Ad Valvas 1995-1996 - pagina 562

AD VALVAS 9 MEI 1996

PAGINA 8

Marokkaanse studenten zetten netwerk op 'Onderling contact is goed, maar je moet je niet isoleren' Het zijn er nog niet veel, maar een student met een Marokkaanse achtergrond is geen echte uitzondering meer. Toch hebben ze onderling weinig contact. En het gebeurt nog steeds dat ze worden aangezien voor schoonmakers. Om aan deze zaken wat te doen, proberen Marokkaanse studenten aan de VU een eigen netwerk op te zetten met lezingen en feestjes. Dirk de Hoog

"Toen ik hier net kwam studeren, leek het wel of ik de enige Marokkaanse was", vertelt Hanan Benkaddour. Dat viel haar een beetje tegen. "Op school in Lelystad zaten veel allochtone leerlingen. Daar viel ik helemaal niet op. Maar toen ik op de vu kwam, leek het wel of ze nog nooit een meisje met een hoofddoekje hadden gezien. Veel medestudenten vertelden uit een dorp te komen, waar nauwelijks allochtonen woonden." Het viel Hanan op dat de meeste van haar studiegenoten niet eens wisten waarom ze een hoofddoekje droeg. "Ik heb me er niets van aangetrokken. Nu zijn de meeste mensen op de faculteit eraan gewend en gaan ze gewoon met me om." De rechtenstudente is één van de initiatiefneemsters van de Marokkaanse Activiteiten Groep op de vu. Ali Jebbar, die geschiedenis studeert, legt het ontstaan van de groep uit. "Via mond-op-mondreclame en het uitdelen van folders hebben we in het najaar een bijeenkomst gehad met zo'n veertig geïnteresseerden. Mensen wilden vooral informatie van elkaar, activiteiten ondernemen en gezelligheid. Voor een echte vereniging bestond niet zoveel belangstelling. Het is eigenlijk een soort netwerkje." Eén van de redenen dat de groep geen echte vereniging wil worden, is dat ze zich niet wil afsluiten van andere studenten. "Integratie moet van twee kanten komen. Daarom willen we ook met andere studenten praten over wat Marokkanen bezighoudt, want er leven nogal wat vooroordelen", zegt Miriyam Aouragh, die etnische studies volgt. "Natuurlijk gaan we veel om met andere studenten op de faculteit. Maar op een gegeven moment merk je dat je bepaalde dingen niet zo goed kunt delen. Over je eigen achtergrond bijvoorbeeld en de moeite die je hebt moeten doen om op de universiteit te komen. Marokkanen onder elkaar voelen dat gelijk aan. Aan dat soort contacten hebben veel mensen behoefte." Volgens haar hebben veel Marokkaanse studenten bijvoorbeeld een lange

Marokkaanse studenten worden eikaars praatpaal

Peter Wolters AVC/VU\

weg afgelegd voor ze op de vu belandden. Zijzelf volgde eerst de Havo en het HBO. De vierde student in het gezelschap, Hicham Saydali, deed eerst Havo, daarna MEAO en HEAO.

"Voor de meeste autochtone studenten is het heel normaal dat ze op de tmiversiteit zitten, maar voor velen van ons niet. Bovendien hebben verschillende studenten door de omweg die ze gemaakt hebben wel eens een tekort aan kennis. Het is handig als je daar met elkaar over kunt praten en tips kunt uitwisselen, want er zijn allerlei voorzieningen waar je gebruik van kunt maken. Maar veel studenten zijn daar niet van op de hoogte", zegt Miriyam over de voordelen van het netwerk. Maar er zijn ook ernstiger zaken aan de orde. "Je hebt niet zoveel openlijke discriminatie op de universiteit, maar er leven wel allerlei vooroordelen", zegt ze. Daar kan Hicham over meepraten. "Op een van de eerste colleges kwam ik te laat binnen. Ik had een spijkerbroek en een blauwe jasje aan. De docent riep gelijk of ik wilde wachten met het schoonmaken tot het college was afgelopen." Zoiets overkwam hem nog een keertje. "Toen ik

mijn handen stond te wassen, kwam een jongen naar me toe met de mededeling dat één van de wc's verstopt zat. Ik heb maar gezegd dat ik het door zou geven. Want ach, het is niet echt slecht bedoeld. Maar het bevestigt wel de vooroordelen."

Praatpaal De Marokkaanse studenten voelen wel iets voor het systeem waarbij iedere student een ouderejaars als mentor krijgt toegewezen, maar dan moet het wel een allochtoon zijn. "Het zou heel goed zijn als er iemand zou zijn die als vraagbaak kan fungeren en aan wie je een verhaal kwijt kunt. Maar zo iemand moet je problemen echt begrijpen en dan is eenzelfde afkomst belangrijk", aldus Miriyam. "Zo'n praatpaal is heel belangrijk voor ons", zegt Hanan. "Juist in het begin van de studie haken veel allochtonen al af, omdat ze niemand kennen en niet snel naar een studiebegeleider lopen. Misschien dat ons netwerk daarbij kan helpen. We wiUen voorlichting gaan geven aan nieuwe studenten." Een van de activiteiten van de club is het organiseren van een lezingencyclus. Óp 22 mei staat het onderwerp

'islam' op de agenda. "Dat ligt ook onder elkaar best gevoelig", aldus Miriyam. "Laatst hadden we er bijna ruzie over. De een vindt dat je bepaalde bronnen en boeken heel letterlijk moet nemen. De ander is van mening dat er ook ruimte voor kritiek en eigen opvattingen moet zijn", duidt ze de discussie. De eerste gastspreekster van de lezingencyclus is de aan de vu studerende Esmé Choho. In de onlangs verschenen bimdel Islam in een ontzuilde samenleving schreef ze een artikel over allochtone jongeren, waarin ze onder meer in tien verboden de in haar ogen ongelijke behandeling van jongens en meisjes aan de kaak stelt. "Waarom mogen relatief veel islamitische meisjes in Nederland niet (door)studeren, niet naar een verjaardagfeestje, niet 's avonds weg, niet alleen wonen?" "Dat zijn niet de tien geboden van de islam, maar van Choho zelf', reageert Miriyam. "Het hangt vooral van de ouders af', zegt Hicham, "we moeten een beetje begrip voor ze hebben. Ze zijn vaak pas op latere leeftijd naar Nederland gekomen en kennen de samenleving hier minder goed. Ze denken al snel dat de universiteit

gelijk staat met feesten en een vrij leven met drank en seks en zo. Als jongeren hebben we onze ouders al behoorlijk op de proef gesteld. Bovendien zijn ook veel Marokkaanse ouders blij als hun dochter gaat studeren." "In mijn jaar ging maar één ander Marokkaans meisje uit Lelystad studeren. Daar waren mijn ouders behoorlijk trots op", vertelt Hanan. Tot slot willen de studenten nog één ding kwijt. "De vu beweert dat ze openstaat voor allochtone studenten, maar toen we subsidie voor onze lezing aanvroegen, kregen we een brief terug dat deze activiteit niet binnen de criteria viel. Dit vinden we een beetje raar, want het gaat over een bedrag van nog geen driehonderd gulden. En voor de zaal moeten we ook betalen. Maar inmiddels is toegezegd dat we opnieuw een verzoek mogen indienen. Misschien hadden ze toch wel een foutje gemaakt", vertelt Ali. Woensdag 22 mei, zaal 7A-06: Bijeenkomst met imam Mohammed Hamzeh Zeid Kaïlami en de Egyptische publiciste Azza M Karam, onderzoeksters aan de UVA

Studentenprotest in Wes-Kaapland De VU-studentes Marieke Daemen en Ruth de Bres verblijven tijdelijk aan de universiteit van WesKaapland in Zuid-Afrika. Deze week doen zij voor het eerst verslag van hun belevenissen: zolang Mandela leeft is er hoop

Marieke Daemen/Ruth de Bres

Zuid-Afrika is een land vol tegenstellingen, hebben we al gemerkt. De klamwarme nachten van februari staan nog in ons geheugen terwijl een extra deken nu al geen overbodige luxe meer is. En dat is nog maar het begin. Afrikanen zijn vriendelijke mensen. Een enkel Hollands 'hallo' volstaat niet als je een bekende tegen het lijf loopt. Je moet even de tijd voor elkaar nemen. En als je echt haast hebt, vraag je tenminste nog even 'hoe dit gaan'. De eerste uimodiging in het nieuwe land kregen we van een rasechte Hollandse. Ze vroeg of we geen zin hadden de 'Hup HoUand'-club op te luisteren. We hebben er maar vriendelijk voor bedankt, evenals voor de internationale studentenvereniging toen we erachter waren dat internationaal stond voor: Vlaams, Duits en Neder-

lands. We zijn hier naartoe gekomen om te studeren aan een van de drie universiteiten die de Kaapprovincie rijk is; de universiteit van WesKaapland. Dit is een van oorsprong 'bruine' universiteit die nu vooral zwarte studenten huisvest. De eerste colleges begonnen een aantal weken later dan gepland. Er was onenigheid tussen studenten en het universiteitsbestuur over het betalen van collegegeld. Veel studenten komen uit arme gezinnen die dat bedrag niet kunnen missen. Andere studenten betalen niet omdat ze vinden dat collegegeld en recht op onderwijs (een net verworven recht) niet met elkaar te rijmen zijn. Dat de universiteit zelf geen financiële ondersteuning kon bieden aan armere studenten was al gauw duidehjk. Op Wes-Kaapland kampen ze met hoge schulden omdat de toeloop van studenten enorm is en de geldelijke reserves niet evenredig stijgen. Er is aan een tussenoplossing gewerkt zodat het academisch jaar alsnog geopend kon worden. Via een andere Kaapse universiteit, de universiteit van Stellenbosch, zijn we aan woonruimte gekomen. Aan deze universiteit geen opstanden. De studenten zijn rijk genoeg om zich niet om zaken als collegegeld te hoeven bekommeren. Hier is het hete hangijzer de taal. De voertaal op deze universiteit is Afrikaans, dat jarenlang de enige officiële taal is geweest. Sinds kort moet zij

die status delen met tien andere talen. De vraag rijst nu of de universiteit met goed fatsoen Afrikaanstalig kan blijven, terwijl dat een groot deel van de zwarte studenten uitsluit. Vooral op directieniveau is men bang de Afrikaanse identiteit op te geven. Studenten zijn over het algemeen gematigder, hoewel het hun moedertaal is die op het spel staat. Tijdens de vele discussies over de taalkwestie zou je bijna vergeten dat Afrikaans ook de moedertaal is van veel mensen die de Kaapse plak-

kerskampen bewonen. Het is sowieso niet moeilijk om de minder bedeelde Afrikanen te vergeten als je je op het witte 'eiland' Stellenbosch bevindt. Maar als je je, getrokken door de schoonheid van de omliggende bergen, eens aan een wandeling naar boven waagt, kim je niet meer net doen of de kampen onzichtbaar zijn. Ze liggen aan de

rand van het glooiende wijnlandschap (wat een contrast!) en hebben nogal uimodigende namen. Wie wil er nu niet wonen in een wijk met de naam Mitchells plain, Khayelitsa of crossroads. Behalve coUegewijsheden hebben we ook andere dingen geleerd sinds we hier zijn. Als er iemand een ongenuanceerde kijk op racisme heeft zijn wij dat wel. Wat weten wij nou van racisme. Alsof wij in Nederland allemaal zo druk integreren. Wij zijn (nog) niet met onze neus op de feiten gedrukt zoals onze leeftijdsgenoten hier. Onze fouten zijn niet zo groot dat we ze moeten erkennen. De ommekeer in Zuid-Afrika is het resultaat geweest van een proces dat al veel eerder dan 'De Klerk' is begonnen. De situatie is voor de meeste mensen in dit land nog verre van ideaal. Zolang er Mandela is, redeneren velen, is er echter hoop. Mandela de grote verzoener, die toeristen een handje komt schudden in de compagniestuinen in Kaapstad, die gekozen is tot meest sexy Zuidafrikaan van het jaar. Hij leidt dit land met liefde. Een liefde die we zo langzamerhand wel met hem beginnen te delen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen