Ad Valvas 1995-1996 - pagina 342

>• i

Schriftgeleerden

r i

)f i -i

y<

'3!'»''-

'Ze willen deze kamer allemaal hebben, begrijp jij dat nu?'

Bram de Hollander

'Zeg het m a a r , kind' Hospita's hebben een slechte reputatie. Ze bemoeien zich met het privéieven van de Itamerbewoner, verstoren de privacy en siaan bij het eerste het beste feestje op tilt. Kloppen de stereotypen? Deel drie van de serie 'De hospita'. Caroline Buddingh' Afgelopen week is Viola vertrokken. Mevrouw J. Meijer (84) begreep ook wel dat Viola die nieuwe grote kamer in het centrum van de stad niet aan zich voorbij kon laten gaan. Maar ze vindt het wel jammer, want deze laat­ ste studente was haar lieveling. Altijd in voor een kletspraatje, maar verder lieten ze elkaar met rust. "Viola was wel een wilde hoor. We noemden haar de toverheks. Ze had echte hek­ senkleren aan en haar haar stond altijd recht overeind." Ze verschilden alleen van mening over het schoonmaken van de kamer. De werkster van mevrouw Meijer mocht

^^^OSI-xj.^

dat niet doen. "Hing Viola een briefje op: 'Deze kamer is besmet met vlooi­ en en luizen. Verboden binnen te komen'. Mevrouw Meijer moet er om lachen. "Zo pestte ze me dan." Eerst had de hospita het helemaal niet zo op meisjes. Ze wilde liever een jon­ gen. Meisjes zijn verwend, secuurder en hebben veel meer snuisterijen. Kwam een keer een moeder met haar dochter naar de kamer kijken en die zei het gewoon: 'Nee, deze kamer is niets voor een meisje.' Niet aan alle kamerbewoners bewaart mevrouw Meijer leuke herinneringen. Neem nu die Fransman die met de noorderzon was vertrokken en haar met een huurachterstand en een tele­ foonrekening van vierhonderd gulden liet zitten. Ze weigerde deze te beta­ len. Zij had toch met gebeld? Afsluitmg was het gevolg. Dan dus maar geen telefoon. Bellen doet ze nu in een telefooncel. En ook die Belg was zomaar vertrok­

ken, grote schulden achterlatend. Kwam de politie langs om hem op te halen. Kon zij het allemaal afhande­ len. Ze moet er nu wel om lachen, want ze is niet sikkeneurig. Maar ze verhuurt de kamer nu niet meer via de krant, alleen nog via het kamerbu­ reau van de SRVU, de Studenten­raad van de vu. "Ik heb gezegd dat ik nette, beschaafde studenten wil en daar zorgen zij dan voor. Ik heb daar­ na alleen nog maar lieverds in huis gehad. Maar ik ben ook een beetje helderziend. Ik voel snel aan of ik iemand kan vertrouwen." Het huis, op steenworp afstand van het Amstelstation ­ een vierkamerap­ partement op de tweede verdieping van een lage flat in een verpauperde arbeiderswijk ­ heeft veel weg van een bouwval. De buitenkant in de steigers en ook van binnen blijkt de komende renovatie geen overbodige luxe te zijn: versleten zeil op de grond, tochtende ramen, gammele sloten en houtwerk dat bladdert en wegrot. Mevrouw Meijer weet niet meer pre­ cies hoe lang ze de kleinste kamer al weer verhuurt. "Zeg het maar, kind. Het kan vijf jaar zijn, maar ook vijf­ tien." Niet alleen vanwege de gezellig­ heid, maar ook om wat extra geld te verdienen. Want mevrouw Meijer heeft een dure hobby: ze ontfermt zich over de straatkatten uit de buurt. Ze geeft ze elke dag te eten en de zwakste neemt ze mee naar huis. De 'leider' ligt op de schouw en twee

VtóikoïTi aair> Wordt

misvormden liggen dicht tegen de kachel aan. Het is koud, mevrouw Meijer heeft zelf ook haar jas maar aangedaan. "Nu kan ik royaler zijn voor mijn katten." De kamer heeft al die tijd nauwelijks leeg gestaan. "Ze willen 'm allemaal hebben, begrijp jij dat nu?" Maar ze vraagt er ook maar tweehon­ derd gulden voor, inclusief gebruik van alles. Bovendien is de kamer gestoffeerd: er ligt tapijt, er hangen gordijnen en er is een bed en een fau­ teuil. Meer kan er ook niet in. Verder heeft mevrouw Meijer geen regels. Ze geeft de huurders alle ruimte. "Ze mogen thuiskomen wanneer ze willen. Ik doe niet kinderachtig over het mee­ nemen van vriendjes of vriendinnetjes en ze kunnen tot één uur 's nachts gewoon hun muziek draaien. Ik ben niet zo moeilijk." De hospita houdt de huurders ook niet echt in de gaten. "Kijk, als ze ziek zijn, breng ik ze wel een kopje thee. En ik wil de dokter ook nog wel even bellen, maar dan moeten ze het wel zelf vragen. Ik wil me namelijk niet opdringen. Ik durf ook niet te vragen waar ze gezeten hebben als ik ze een tijdje niet heb gezien. Soms krijg ik zomaar een kaartje uit een ver land. Dan denk ik: 'Oh, hij is op vakantie.' Nee ik zal niet snel een vader of moe­ der bellen." Ze vindt jonge mensen leuker dan ouderen. Die zijn vaak zo chagrijnig en verbitterd. "Oude mensen praten altijd heel negatief over hoe de jonge­ ren van nu leven. Dat begrijp ik niet zo goed. Toen wij jong waren, hebben wij toch ook gemeend het anders te moeten doen dan onze ouders. Het is gewoon afgunst. Hun tijd is voorbij en dat kunnen ze niet hebben." Ook op de galerij zijn er mensen die niet begrijpen dat mevrouw Meijer jonge mensen m huis neemt. "Ik zeg

voöf iysuf^ c­^c.'

dan altijd: als ze niet chagrijnig en wel fatsoenlijk zijn, heb ik een leuke tijd met ze." Zoals met Jacco, waar ze nog het meest mee heeft gelachen. "Jacco was een rare. Hij kwam uit een rijke familie. Hing hij een keer de keuken en het toilet vol met briefjes van hon­ derd om te kijken hoe ik reageerde." Ze konden elkaar wel aan, want dan stak mevrouw'Meijer het geld gewoon in haar zak. En daar schrok Jacco weer van. Zo haalde hij elke week wel een geintje uit. "Hij zei dat hij het slot van mijn woonkamer zou openbreken, om de katten te ontvoeren en daarna losgeld te vragen. En dan maar lachen als ik daar boos om werd." Maar mevrouw Meijer kon Jacco ook terugpesten. T oen ze een keer geen zin had in een praatje, deed ze net alsof ze dood op de bank lag. Jacco was zich te pletter geschrokken en toen ze vervolgens heel hard moest lachen, was zijn gezicht lijkbleek geworden. "Hij vroeg er gewoon om." Ze krijgt nog wel eens een kaartje van hem, als hij weer in een ver land is. We staan in de gang als mevrouw Meijer de deur weer even sluit. "Oh", zegt ze, "ik zal je nog snel een mooie ervaring vertellen. Er kwam een keer een hele mooie neger langs voor de kamer. Ik heb daar geen moeite mee. Hij betaalde alvast de maand vooruit. Komt hij een week later terug om te vertellen dat hij er toch van af zag. Dus ik wil hem het geld teruggeven. Zegt hij: 'Nee hoor, dat is van u. Ik ben degene die zich niet aan de afspraak houdt.' Ik vond dat echt heel erg aardig. Zo had ik mooi een extraatje die maand." Na een kleine stilte voegt ze er zonder ironie aan toe: "Dat een neger dat doet, daar ben ik toen wel van geschrokken. Zo zijn ze niet allemaal, hè?"

die fokker Tabrjeken kon wonden behouden.» ^!^ =

Je komt ze soms teg en in hal van de vu. Vooral als je per ong eluk naar ze g limlacht, loop je de kans dat ze even een praatje met je maken. Of je de Blijde Bood­ schap al kent? Of je wel eens in de Bijbel g ebladerd hebt? Of je weet hoe dat zit met de Here Jezus en de Verlossing en zo? Op een toon die mensen meestal alleen maar g ebruiken om iemand die voordringt in de rij bij de kassa terecht te wijzen, word je even terloops ing ewreven dat Hij ook voor jou g estorven is. Dus. Besef je dat eigenlijk wel? Ja hoor, dat besefik maar al te goed. Zo goed, dat ik het bijna ongepast vind om met zo'n dier­ baar g eheim als een reclame­ onelinertje in het rond te wappe­ ren. Mij lukt het in elk geval niet om over zoiets intiems als mijn geloof te praten. Tenminste niet als ik weet dat ik hoog stwaar­ schijnlijk in een positie zal wor­ den gemanoeuvreerd, waarin ik het niet kan en wil redden met theoretische hoog standjes of het oplepelen van drammerig bevtdjsmateriaal, om maar ong e­ schonden uit de strijd te kunnen komen. Het meedelen van iets wat je elke dag opnieuw weer dieper raakt, staat haaks op het willen door­ douwen van een overtuig ing . Hoe kunnen mensen over God praten als betreft het een eig en uitvinding? Lig t de zaak niet precies omg ekeerd? Verbazingwekkend: juist mijn mede­christenen meppen me, na de eerste schrik om het feit dat ik niet geërgerd doorloop, alsnog met regeltjes om de oren. Alsof ze me willen uitdagen om een wedstrijdje in heiligheid te spe­ len. Alsof ze g eloven dat ze zelf de stand op het scorebord mog en bijhouden. Alsof Gods g ebruiks­ aanwijzing zich laat vraonen. Geen spoor gedeelde vreugde of verbroedering. Schriftgeleerden... Wat zei Hij daar ook alweer over? DÉSANNE VAN BREDERODE

Ratelband Het economenblad Avenir hield een buitengewoon fijn interview met Emile Ratelband, de goeroe van het positieve denken en leven in Neder­ land. De bakkerszoon omschrijft zich­ zelf als "enthousiast, creatief, dyna­ misch, inventief, lief, aardig. Nou een supervent". Zijn vrouw denkt daar blijkbaar anders over want sinds enige tijd gaat Emile als gescheiden man door het leven. Niet dat hij daar onder lijdt. "Eerst is er het rouwpro­ ces en daarna komt het positieve." Volgens Ratelband kan je niet enthou­ siast genoeg zijn. "Men denkt vaak alleen aan de moeilijkheden, in plaats van de mogelijkheden. Het gaat eigen­ lijk om één ding. Jij bent het belang­ rijkste. Jouw energie bepaalt jouw zijn." Volgens de goeroe moeten men­ sen ophouden zich achter problemen te verschuilen. "Er is altijd wel iets m je leven gebeurd waardoor je of trau­ matisch zou zijn of fobisch of waarom je op dit moment pech hebt bij de andere sekse of waarom je aan de drank zit, wat dan ook. We moeten daar niet te veel nadruk op leggen." Dat mensen niet voor zichzelf opko­ men, komt mede door het calvinisme, vindt Ratelband. "We hebben geleerd in de opvoeding dat je niet trots mag zijn op jezelf. Je mag niet voor een spiegel gaan staan en roepen 'tjak­ kaa!'" Maar niet iedereen is even enthousiast over de leermeester die zegt een omzet van een paar miljoen te maken "en een paar frietzaken en andere grappen en grollen te bezitten". De vu­professor psychologie P.J.D. Drenth schreef m NRC Handelsblad dat het neuro­linguïstische program­ meren (NLP), de theorie waar Ratelband en consorten hun therapie op baseren, "uit de duim gezogen lariekoek" is. De grondleggers van NLP verkondigen volgens Drenth "triviale waarheden als koeien". Zuur voegt Drenth eraan toe: "De wereld wil bedrogen zijn. Knollen voor citroe­ nen." Btf~'!^,mim-t" • ' ^7 BLADLUIS 1 T^T_T,f

r t' *• *' t

t ' ' t

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen