Ad Valvas 1995-1996 - pagina 268

AD VALVAS 7 DECEMBER 1996

PAGINA 20 ( C

Lift afstand In liften heerst een onuitgesproken etiquette. Stapt men in een bomvolle, dan propt men zich lustig tegen andere lichamen aan, net zo lang tot het rode lampje 'overbelast' gaat branden. JMij kost het dan iets te hevige inspanning om claustrofobische neigingen weg te denken zo'n hele rit van vijftien verdiepingen - dus voor die tijd heb ik me er alweer uitgewurmd om op een legere lift ,te.wachten. Soms zit de boel zo op elkaar geperst dat vluchten niet meer mogelijk is. Dan kun je tijdens het stijgen getuige zijn van een eigenaardig soort dans. Bij elke verdieping dat iemand de lift verlaat, verandert de opstelling van de reizigers. Is het rond de laagste verdiepingen nog normaal dat men zijn zware rugzak in andermans gezicht duwt, zijn er een paar mensen uitgestapt, dan gaat men zomaar vijf centimeter afstand houden. En dezelfde persoon die het beneden nog heel normaal vond om in gezelschap zwaar tegen je aan te leunen, beweegt zich steeds verder van je af naarmate de lift leger wordt. Het is een wederzijds weten hoe het hoort, want het voelt gewoon als onbehoorlijk wanneer de resterende paar mensen zich niet zouden verspreiden.

'Het is hier niet grijs en je kunt de ruimte aankleden zoals je wilt'

'

Peter Wolters - AVC/VU

De betonvrije blauwe barak

Frieda Pruim

Tegen half een staat er een groepje blauwbekkende studenten voor de blauwe barak tussen het hoofdgebouw en het vu-ziekenhuis. Enkelen vergapen zich aan het bord met kameraanbiedingen voor het raam, terwijl af en toe iemand ongeduldig aan de deurklink rammelt. Lignd Houtepen is het wel gewend. Klokslag half een opent de

Het territorium enige betaalde medewerkster van het kamerbureau van de studentenvakbond de deur van haar werkplek en werkt in sneltreinvaart de nj voor haar balie weg. Dat kost vandaag weinig moeite, want de meeste bezoekers blijken te komen voor de geneeskundeboeken die hier met korting worden verkocht. Slechts een enkeling zet het staren naar het aanbiedingenprikbord in de warmte voort. Aan een tafel voor het raam buigen twee jongens zich over het boek met adressen en telefoonnummers van aangeboden kamers, dat je na betaling van tien gulden borg in mag zien. In het Engels legt de ene jongen aan de andere de procedure uit: "Je mag zoveel adressen noteren als je wilt en je kunt zelf contact opnemen met de aanbieders van kamers, in de hoop dat een ander jou nog niet is voor geweest. Als je de adressen terugbrengt, geslaagd of niet, krijg je je tientje terug." Vervolgens staat hij op om met het zetten van drie voetstappen in de ruimte aanschouwelijk te maken hoe groot een kamer van drie bij drie meter is. "Quite small", concludeert de ander met spijt in zijn stem, waarna het bladeren wordt voortgezet. Intussen krijgt Ingrid Houtepen telefonisch een leuk aanbod: een man heeft een klem hotelletje in Amsterdam. De dne kamers van elk twintig vierkante meter met eigen douche en toilet wil hij in het laagseizoen wel aan studenten verhuren voor 450 gulden in de maand.

met gebruik van televisie en fiets. Op het prikbord hangen zo'n twintig aanbiedingen van kamers, vooral bij hospita's. Zo biedt iemand in West een kamer aan van drie bij vier en een van zeven bij vier voor de schappelijke prijs van zeshonderd gulden, terwijl twee veel kleinere kamers in dezelfde buurt achthonderd gulden moeten opbrengen. "Het gaat steeds beter met de aanbiedmgen", zegt Ingrid. "Ook al komt het nog steeds regelmatig voor dat we niet op een aanbod ingaan, omdat dat alleen voor 'mooie jongedames' geldt of omdat er veel te veel geld wordt gevraagd voor wat er wordt geboden. Van de zomer had ik bijvoorbeeld iemand aan de lijn die een 'grote' kamer aanbood van dne bij vier en een 'iets kleinere' van twee bij dne meter. Bij elkaar moesten die kamers duizend gulden opbrengen! Ik was stomverbaasd en vroeg hem wat hij voor zijn hele woonruimte aan huur moest betalen. Dat was achthonderd gulden. Ik probeerde hem uit te leggen dat wat hij vroeg volstrekt irreëel was, maar ik kwam er niet tussen. Uiteindelijk heeft hij boos de hoorn op de haak gegooid." Normaal gesproken biedt het kamerbureau geen kamers zonder kookgelegenheid aan, maar daarop zijn uitzonderin-

Wier, "m ej^en

gen mogelijk. "Zo werd ik eens gebeld door een mevrouw die zelf een streng dieet heeft en om die reden geen etensgeuren in haar huis kan verdragen. Dat kan ik me voorstellen. Zo'n kamer moet dan wel goedkoop zijn en ik maak zo iemand duidelijk dat ze erop moet rekenen dat de meeste bewoners maar korte tijd zullen blijven." Vaak kan Ingrid wel redelijk inschatten wat voor vlees ze in de kuip heeft, maar af en toe laat haar intuïtie haar in de steek. "Een man belde een paar maanden nadat hij via ons een huurder had gekregen op dat hij zijn kamer opnieuw beschikbaar wilde stellen", vertelt Ingrid. "De vorige bewoner had hij op straat gezet, omdat die niet vaak genoeg gezellig met hem wilde koffiedrinken. Dat kan natuurlijk niet. Het was vervelend dat hij ons met van tevoren had duidelijk gemaakt dat hij gezelschap zocht, dan hadden we dat erbij kunnen zetten en hadden er alleen mensen die daarop voorbereid waren, gereageerd." Incidenteel kan Ingrid haar klanten gelukkig ook helpen aan een betaalbare kamer in een studentenhuis in Amsterdam-Zuid of een zolder van zeven bij acht meter voor 350 gulden in Amstelveen, zeker in deze tijd. "Het is nu even rustig", legt ze uit. "De meeste studenten wachten nu even met het zoeken naar een kamer tot na de kerstvakantie, om tijdens die vakantie niet onnodig huur te hoeven betalen." Tijdens haar biologiestudie was Ingrid als vrijwilligster actief bij de studentenvakbond, totdat ze in 1992 als betaalde kracht de verantwoordelijkheid kreeg over het kamerbureau. In de barak waar de SRVTJ al sinds 1982 huist, voelt zij zich als een vis in het water. "Er mankeert wel eens wat aan dit gebouwtje, omdat het zo oud is", zegt ze, terwijl ze illustratief aan de verwarmingsknoppen draait. "De verwarming

is niet helemaal okee, maar voor de rest is het prima." Ze vindt niet dat de vu de vakbond tekortdoet met deze barak. "Dit gebouw biedt heel veel voordelen: het staat los van de andere gebouwen, dus het wordt niet gezien als onderdeel van een bepaalde faculteit. Bovendien ligt het redelijk centraal op de campus." "En geen betonnen gewelven", vult SRVUvoorzitter en psychologiestudent Paul van Grieken lachend aan. "Het is hier niet grijs en je kunt de ruimte aankleden zoals je wilt", vervolgt Ingrid haar jubelzang. Gezien de vergeelde posters aan de muur van het vergaderzaaltje naast de balieruimte, zijn de behoeften wat betreft die aankleding de afgelopen tien a twintig jaar weinig veranderd: de 'Stop de neutronenbom'- en 'anti-Kalkar'posters overheersen het beeld en in de kast ligt nog een restant posters 'Chili 10 jaar dictatuur', daterend van 1983. Ondanks de actuele aankondigingen ademt ook de balieruimte met haar posterrijke wanden en uitgezakt bankstel in de hoek een jaren-zestigsfeer. "Alle studenten zijn hier welkom", benadrukt Ingrid. "Officieel zijn we er speciaal voor vu-studenten, maar dat valt toch niet te controleren. Er komen hier bijvoorbeeld veel HBO-studenten langs, want die hebben niet zoals de vu en UVA een eigen bemiddelingsbureau. Wij geven vu-studenten geen voorrang, maar het komt wel voor dat aanbieders van een kamer alleen een vu-student willen, omdat ze denken dat die rustiger IS dan iemand die elders studeert. En misschien hopen ze ook dat hij of zij een gelovige achtergrond heeft."

^^ L% d^'s i

Zelf doe je meteen een stap opzij, als je naaste buurman dat niet zou doen. Maar die doet het wel. Hooguit als je met bekenden bent, bUjf je staan. Maar ook weer niet te dicht op elkaar, want intimiteit in het bijzijn van derden is ook weer raar. Hoe het ook zij: of je veel of weinig medereizigers achterlaat, uit de lift stappen is altijd een opluchting. Ik ga overigens nog ergens uitstappen: uit het wekelijks schrijven van dit columnpje. Volgende week is de laatste. SELMA SCHEPEL

Sportief De rechtenstudenten komen voor hun gezamenlijke landelijke uitgave LOJFmagazine met het thema sport en recht aanzetten. In het voorwoord mag staatssecretaris Erica Terpstra uideggen dat het in de eerste plaats aan de sport zelf is om regels en reglementen op te stellen, vu-hoogleraar sportrecht Van Staveren is het daar in grote lijnen mee eens, maar sport heeft zich wel "gewoon te houden aan de normale regels van het recht". En pas als "buiten de geest van het spel wordt geacteerd", kan een beroep op de burgerrechter worden gedaan. "Onsportief gedrag kan, eerder dan de overtreding van spelregels, leiden tot schade-aansprakelijkheid", aldus Van Staveren. Maar de rechter oordeelt niet snel in sportaangelegenheden. Zo is er het 'tennisbalarrest' uit 1990. Bij een partijtje tennis tussen 65-plussers lopen de gemoederen hoog op. Tussen twee games door slaat één speler een bal van dichtbij keihard in het gezicht van een andere deelnemer aan de dubbelpartij, die daardoor aan één oog blind wordt. JVlaar volgens de Hoge Raad is in een wedstrijdsituatie 'onvoorzichtig handelen' iets anders dan in het gewone leven. In het 'natrap-arrest' van 1992 krijgt een voetballer wiens knie kapot werd geschopt, wel een schadevergoeding. Volgens het arrest moet niet enkel sprake zijn van het overtreden van de spelregels, maar ook van abnormaal gevaarlijk gedrag. Overigens hebben sportbonden zo hun eigen rechtsregels, waarvan de belangrijkste luidt dat het de sporter ten strengste verboden is zaken voor te leggen aan de burgerrechter in plaats van aan de eigen interne tuchtcommissies. Zo kreeg een voetballer die het transfersysteem aan de burgerrechter voorlegde, van de Europese voetbalbond een hoge boete opgelegd. En afgelopen week kondigde de Nederlandse voetbalbond in twee zaken aan tot het bittere einde door te procederen, louter en alleen omdat de voetballers het gedurfd hadden de burgerrechter in te schakelen. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen