verloopt niet soepel. "Dat wordt toch maar kerst 1995. Of zullen we er januari 1996 van maken?" Staat er nog iets opwekkends in Essay7 Natuurlijk wel: maar liefst twintig van de veertienduizend jonge, geëngageer­ de, wereldverbeterende vu­studenten blijken actief in de werkgroep Amnes­ ty­vu. E n in Guatamala is volgens Essay enige vooruitgang te bespeuren, hoewel een nieuwe dictator langs de politieke zijlijn al zijn opwachting maakt. Voorts is de recente excursie van de faculteit naar Rusland geslaagd, hoewel de gemiddelde levensverwach­ ting in Rusland is blijven dalen. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen