Ad Valvas 1995-1996 - pagina 306

ADVALVAS 1 1 JANUARI 1996

PAGINA 16 ^H^T^X^^4^7^ V^^^'-^S^^ W^ ^

Oubollig mild

% '^^

'Stel dat zo'n meisje zwanger wordt. Dan staan hier de ouders op de stoep dat we niet goed hebben opgelet'

Bram de Hollander

'Het zijn toch een beetje je kinderen' Hospita's hebben een slechte reputatie. Ze bemoeien zich met het privé-leven van de kamerbewoner, verstoren de privacy en slaan bij het eerste het beste feestje op tilt. Kloppen de stereotypen? Deel één van een nieuwe serie: de hospita. Dirk de Hoog Op een steenworp afstand van de Abraham Kuyperlaan en de Dr H. Colijnstraat, diep in Geuzenveld vlakbij het eindpunt van tram 13, ligt de Oltmansstraat. Hier verhuurt de familie Bijvoet al twintig jaar een kamer. Vaak zijn de gasten vu-studenten, maar soms komt de huurder via een maatschappelijke instelling. De straat bestaat uit de typische tuindorpflats van vier verdiepingen hoog met een plantsoentje er tussenin. De

.^lAOSPij.

huizen zitten strak in de verf. Ze zijn twee jaar geleden gerenoveerd. Op het eerste gezicht lijkt in de woning nauwelijks plaats voor een kamerbewoner te zijn. Achter de voordeur op de eerste verdieping gaan een volgepropte woonkamer, een krappe keuken, een slaapkamer leidt en een douche annex wc schuil. Maar een steile trap voert naar beneden. Waar zich doorgaans de bergingen bevinden, zijn twee slaapkamers gemaakt. Eén kamer is tien vierkante meter groot en heeft een openslaande deur naar een tuintje daj,aan het openbare groen grenst. De andere is kleiner en staat vol met kasten en een opklapbed. De kamers staan leeg. De vorige huurster is in december van de ene op de andere dag vertrokken. "Daar treur ik echt niet om", zegt de heer Bijvoet, "want het was een hele stille. Ze zei nooit iets. Met moeite kon er goeiedag af" Mevrouw noemt haar 'de zwijgende tante'. "Ze is vertrokken

naar een huis met andere studentes, maar dat zal wel niks worden. Want er viel niet met haar te praten en ze had nooit vriendinnen over de vloer." Bovendien had ze de vervelende gewoonte overal het licht te laten branden, wat volgens de heer des huizes toch zonde is. "We zeiden er wat van, maar er kwam geen reactie en ook toen we een briefje ophingen bleven de lampen gewoon overal aan." Bijvoet, inmiddels 75 jaar, is wel het een en ander gewend met kamerbewoners. Hij begon er twintig jaar geleden mee toen de laatste van zijn vier kinderen het huis uit ging. "We deden het natuurlijk voor het geld, want we hadden het niet echt breed. Bijna geen pensioen, omdat ik verschillende bazen heb gehad. Maar we deden het ook voor de gezelligheid. Ze kunnen hier altijd binnenlopen, naar de televisie kijken of meeëten." De eerste vrouw van Bijvoet is tien jaar geleden overleden. Toen kwam een dochter van hem inwonen. Vijfjaar geleden IS zij echter plotseling gestorven. Sinds vier jaar is Bijvoet weer getrouwd. Met een buurvrouw van ongeveer zijn leeftijd. Hij heeft een speciale band met de vu. "Ik kom uit gereformeerde huize. Het vtJ-busje stond op de schoorsteen en ik ken verschillende mensen van de universiteit. Onder andere professor Troost. Die is ook dominee. Hij heeft

mijn dochter begraven." Bijvoet vindt dat er in de kerk en aan de imiversiteit veel is veranderd. "Toen ze gingen collecteren voor terroristische acties in Zuid-Afrika was voor mij de maat vol. Daar wilde ik niet aan meedoen. Uiteindelijk heb ik met een aantal mensen de stichting 'Geen kerkegeld voor geweld' opgericht." De kamerbewoners zijn ook veranderd in de loop der jaren. "De jongelui willen steeds meer. Eentje wilde een piano meenemen. Ja, dat kan niet hier. En ander meisje zei dat ze verkering had met een Marokkaan en of die ook mocht blijven slapen. Maar daar beginnen we niet aan. Stel dat zo'n meisje zwanger wordt. Dan staan hier de ouders op de stoep dat we niet goed hebben opgelet. En met een Marokkaan in huis heb je ook zo de rest van zijn familie en vrienden over de vloer", vertelt Bijvoet. De verhuurder vindt dat de kamerbewoners bij hem zo vrij zijn als een vogeltje in de lucht. "Ze kunnen gaan en staan waar ze willen en op elk uur van de nacht thuiskomen. En een enkele keer een logé kan wel, als ze het vragen. Maar we willen geen stellen die hier gaan samenhokken." Bijvoet verwacht wel dat de huurders laten weten als ze een paar dagen van huis zijn. "Ik had een keer een meisje in huis en die had ik al een paar dagen niet gezien of gehoord. Ja, toen heb ik de ouders gebeld of ze daar was. Gelukkig bleek dat het geval te zijn. Want die, jongelui zijn toch een beetje kinderen van je." Bijvoet heeft ook eens een huurder op straat gezet. "Een paar jaar geleden kregen we een Japanner via het ziekenhuis. Daar was hij opgenomen geweest, maar hij had geen huis meer in de stad. Hij bleek een gokker te zijn. Op een

dag zat hij hier op de bank te huilen dat hij al zijn geld er doorheen had gejaagd in het casino. Hij kon de huur niet meer betalen. Maar hij kreeg elke week geld via een uitkering. Ik heb hem toen elke week honderd gulden laten betalen tot de schuld was ingelopen. Toen kon ie gaan." Het liefst verhuurt Bijvoet aan mensen die van plan zijn wat langer te blijven, zoals Jeroen die Nederlands studeerde en er vijfjaar woonde. "Daar krijg je tenminste een band mee", vertelt mevrouw. "Ik herinner me nog dat ik in de keuken pannekoeken stond te bakken en dat Jeroen achter me rug kwam staan kijken. 'O, wat ruikt het lekker hier, zei die'. Wil je soms meeëten, bietser, zei ik toen." Volgens Bijvoet willen de studenten tegenwoordig allemaal in het centrum van de stad wonen. De meesten zijn birmen een paar maanden weg. Hij begrijpt dat niet helemaal. "Je hebt hier alles bij de hand. Winkels, een zwembad en je stapt zo op de tram. En die meisjes haalde ik 's nachts wel eens met de auto op als ze waren uit geweest, want dan hoefden ze niet met de nachtbus." Maar het ziet er weer goed uit. "We hebben net een nieuwe huurder gevonden. Het is een jongen die stage gaat lopen in het Hiltonhotel op Schiphol. Hij kwam met zijn vader langs en was dolblij toen we vertelden dat hij gerust televisie kan komen kijken boven. Ach ja, voor het eerst op kamers valt ook niet mee. Hij hield wel van gezelligheid en helemaal aUeen beneden moeten zitten, leek hem niet zo veel. Dat zijn huurders waar ik van houd."

en je vaft. e^» wkilo*s meealf ooküi

Hoi! Ik ben een meisje van vijfentwintig en ik dt>e miepniiep na. Miepiniep...zoef! Hoi, ik heb een columnpje gekregen in een veelgelezen (?) universiteitsblaadje en ik m a g lekker alles schrijven wat ik wil! Als studenten onder elkaar hoeven we onszelf tenslotte geen mietje te noemen, dus waarom zou ik op deze plaats rekening houden met goede smaak, gevoelig liggende overtuigingen en heilige huisjes, koetjes of boontjes? O m goeie vriendjes te blijven met de professoren van wie ik over een paar maanden mijn bul hoop te ontvangen? Omdat ik de identiteit van deze onderwijsinstelling, althans voor zover aanwezig, een warm hart toedraag? O m geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor eventuele kwetsuren? Het idee alleen al... Als je veel gelezen wilt worden, moet je het lef hebben om je juist erg ongeliefd te maken, geloof ik. Het is erg in de mode om een heilige oorlog te voeren tegen de laatste restjes aangeboren respect voor je medemensen, de wereld en het leven. Hoe groffer en nihilistischer je om je heen mept, hoe meer fans uit de interessantse doelgroep die er bestaat; die van zich kapotconsumerende jonge mensen. Het gaat er in de meningensupermarkt allang niet meer om dat je iets moois, zinnigs of hoopvols aan het kretenbestand toevoegt, nee, het is de bedoeling dat de verpakking zodanig om aandacht schreeuwt dat niemand zich meer druk maakt om het produkt. Uiteindelijk is aUes er al in over overvloed, uiteindelijk hebben we niks meer nodig, dus schaffen we ons tegenwoordig het liefst zoveel niogelijk lege, agressief beletterde hidzen aan. De meest ergerlijke commercials worden het best onthouden en zo is het dus ook met teksten. Daaraan meedoen, beschouw ik als een zwaktebod. Ik heb geen zin om wie dan ook te behagen met vuilspuiterij en b e ledigingen, alleen omdat het walgelijkste het beste verkoopt. Je bent gewaarschuwd: ik ben oubollig mUd en optimistisch. Als je geen mietje wilt zijn, lees mij dan niet. DÉSANNE VAN BREDERODE

Damestoilet Het blad Invuus, de schoolkrant van de medische faculteit zoals de redactie zelf schrijft, roert een belangwekkende kwestie aan: "Waarom de verandering?" Er is iets gebeurd met het lichtknopje van het damestoilet op de begane grond van de medische faculteit, stelt Luit van Velzen vast. Vroeger zat op het toilet een tijdschakelaar. Na het knopje ingedrukt te hebben restte er zeven minuten om verlicht een plas of een poep te doen. Volgens de schrijfster geen probleem. Nu is deze schakelaar echter vervangen door een ultra moderne Light Emitting Diode, oftewel een elektrisch oog waardoor het licht aan gaat als iemand binnenkomt en weer uitgaat als die persoon vertrekt. Nu wil het nog wel eens gebeuren dat het licht juist uit gaat bij binnenkomst en aan bij vertrek. Kortom een duistere boel. Na lang het hoofd over de kwestie te hebben gebroken, meent de schrijfster de oorzaak van het ongemak ontdekt te hebben: de toiletgroep heeft twee ingangen en het moderne lichtknopje is slechts bij één ingang aangebracht. Bij de andere deur zit nog het oude drukknopje. Als nu iemand langs het moderne knopje binnenkomt, gaat het licht aan, maar het blijft branden als die persoon door de andere deur het toilet verlaat. Dus gaat het licht juist mt als er opnieuw iemand birmenkomt en langs het elektronische oog loopt. "Poeh hé, wat kurmen mensen toch veel tegenwoordig", verzucht de schrijfster bij aanschouwing van het elektronische wonder, "maar helaas is de enig mogelijke constructiefout gemaakt." Overigens vermeldt het blad ook nog dat tweehonderd jaar geleden de Engelse arts Edward Jenner de eerste pokkenvaccinatie toediende, BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen