Ad Valvas 1995-1996 - pagina 603

AD VALVAS 30 MEI 1996

PAGINA 5

iet Nix Studenten kijken verder dan hun neus lang is Een geneeskundestudent vertrekt een dezer dagen op de fiets naar Kenya, een econoom organiseert deze zomer een dag voor het kankerfonds en een studente filosofie voert actie tegen verdwijningen. "Studenten zijn lieus nog wel met iets anders bezig dan het halen van de temponorm", aldus een van hen.

'Dan maar Livingstone aciiterna' Een ander gaat naar een waddeneiland om zich te bezinnen op z'n leven, maar geneeskundestudent David Kopsky (20) pakt het grootser aan: in drieëneenhalve maand op de fiets van Amsterdam naar Kenya. Een dezer dagen reist hij af, samen met een vriend. "We hadden eerst een fietstocht naar Rome gepland, maar dat zou echt een lanterfantervakantie worden", vertelt Kopsky (20). "Toen dachten we: laten we de Middellandse Zee rond gaan fietsen. Maar met de onrusten in Algerije en Tunesië was dat minder, dus wat dan? Dan maar Livingstone achterna, naar het Victoriameer." Omdat David niet meer dan één tentamen wil missen, moet de onderneming m drieëneenhalve maand zijn geklaard. Dat is kort, maar volgens de tweedejaars student niet onmogelijk. Twee jaar geleden legde hij met architectuurstudent Gideon Kuitenbrouwer (21) al 2.500 kilometer afin Frankrijk, dus enige fietservaring kan ze niet worden ontzegd. David is zich er terdege van bewust dat Afrika geen Europa is en de af te leggen afstand daar minstens het dubbele is, maar daardoor laat hij zich niet ontmoedigen. "Als ik iets wil, bereik ik het ook", zegt hij stellig. "Kijk maar naar ons optreden in de Melkweg vorig jaar. Ik zei: Geneeskunde doet mee.

We hebben nog geen band, maar ik regel wel wat. Drie weken voor het optreden hadden we nog geen bassist en drummer en twee dagen van tevoren hebben we nog een nummer in elkaar geflanst. Maar we wonnen toch de Studenten Podium Prijs." De reis is voor David vooral een uitdaging. "We zullen wel ziek worden", verwacht hij. "In de woestijn wordt water een groot probleem en er zullen gebieden zijn waar we wekenlang geen mensen tegenkomen, alleen wat bushbushmaimen en kwakzalvers hier en daar. In Egypte krijgen we te maken met fundamentalistische moslims, zuid-Sudan moeten we omzeilen en in Ethiopië kan de regentijd aangebroken zijn. Hoe we daar mee omgaan, moeten we ter plekke ontdekken. We moeten zo voorzichtig mogelijk zijn. Dat moet met grote letters m mijn hoofd worden gegraveerd." David wil de vele uren die hij op de fiets zal doorbrengen, gebruiken om na te denken over wat hij verder wil m het leven. "Toen ik 12, 13 was, wilde ik dokter worden, maar nu ik een beetje van de wereld begin te proeven, heb ik zoiets van: wat maakt het ook allemaal uit. Ik moet op het moment doen waar ik zin in heb." Hij wil de indrukken die hij opdoet, vastleggen in songteksten. Verder wil hij geluiden op gaan nemen die in zijn muziek en eventueel m een radioprogramma kunnen worden verwerkt.

Zijn vriend Gideon gaat zich vooral toeleggen op het maken van foto's, die kunnen worden geplaatst bij artikelen die het tweetal van plan is te schrijven voor bladen als Op Pad. Op die manier willen David en Gideon een deel van het geld terugverdienen dat ze moeten lenen voor hun reis. Over hun fietsen hoeven ze zich in elk geval geen zorgen te maken. Gideon, die "alles voor elkaar krijgt door te ouwehoeren", peuterde twee tweewielers ter waarde van vierduizend gulden per smk los bij mountainbike-fabrikant Trek. Ondanks alle tegenslagen die op hun weg kunnen komen, ziet David niet op tegen de reis. "Na een paar weken gaat het fietsen automatisch", zegt hij. "Je moet je alleen bezig houden met: heb ik genoeg eten en water, welke kant ga ik op, val ik met van m'n fiets en krijg ik geen zonnesteek." Het einddoel is weliswaar Kenya, maar dat kan onderweg veranderen, zo pragmatisch zijn de beide heren wel. En niet de hele afstand hoeft per fiets. Een terugvlucht vanuit Nairobi hebben ze nog met gepland, want "stel dat we niet verder komen dan Addis Abeba". En als het te gevaarlijk wordt, maken ze zonder dralen rechtsomkeert. "Het is de bedoeling dat we ons verruimen, niet dat we ons slopen", vindt de geneeskundestudent. (PP)

f.'5.1

V I'SSA w i David Kopsky f (rechts): 'Als ik iets wil, bereik ik ' het ook' Links Gideon Kuitenbrouwer

Bram de Hollander

Henriëtte Stratmann: 'Alle beetjes helpen'

Peter Wolters AVC/VU

'Ook al lijkt het een druppel op een gloeiende plaat' Henriëtte Stratmann (25), studente filosofie aan de vu, stond op haar veertiende al met een kraampje van Amnesty op de markt. Ze houdt zich nog steeds bezig met mensenrechten. In de eerste week van juni organiseert zij voor het Humanistisch Overleg Mensenrechten een campagne om aandacht te vragen voor mensen die om politieke redenen zijn 'verdwenen'. 'Verdwijningen' vinden nog steeds in allerlei landen ter wereld plaats. Volgens recente gegevens van de Verenigde Naties zijn er ruim 43,000 mensen om politieke redenen verdwenen. Vong jaar zijn er 824 nieuwe gevallen gemeld, verdeelt over zesentwintig landen. Daarbij staan Algerije, Ethiopië en Turkije hoog op het lijstje. Op uimodiging van het Humanistisch Overleg Mensenrechten komen vertegenwoordigers van solidariteitscomité's uit Argentinië, Filipijnen, Kroatië, Marokko en Zuid-Afrika naar Nederland om ervaringen uit te wisselen en met allerlei mstanties te overleggen. "Deze comités zijn uitgenodigd omdat sommige veel ervarmg hebben met acties tegen verdwijningen en andere juist heel weinig. We hopen dat ze van elkaar kunnen leren. Bovendien hebben we gezocht naar vertegenwoordigers uit verschillende continenten", licht Stratmann de campagne toe. De situatie in de betrokken landen verschilt nogal. Zo gaat het in Argentinië vooral om de nog steeds niet opgehelderde verdwijning van duizen-

den mensen tijdens de dictatuur in de jaren zeventig. Toen destijds 'de dwaze moeders' iedere week op een plein in de hoofdstad bijeenkwamen om opheldermg te vragen over verdwenen familieleden, kreeg het probleem wereldwijd aandacht. Maar ook nu er een democratie in het land is, zijn de dossiers nog met geopend en zijn de verantwoordelijken nog niet vervolgd. Inmiddels is er ook een comité actief van kinderen wier ouders tijdens de dictatuur zijn verdwenen. "Mensen laten verdwijnen is een chantagemiddel. Het is een levenslange gijzeling van familieleden en betrokkenen", aldus Stratmann. "Daarom is het vaak ook niet bekend hoeveel mensen nu werkelijk verdwenen zijn, want uit veiligheidsoverwegingen zwijgen de naaste familieleden vaak. Zo weten we dat m Marokko nog regelmatig vakbondsmensen verdwijnen. Voor zestien gevallen voert een comité actie, maar we weten dat het om veel meer gevallen gaat. De betrokken families kiezen er echter voor om de zaak stU te houden in de hoop dat het verdwenen familielid ooit nog terugkeert." Stratmann zegt haar idealisme als kind al te hebben gekregen vanwege de televisiebeelden van hongerige kinderen m Afrika. "Eerst wilde ik dan ook wat met ontwikkelingssamenwerking doen. Maar ik zag m dat vooral de politiek verantwoordelijk is voor de meeste ellende. Het eerbiedigen van mensenrechten is daarbij een hoeksteen. Ik denk dat alle kleine beetjes helpen, ook al lijkt het vaak een druppel op een gloeiende plaat." (DdH)

'We l(unnen een lieel eind Itomen' Matty van Ewijk is tegenwoordig druk bezet. De laatstejaars bestuurlijke informatiekunde zit in de afrondingsfase van zijn scriptie over een geldloze economie, heeft de deur naar de Olympische Spelen nog steeds op een kier staan en speelt daarnaast met de gedachte een politieke partij op te richten: "een 'droompartij', als alternatief voor de proteststemmers". Maar op het ogenblik is hij vooral bezig met de voorbereidingen voor een grootse benefietactie. Matty van Ewijk organiseert een benefietactie voor het Wilhelminafonds, eind augustus te houden. Zijn ultieme doel: dat alle mensen op deze aarde met elkaar en met de namur m vrede kunnen leven. Hoogmoed of realisme van een onverbeterlijke idealist? "Je hoeft geen briljante student te zijn om goede ideeën te hebben over hoe je dingen kunt verbeteren", aldus Van Ewijk. "Als we gewoon met zijn allen bedenken wat we nu eigenlijk willen

en openstaan voor elkaar, kunnen we een heel eind komen." Van Ewijk heeft naar eigen zeggen geen bijzonder gelukkige tijd achter de rug. Hij is door zijn studietijd heen, ondanks de auditorensteun die hij kreeg als gevolg van zijn voorzitterschap van roeivereniging Okeanos en de Asvu. Daarnaast het zijn vriendin hem niet lang geleden in de steek. Tot overmaat van ramp kreeg hij ook nog te horen dat zijn moeder, die net een borstamputatie achter de rug heeft, kanker m haar heup had. De problemen van zijn moeder zijn een sterke motivatie voor zijn gedrevenheid, erkent Van Ewijk. "Voor mezelf hoef ik niet zonodig af te studeren. Dat doe ik nu vooral voor mijn moeder. Als ik klaar ben, kan zij een hulp m de huishouding nemen." Ook de voorgenomen benefietactie voor het WiUielminafonds, het fonds voor kankerbestrijding, vindt haar directe aanleiding in de ziekte van Van Ewijks moeder. "Ik wilde al een tijdje iets organiseren voor mijn moeder. Een van de eerste ideeën was een etentje met de Olym-

pische sporters. Dat idee is steeds groter geworden." Van Ewijks actiedag, die tevens zijn afstudeerfeestje moet worden, begint volgens de huidige planning met de Balthasar Gerards Race, een traditionele wedstrijd in lopen, pannekoeken eten en zwemmen, 's Middags zullen jeugd honk- en softballers de Olympia-gangers trainen in hun tak van sport. Ook zullen de introductiecommissies van Okeanos, Nereus en Skell de Olympische sporters met roeien kennis laten maken. Een bierestafetteen tapwedstrijd completeren het sportprogramma, 's Avonds staat onder de noemer 'MattyNee' een gala gepland met diverse bands. De eerste toezeggingen zijn inmiddels binnen. "Het kan allemaal nog breder", meent Van Ewijk. "Omdat het voor een goed doel is, is medewerking makkelijk te krijgen. Het hoeft ook niet op één dag. De studentenverenigingen zijn zelf goed genoeg m staat om ideeèn te verzinnen. Het mooiste zou zijn om ook andere studentensteden te vragen iets op poten te zetten. En ik ben er

P

Matty van Ewijk: 'Ik wilde Iets organiseren voor mijn moeder'

ook heihg van overtuigd dat dat best moet kunnen." De bevlogenheid van Van Ewijk, die onder roeiers de bijnaam 'ErgoMatty' heeft gekregen vanwege zijn vele trainingsuren op de droog-roeimachine, lijkt uitzonderlijk voor de huidige studentengeneratie. Toch is hij goed bij de tijd. Op zijn eigen homepage op Internet (adres: http://www.studentssupport.nl/dreampage) houdt hij de wereld op de hoogte van zijn activitei-

Menno Pais

ten en ideeën. In augustus moet blijken in hoeverre hij zijn dromen heeft weten te realiseren. En mocht de buitenstaander wel eens denken dat Van Ewijk op te veel paarden tegelijk wedt, zelf heeft hij alle vertrouwen in de goede afloop. "Het wordt inderdaad alles of niets", erkent hij. "Maar ik denk dat er genoeg studenten zijn die willen laten zien dat ze heus nog wel met iets anders bezig zijn dan het halen van de temponorm." (PB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen