Ad Valvas 1995-1996 - pagina 74

AD VALVAS 14 SEPTEMBER 1995

PAGINA 18

Ritueel Zondag n a m een collega me mee naar de Koptisch Orthodoxe Kerk, Van negen tot één onafgebroken prachtig gezang en rituelen. Dan eet men gezamenlijk een hapje en begint de preek. Of de zondags­ school of catechisatie vindt plaats in andere ruimtes. De hele familie zit dus de hele zondag in de kerk. Kinderen rennen gemoedelijk rond tijdens de dienst, kleine jon­ getjes nemen deel aan de rituelen rond het altaar en zelfs zuigelin­ gen op moeders arm gaan ter communie en krijgen een lepeltje wijn gevoerd door de priester. De kerk zat gezellig vol, de sfeer en de rituelen waren van dien aard dat mensen direct betrokken wer­ den. Zo plensde de priester met zichtbaar genoegen handenvol wijwater op kinderen en volwasse­ nen, die zich uitrekten om geen druppel te missen en het gelukza­ j lig in hun gezicht wreven. Wat een hemelsbreed verschil met het in­ terviewtje dat dinsdag in Trouw stond met een van de studenten­ pastores alhier en zijn dochter. Dochter gaat nooit naar de kerk, gelooft niks en vindt de bijbel stom. Dominee snapt best dat kin­ deren tussen elf en achttien niets geloven. Dan moeten ze namelijk puberen, wat volgens hem niet met geloof samengaat. Ook dat ze niet naar de kerk gaan, is okee: hij vindt zelfde kerk voor kinderen ook nogal saai.

Prof. Van der Zouwen: 'We moeten nu nog voor ieder wissewasje naar de Pe Boelelaan fietsen'

Peter Wolters - AVC/VU

'We zijn helemaal afgesloten van de buitenwereld'

Ellen van Dalen Even is hij stil wanneer hij vanuit zijn werkkamer in de nok van de villa aan het Vondelpark in Amsterdam­Zuid naar buiten tuurt. Een grote, zwarte hond plonst op dat moment net de vij­

Tiet

I territorium I L I MHSn

BH^B

MMM

sl^^HI

ni^BB

wBumKIM

mHHK

ver in die grenst aan de tuin van het pand. Geschrokken fladdert een eend op en daalt verderop tussen de hangen­ de takken van een treurwilg neer. Ach­ ter de boom is in de verte nog net het torentje van een kerk te zien. Voor het eerst klinkt Hans van der Zouwen (55), hoogleraar sociaal weten­ schappelijke onderzoeksmethpden, bijna weemoedig. "Het tiitzicht, ach ja, dat zal ik missen. En ook de tuin, waar we elk jaar een barbecuefeest hielden. En kijk, vlakbij die boom heb ik gezien hoe tientallen pasgetrouwde stelletjes op de foto werden gezet. Ik zag schaat­ sende scholieren in de winter en medi­ terende hippies in de zomer. Zelf liep ik ook vaak in het park, meestal tussen de middag om even te dagdromen. Heer­ lijk!" Maar het leukst vindt de hoogle­ raar dat hij vanuit zijn werkkamer zijn eigen huis kan zien. Hij wijst naar de toren. "Kijk, daar woon ik naast, vanaf hier is het drie minuten lopen." Van der Zouwen is een van de laatste wetenschappers van de vu die nog pro­ fiteert van het uitzicht dat het werken in een pand aan het Vondelpark met zich meebrengt. Sociologen, politicolo­ gen en bestuurskundigen van de vu hadden die voordelen ook, maar de meesten van hen zijn onlangs verhuisd van de Van Eeghenstraat naar het wis­ en natuurkundegebouw aan de De Boelelaan. Komend vooriaar zullen ook de metho­ dologen, waaronder Van der Zouwen,

volgen. Dan zijn alle villa's die de vu nog in Amsterdam­Zuid bezat, ver­ kocht. Om bezumigingsredenen. Menig collega zal nog steeds jaloers op hem zijn, want in zijn lange loopbaan aan de vu heeft Van der Zouwen eigen­ lijk alleen gewerkt tussen het prachtige glas­in­lood, op de parketvloeren, naast een 'oud­HoUandse' keuken, de mar­ meren schouw en de veranda's: aan het Valeriusplein, de Prins Hendriklaan en twee maal aan de Koningslaan 22. Toch is het voor Van der Zouwen str­ aks ook zover: dan zit ook hij tussen het beton. Vreemd genoeg lijkt de hoogleraar, in eerste instantie, niet rouwig om zijn ge­ dwongen vertrek. "Werken in een pand aan een van de mooiste lanen van Am­ sterdam is leuk, maar het kent ook veel nadelen", vertelt hij. Omdat hier nage­ noeg alleen kantoren zijn gevestigd, is de buurt 's avonds zo verlaten dat de panden een makkelijke prooi vormen voor inbrekers. Zo werd aan de Ko­ ningslaan in de laatste zeven jaar dat Van der Zouwen er met zijn vakgroep zit, al zo'n twaalf keer ingebroken. P or­ temonnees, computers en zelfs een

wal^nooV^«i­­

koffiepot werden in de loop der tijd ontvreemd. De laatste inbraak is nog maar kort ge­ leden: in de nacht van donderdag 17 op vnjdag 18 augustus is het Netwerk Ser­ vice Systeem gestolen. In deze compu­ ter waren ondermeer tientallen grote databestanden opgeslagen die nu samen met enkele onderzoeksresultaten verloren zijn gegaan. Door het ­ op dat moment ­ ontbreken van een alarmsys­ teem kon de inbreker het apparaat ge­ makkelijk meenemen. Van der Zouwen ontdekte als eerste de inbraak toen hij zijn computer aan wilde zetten en een document wilde prmten, hetgeen dus met lukte. "Ik heb vreselijk lopen schelden door mijn kamer, want door het ontbreken van dit apparaat kunnen wij veel werk niet meer verrichten. We zijn helemaal afge­ sloten van de buitenwereld. Er is nog wel een telefoon en fax, maar het mees­ te contact onderhielden wij altijd via de elektronische post per computer." De gevolgen van de diefstal zijn dit keer groter dan anders, meent de hoogle­ raar. "We moeten nu de hele dag voor ieder wissewasje naar de De Boelelaan fietsen. Dat moesten we sowieso al ge­ regeld, omdat onze bibliotheek iimiid­ dels in Buitenveldert zit en ook al het onderwijs daar wordt gegeven. Sommi­ gen vinden het heen­en­weer gereis in­ middels zo vervelend dat ze alvast een geïmproviseerde werkplek aan de De Boelelaan hebben ingericht." Volgens Van der Zouwen is er dus geen enkele reden waarom collega's van an­ dere vakgroepen jaloers zouden moeten zijn op zijn werkplek. "Er wordt wel eens gezegd: wat zit jij er toch fantas­ tisch bij. Maar, zeg ik dan, ik kan wel een mooie kamer hebben, maar het

gaat er in de eerste plaats toch om dat ik goed kan werken." En dat blijkt dus een probleem, want na de laatste in­ braak is er nog geen nieuwe computer gekomen. En in de deur van de ruimte van Van der Zouwen ­ ongeveer dne bij vier meter ­ gaapt nog steeds een groot gat bij de deurklink. Het slot is door de inbreker vernietigd. Nu kan iedereen dus de kamer in­ en uitlopen, vertelt Van der Zouwens geïrriteerd. Tot zijn opluchting is zijn boekenkast met tien­ tallen boeken over sociaal wetenschap­ pelijk onderzoek, onaangetast gebleven. De zolderkamer waar Van der Zouwen werkt, lijkt de minst luxueuze van het hele pand. Als je goed kijkt, ontdek je al gauw de gebreken. Op de grond ligt geen parket, maar grijs linoleum waar­ van de randen van de vloer loslaten en scheuren. In een hoek van zijn kamer is een geïmproviseerd keukentje gemaakt. Het koffie­ en theeapparaat valt nog net niet van de scheve plank. De verf van de kozijnen is gedeeltelijk afgebladderd en het plafond vertoont scheuren. In de hoek staat in een boodschappentas met daarin een ventilator. Het apparaat heeft de hele zomer op het bureau van Van der Zouwen dienst gedaan om de hitte uit de zolderkamer te verdrijven. "Het pand is erg verwaarloosd", geeft Van der Zouwen toe. "Al jaren is er geen onderhoud meer aan de villa ver­ richt." Hij wijst naar zijn raam. "Straks als het weer kouder wordt, is het moei­ lijk om de juiste temperatuur te stoken. Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik er straks ook eens warmpjes bij zit."

alleen om^t ^jj ^^evallj^HAW3 Wd,

Een doixiinee die zijn eigen kind niets bij kan brengen, wat kan een ander daarvan verwachten? Ge­ lukkig zijn studenten meestal boven de achttien, dus dan weet onze pastor wel weer raad. Al be­ twijfel ik of iemand wat opsteekt van een dominee die de volgende wijsheden combineert: dat hij 't jammer vindt dat 'we' de bijbel­ verhalen 'steeds meer vergeten', dat hij ziet dat mensen onthand raken door verlies aan rituelen, maar dat hij niet rouwig is over de afbraak van de traditionele cul­ tuur. SELMA SCHEP FL

H Brent Spar De dumping van de Shell­opslagtank Brent Spar m de oceaan was voor het milieu beter geweest dan sloop aan land. Dat staat te lezen in Aardweek, het mededelingenorgaan van de facul­ teit aardwetenschappen aan de vu. Op de oceaanbodem komen namelijk tallo­ ze vulkanische bronnen voor, waaruit een warme, zure pekel komt vol opge­ loste metalen. "Eén zo'n veldje bron­ nen in de Noord­Atlantische Oceaan stoot jaarlijks vijfhonderdduizend tot vijf miljoen ton metalen uit." En dat is heel wat meer dan de inhoud van de Brent Spar, citeert Aardweek een artikel uit het toonaangevende blad Nature. "Is deze natuurlijke metaalemissie schadelijk?", vraagt het blad zich af. Neen, is het antwoord. "In en om de bronnen floreert een bijzonder ecosys­ teem, verstoken van elk zonlicht en dus niet gebaseerd op fotosynthese maar op bacteriële oxidatie van zwavel, dat in het hete water is opgelost en dat er als metaalsulfiden uit neerslaat. De meta­ len doen die beestjes bhjkbaar geen kwaad." En de resten olie in het vat kunnen vol­ gens het blad ook al weinig kwaad. "Oceanische ruggen die met sediment zijn bedekt, zoals die in de Golf van Califomië, maken hun eigen oliën. Be­ halve metalen komen daar in het sedi­ ment allerlei koolwaterstoffen voor, van eenvoudige ketens tot zware aroma­ ten." "Goed gemikt op een oceanische rug zou de Brent Spar dus geen kwaad kun­ nen", concludeert Aardweek. Het olie­ vat zou een extra bron van metaalafzet­ ting zijn en daarmee "een nutriënten­ festijn voor de lokale diepzee­biota". Milieu­activisten en politici moeten voortaan eerst maar eens aan echte des­ ktmdigen advies vragen voordat allerlei acties plaatsvinden. "Dan kunnen ze zich misschien bezig gaan houden met echte milieuproblemen die om politieke wijsheid en daadkracht vragen, zoals de overbevissing van de Noord­Atlantische Oceaan", voegt het blad eraan toe. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen