Ad Valvas 1995-1996 - pagina 631

AD VALVAS 13 JUNI 1996

PAGINA 5

Nieuwe LSVb-voorzitter wil opleidingen zelf visiteren 'Het moet afgelopen zijn dat instellingen voor ons en zonder ons denken' over wat de LSvb het komende jaar te doen staat. Allereerst is daar het Kwaliteit en Studeerbaarheidfonds, ook wel Ks-fonds genaamd. De nieuwe LSvb-voorzitter vindt het "diep treurig" dat studenten geen mspraak hebben gehad in de eerste Ks-plannen die de instellingen hebben ingediend voor het fonds van vijfhonderd miljoen gulden. "Het excuus was dat de instellingen te weinig tijd hadden en dat ze niet wisten wat ze moesten doen. Ze namen het m het begin ook niet erg serieus." Nu hebben ze een heel jaar de tijd om studenten erbij te betrekken, waarschuwt Grimbergen. Een ander hot item is de MUB, de modernisering van de universitaire bestuursstructuur. In dit wetsvoorstel krijgen de colleges van bestuur een sterkere rol in het bestuur van de universiteit, ten koste van de universiteits- en faculteitsraden. Die raken een deel van hun bevoegdheden kwijt. Grimbergen beschouwt de stnjd om de MUB nog zeker niet als verloren. "De Tweede Kamer begint gelukkig te aarzelen of de MUB nou wel zo'n goede zaak is. Daar moeten we met lobbyen op inspelen." Ook de medezeggenschap in het HBO wordt een aandachtspunt. Volgend jaar moet elke HBO-opleiding een commissie hebben, waarin ook studenten zitting hebben. Omdat inspraak van studenten in het HBO een relatief onbekend fenomeen is, wil de LSVb hen graag de 'helpende hand' bieden. "Waarbij we ons ervoor moeten hoeden om de situatie in het wetenschappelijk onderwijs als ideaal te schetsen. Die fout wordt te veel gemaakt."

Noem het een bliksemcarrière. Een jaar geleden bood Christel Grimbergen in haar eerste ludieke actie haar universiteit te koop aan, vanaf 29 juni is ze voorzitter van de Landelijke studenten-vakbond LSVb. Ze zal een zeer democratische voorzitter zijn, belooft ze: "Je discussieert met z'n allen. Afhankelijk van de uitkomst neem je een beslissing."

Matthé ten Wolde/HOP

Christel Grimbergen (21) is de nieuwe voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond (LSVb). Ze IS derdejaars geneeskunde in Maastricht. Haar politieke bewustzijn ontwaakte pas in het vonge studiejaar. Toen wilden de onderwijsinstellingen een bezuiniging op studenten afwentelen door het collegegeld met duizend gulden te verhogen. Grimbergen was zo boos, dat zij in haar eentje op de ramen van de bibliotheek, die naast de A2 ligt, grote vellen papier plakte. 'Universiteit te koop', luidde de tekst. "Ik vond dat de studenten in de uitverkoop werden gedaan. Bestuurders moesten weten dat dat absoluut niet kon", kijkt Grimbergen terug. Sindsdien ging het hard. Ze werd lid en niet lang daarna ook voorzitter van de Maastrichtse studentenvakbond NSEM. Geleidelijk aan ging ze meer voor de LSVb doen. En nu is ze dus ook daarvan voorzitter. Maar wie is deze Gnmbergen? Bij een belronde om informatie over haar te verzamelen, noemden wat mensen die haar kennen van de universiteitsraad m Maastricht haar zeer actief, maar ook drammerig. Klopt dat beeld? "Als daarmee wordt bedoeld dat ik mijn ideeën niet zomaar opgeef, dan wel ja. Ik ben niet iemand die details van een voorstel wil wijzigen. Ik kom graag met een eigen tegenvoorstel. Dat formuleer je op basis van een visie. En die geef ik niet zo gauw op." In de LSVb breekt met enige regelmaat een discussie los tussen de realo's en

Christel Grimbergen: 'Het zijn net commercials, die voor-lichtings-dagen en 'brochures. Ze zijn niet repreBram de Hollander sentatief"

ds fundi's, de pragmatici en de ideologen. Grimbergen laat in het midden tot welke groep zij behoort. Als een echte politica zegt zij bovendien dat zij zich niet in dit beeld van de LSvb 'herkent'. "Natuurlijk, er wordt stevig gediscussieerd over de richting die de LSVb op moet. Maar dat is ook goed. Een organisatie die dat niet doet, dut

in. En zo er toch een richtingenstrijd zou zijn, vmd ik het adagium 'eenheid in pluriformiteit' zeer waardevol." Grimbergen doet geen uitlatmgen over hoe de LSVb zich onder haar leiding moet ontwikkelen. Want zo werkt het niet, legt ze uit. "De LSVb is bepaald geen organisatie waarvan je als bestuurder kunt zeggen: zo doen

we het en volgend jaar moet we die en die punten bereikt hebben. Je discussieert met z'n allen. Afhankelijk van de uitkomst neem je een beslissing. Als je volgens je eigen blauwdruk wilt besturen, kom je in de problemen. De lidbonden pikken dat niet. En terecht." Toch heeft Grimbergen wel ideeën

In het boek Werken aan kwaliteit en studeerbaarheid stelt Grimbergen voor dat de LSVb opleidingen aan een eigen visitatie onderwerpt en een kwaliteitskeurmerk geeft. Aankomende studenten krijgen daardoor een goed beeld van wat zij werkelijk kunnen verwachten van een studie. Nu maken universiteiten en hogescholen in hun voorhchting te veel reclame, vmdt Grimbergen. "Het zijn net commercials, die voorlichtingsdagen en -brochures. Ze zijn niet representatief, want alles is erop gericht om zoveel mogelijk studenten binnen te halen." De visitatie-rapporten van de HBORaad en de VSNU gaan Grimbergen nog niet ver genoeg. "Ze zijn vaak zeer verhullend en geven niet echt aan waar de schoen wringt. Wat dat betreft geeft de Keuzegids Hoger Onderwijs een eerlijker beeld. Daann wordt de mening van studenten ook meer betrokken. 'Die kant moet het in het Hoger Onderwijs veel meer op."

Afrilands of Nederkaans: dat ïs de vraag De vu-studentes Marieke Daemen en Ruth de Bres verblijven tijdelijk aan de Universiteit van Wes-Kaapland in Zuid-Afrika. Deze week doen zij voor de laatste keer verslag van hun belevenissen. marieke Daemen/Ruth de Bres

Er bestaat werkehjk zoiets als het Oost-WestThuis-Beter-syndroom. Voor sommige buitenlandse studenten kan dit land niets goed doen. Even dachten we dat het kwam omdat ze echt andere dingen meemaakten en andere bronnen hadden voor hun angst en ongenoegen. Dat bleek echter een fabeltje. Waar wij enthousiast over kunnen worden, is voor sommigen een bron van ergernis en frustratie. Kleine ongemakken, zoals sproeiers die aangaan wanneer net iedereen zich op het gras heeft geïnstalleerd voor de lunch, zijn voor sommige mensen onoverkomelijke obstakels. Net als computers (ja, m Afrika hebben ze die ook), die zo nu en dan even plat liggen en post die er langer

dan een week over doet. Het kan onze pret niet bederven. Ook menen sommigen dat in Nederland alles beter is. Pijnlijk bewust van deze arrogantie word je je wanneer je kranteartikeltjes opgestuurd krijgt van het meelevende thuisfront over het schrijvers-rendez-vous dat in april in Kaapstad gehouden is. Hier waren Afrikaanse, Vlaamse en Nederlandse schrijvers vertegenwoordigd. Volgens een Nederlandse krant was dit een goede gelegenheid voor de Afrikanen om eens kennis te maken met de Nederlandse literatuur. Over arrogantie gesproken. Afrikanen weten over het algemeen meer van de Nederlandse literatuur dan andersom. Met de titel van een ander artikel was het al niet veel beter gesteld: 'Nederlandse Nacht van de Poëzie m Kaapstad'. Het is leuk om college te lopen in een ander land. Vooral aan het bestuderen van de onderlinge verhoudingen beleven we veel plezier. Vanaf de dag dat iemand gepromoveerd is, wordt hij of zij steevast 'dokter' genoemd. Geen student of collega die het in zijn hoofd haalt om

zich daarin te vergissen. Als we de secretaresse vragen naar meneer of mevrouw huppeldepup kijkt ze ons een beetje meewarig doch streng aan: "O, jy bedoel seker dokter xx." De verhouding docent-student is hier wat formeler. Studenten zijn gewend om te luisteren, docenten om te praten. Zo'n opgebouwd klas-cultuurtje is moeilijk te doorbreken. Vragen stellen wordt overigens wel door docenten op prijs gesteld. Ze lijken bij ledere vraag aangenaam verrast. Naast het feit dat veel dingen anders zijn, valt het op dat sommige dingen juist zo hetzelfde zijn. De overeenkomsten wekken soms meer verbazing dan de verschillen. In het studentencentrum hoor je soms de tune van 'The bold and the beautiful' galmen. Wanneer je Nederlandse acteurs op televisie Afrikaans hoort praten weet je helemaal met wat je hoort. De Nederlandse TV-serie 'Oppassen' verschijnt hier ook wekelijks op het scherm. 'Oppassen' aan de andere kant van de aardbol was wel het laatste dat we hadden verwacht. Wel nagesynchroniseerd. Afnkaanssprekenden zijn trots op hun taal. Ze hou-

den dan ook niet van leenwoorden. Je gaat hier niet 'e-mailen', maar 'e-pos verstuur'. Dat doe je in de 'rekenaarskamer', niet in het computerlokaal. Liften kennen ze hier ook met, dat heet hier namelijk 'duimgooi'. Tenzij je zo'n ding bedoelt waarmee je van de begane grond op de derde verdieping kunt komen, want dat heet weer een 'hysbak'. Toch ondergaat het Afrikaans ook invloeden van andere talen. Sommige constructies lijken verdacht veel op het Engels. "Is dit? Ja, het is." en "O, ek sie." Langzamerhand beginnen zulke uitdrukkingen ook ons taalgebruik binnen te sluipen. Net als de Afrikaanse spelling trouwens. Zou je dat net zo snel afleren als aanleren? Het is te hopen. Er zijn nog steeds mensen die denken dat de studie Nederlands bestaat uit colleges spellmg en grammatica en die je altijd graag terechtwijzen wanneer je 'als neerlandicus' een foutje maakt. De d's en de t's gaan nog steeds goed. Maar... is het nou 'polietsie' of 'polisie' of eh, was het nog anders? Na ruim vier maanden Zuid-Afrika weet ons nie meer nie. Spreken we nou Afnlands of Nederkaans?

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen