Ad Valvas 1995-1996 - pagina 290

AD VALVAS 14 DECEMBER 1995

PAGINA 20

Columnistendom D i t wordt m i j n laatste columnpje v o o r Ad Valvas. Laat ik eens een m o o i cliché zoeken o m te o m schrijven w a a r o m . Ik voelde een innerlijke noodzaak o m te stopp e n , of: er is e e n tijd v a n k o m e n en een tijd enzovoort. Ik l e e s veel andere c o l u m n s , van de Privé tot De Telegraaf tot die periodieken die z i c h kwaliteitskranten n o e m e n e n heb er eigenlijk e e n hekel aan gekregen bij dat clubje b e t weters t e h o r e n d a t c o l u m n i s t e n h e e t , dat de wereld b e s c h o u w t en beoordeelt afhankelijk van de eigen g e m o e d s t o e s t a n d . Daarbij b e n ik m i j n hele l e v e n - ik ben 46 en werk sinds m ' n achttiende o m de twee jaar van b a a n veranderd en m e e s t a l h e b ik drie werkgevers tegelijk. Zo ook n u , dus ik kan er best w e e r eentje laten vallen. B o v e n d i e n doe ik zo e e n m e n s l i e v e n d e daad t e g e n over d e g e n e n die z i c h aan mij h e b b e n geërgerd. Vrede zij m e t u.

Postbezorger Paul van Ede: 'Als je mij geblinddoekt in een van de gebouwen neerzet, kom ik er zo uit'

Peter Woiters - AVC/VU

et een container vol glas de helling op Een verblijf in de betonnen geweiven van de vu lijkt onpersoonlijk. Maar in gangen, kamers en spelonken bakenen studenten, medewerkers en docenten hun domein af. Zo probeert tedereen een eigen piek te vinden, In het laatste deel van 'Het territorium' de postkamer in het hoofdgebouw, van waaruit de medewerkers uitzwermen naar de verschillende vleugels en gebouwen. Frieda Pruim Van vijfduizend enveloppen meer of minder wordt Paul van Ede na elf jaar postkamer niet meer warm of koud. Het komt regelmatig voor dat hi) zulke aantallen moet verwerken. Rustig schuift hi) de enveloppen een voor een door het etiketteerapparaat in de machinekamer m de kelder, waarmee de postkamer een jaar geleden is uitgebreid. In twmtig minuten heeft hij er al

Het territorium duizend doorheen gejaagd. Trots laat hij de inhoud van de enveloppen zien: het zijn de kerstkaarten voor alle vumedewerkers. "De salarisstrookjes zijn iedere maand een vaste klus, maar dertienduizend stuks post van de studentenadministratie komt ook wel voor. Dat zijn interessante partijen." Het vullen en dichtplakken van de enveloppen gebeurt met Pauls lievelingsapparaat, de couverteermachine. "Hij is al vijfentwintig jaar oud en afgeschreven, maar hij doet het nog prima", zegt Paul, terwijl hij met zorg de beschermhoes van de machine haalt en enthousiast demonstreert welke route de enveloppen afleggen door het apparaat. "De machine was boven een sta-in-de-weg en maakt, zoals je hoort, nogal veel herrie, dus het is maar goed dat die een jaar geleden naar de kelder is verhuisd." Datzelfde geldt voor een aantal andere machines waarvoor in de postkamer geen ruimte meer was toen daar een sorteerkast voor geneeskunde en wisen natuurkunde werd bijgeplaatst. Eenzaam vind Paul het werk in de kelder niet. "Ik vind het wel lekker eigenlijk, zo met m ' n eigen muziek. Als alle apparaten aanstaan, gaat die gewoon wat harder." In de loop der )aren is er veel veranderd. "Toen ik hier begon, moesten we om kwart voor zeven aanwezig zijn om de post zelf op te halen. N u wordt de post gebracht - pas om half elf - waar-

door we sinds een jaar nog maar één ronde per dag lopen. We willen de post weer 's morgens vroeg krijgen, maar dat is nog niet rond. Dan hebben we weer meer tijd om te sorteren, kunnen we vroeger de ronde in en kunnen we eventueel weer meerdere rondes per dag gaan lopen. Dat is de service die we tot nu toe altijd geboden hebben." "Een andere reden waarom we nog maar één ronde per dag lopen, is dat we sinds een tijd)e geneeskunde, het wis- en natuurkundegebouw, het provisorium en het transitorium erbij hebben gekregen. Overal moesten we opeens de post gaan bezorgen, dus we hadden extra mensen nodig om twee rondes per dag te kunnen handhaven, maar dat wilden de hoofden van diensten niet." Verder is in de loop der jaren de hoeveelheid post gestaag gegroeid, ondanks de opkomst van fax en E-mail. "Een fax moet vaak ook nog verstuurd worden, omdat alleen een orgmele handtekening rechtsgeldig is", zegt Paul. "De meeste post die van buiten komt, is reclame. Zo kregen we een tijdlang regelmatig een enorme hoeveelheid boeken met reclame van een bepaald bedrijf, enorme pillen, twee rolcontainers vol. Het was een enorme sleeppartij om die overal naartoe te krijgen. Omdat ze steeds retour gezonden

werden, is dat nu wat afgenomen." Het lopen van de rondes, meestal tussen een en drie uur, vindt Paul de leukste kant van zijn werk vanwege de contacten. Van gezicht kent hij zo langzamerhand iedereen aan de vu, "maar ik maak niet met iedereen babbeltjes. Vaak heb je wel wat contact over de postverzending. Ik heb één vriend overgehouden aan de vu, die stond te faxen op de postkamer. Ik had muziek opstaan van mezelf die hij mooi vond. Zo raakten we aan de praat." De routes kent hij zo langzamerhand door en door. "Als je mij geblinddoekt in een van de gebouwen neerzet, kom ik er zo uit. Het meest gecompliceerde gebouw is geneeskunde. Wie voor het eerst in dat gebouw komt, heeft geheid problemen om de weg te vmden. Het is een soort vraagteken, dat gebouw, maar dan de verkeerde kant op. Verder zijn alle gebouwen heel eenvoudig. Wis- en natuurkunde is eigenlijk één rechte gang met een paar zijweggetjes." Sommige medewerkers zijn gehecht aan een bepaalde ronde, maar Paul houdt wel van wat afwisseling. "Een van mijn collega's loopt bijvoorbeeld graag de A-ronde, door de A-vleugel van het gebouw." Voor de anderen blijven de D-ronde, de E-ronde en de B(uiten)-ronde over. "Ik vind die grote ronde - geneeskunde en het wis- en natuurkundegebouw - wel aantrekkelijk", zegt Paul. Die is vrij nieuw en je bent lekker lang onderweg: een a twee uur." Elke ronde heeft z'n eigen kar met vakjes per afdeling. "Soms moet )e twee keer heen en weer lopen, omdat je zo absurd veel meekrijgt dat het niet meer in )e kar past", vertelt Paul. "Wetenschap, Cultuur en Samenleving kan behoorlijk wat hebben, soms vijf-, zeshonderd ti)dschnften tegelijk. En bij de pedel moeten we vaak speciaal langs, want die heeft vaak honderden proefschriften te versturen." "De postkamer is vorig jaar helemaal

gerenoveerd", vertelt Paul als we naar boven lopen. "Kasten nieuw, tafels nieuw, gerenoveerde karren. Sinds een week hebben we zelfs een magnetron." Terwijl hij rondloopt, geeft hij uitleg bij de verschillende machines die worden gebruikt bij het werk: weegschalen, computers en frankeermachines: een voor postzegels op post van de boekhandel, aangetekende en expressepost en een om het aantal port-betaaldenveloppen dat de deur uitgaat, te tellen. Hij demonstreert hoe hij de enveloppen door dat apparaat heen haalt en leest af hoeveel er de afgelopen vier, vijf jaar zijn verstuurd: bi)na vier miljoen. D e PTT levert elke dag drie tot vier containers met post aan, plus een kar met pakjes, aangetekende brieven en antwoordnummers. Paul wi)St naar een van de rolcontainers midden in de ruimte, gevuld met dozen met het opschrift Vorsicht Glas,. "Die zit vaak tot de nok toe vol als ik naar wis- en natuurkundegebouw ga. Soms moet je zelfs twee keer lopen. En dat is de ergste ronde, want je moet dan nog een helling op ook. Je kunt ook door de keldergangen, maar daar is het zo vies benauwd! Er heerst bi)na een saunatemperatuur, want alle verwarmingsbuizen lopen er doorheen. Ik doe het wel eens, maar lang niet iedereen kan daar tegen." D e klanten van de postbezorgers zijn scheutiger met klachten dan met complimentjes, maar anderzijds denken veel mensen in deze tijd aan de postkamer. "Een flesje wijn, een speculaaspop met Sinterklaas, het is maar net wat ze aan h u n eigen afdelmg geven. Dat is leuk. Zoals de gebouwendienst, die een paar jaar geleden te veel cadeautjes had besteld. T o e n kwamen ze bij ons ook met zo'n kistje aan met twee flessen wijn en twee glazen met het vu-logo."

"ZO W m i ^ V ö o V . . .

WltPo

^6^

Ik schrijf dit stukje overigens aan de andere kant van de aarde en fax het naar de redactie. Van z o ' n afstand bekeken (twintig u u r vliegen) is het colunuiistend o m , m e t een nadruk op de laatste lettergreep, h e l e m a a l e e n onbegrijpeUjke bezigheid. D e w e reld i s groot en m o o i , w a a r o m z o u e e n m e n s z i c h elke week schriftelijk op de vierkante centim e t e r druk lopen m a k e n over e e n m o e r a s dat N e d e r l a n d heet? Ik stap zo dadelijk even onder de waterval v a n z ó ' n helder riviertje dat de naaste b e w o n e r s er g e w o o n uit drinken. H e t is n a m e lijk 32 graden. Goddank geen witte kerst, geen r e g e n , g e e n dikke jassen en h o g e gasrekeningen. Maar n u draai ik eerst even deze waterval dicht, die v a n w o o r d e n . D a g Ad Valvas. Ik ben weg. SELMA SCHEPEL

Richtingenstrijd Binnen de theologische faculteit lijkt een ware richtingenstrijd te woeden. Theologen Vroom en Vos staan daarbi) lijnrecht tegenover elkaar. Vroom wil meer nadruk op het geloof. Vos meer op de wetenschap. Vroom vreest dat het geloof van zijn studenten doodbloedt door alle kritische tekststudies en pleit voor meer "vakken die dichter bij de motivatie en interesse in geloof van de studenten liggen". D e "christelijke vorming" zou gebaat zijn bij meer aandacht voor de persoonlijke geloofs-1 beleving van de student en bij wat extra scholing in de kerkelijke leer. Afstandelijk-kritische tekstexegese zou pas later in de studie op zijn plaats zi)n "Onze faculteit is in hoge mate geseculariseerd", reageert J.S. Vos in het faculteitsblad Kabats. En hi) voegt eraan toe: "Zelf beschouw ik dat als een groot winstpunt." Hij begrijpt met waarom Vroom de faculteit weer "geheel" op het spoor van de christelijke, kuyperiaanse theologie wil brengen, want "waar het om gaat, is dat wij studenten zoveel materiaal aanbieden, dat zij h u n eigen geloof of ongeloof leren verantwoorden." Trudeke Mekking, ook werkzaam op de faculteit, werpt zich op verzoek van de redactie van kabats ook m de discussie. Zij bekent: "Ik ben een Vossiaan" en "niet wat men een gelovig christen pleegt te noemen". Verzoenend stelt ze vervolgens dat wat haar betreft zowel de kritische exegeten als de gelovige theologen bestaansrecht hebben binnen de faculteit. De van boven geïnspireerde theologie hoeft dus niet direct overboord gezet te worden. Arian Verheij maakt zich zorgen over de opmars van de Vroomianen in zi)n faculteit: " D e wetenschappelijk kant van ons werk wordt gemarginaliseerd." Over een met name door Vroom geschreven nota schrijft hij: "Al met al bevordert deze nota naar mijn idee de polarisatie tussen geloof en wetenschap, ten koste van de laatste. Dat lijkt me in een universitaire instelling een verontrustende ontwikkeling." BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen