Ad Valvas 1995-1996 - pagina 46

AD VALVAS 7 SEPTEMBER 19c AD V

PAGINA

Filmhuis tussen Veronica en VPRO Veel bloed in 'Pulp Fiction' en 'Les silences du palais' Deze week start Filmhuis Uilenstede haar nieuwe seizoen. Op het programma staan films als 'Pulp Fiction' van Hollywood-kroonprins Quentin Tarantino en 'Les silences du palais' van de Tunesische regisseuse Moufida TIatli. De enige overeenkomst tussen beide is dat het bloed nogal rijkelijk vloeit: in 'Pulp Fiction' omdat John Travolta zijn machinepistool niet altijd onder controle heeft, in 'Les silences du palais' omdat het hoofdpersonage Alia voor het eerst ongesteld raakt. Het moge duidelijk zijn dat de films verder weinig gemeen hebben. Dick Roodenburg

Ook een Filmhuis moet overleven. Vroeger, toen het subsidievangnet breed en het sprookje nog niet uit was, gebeurde het wel eens dat een voorstelling slechts een handvol bezoekers trok. Die ene liefhebber die ooit het drie uur durende meesterwerk 'Berouw' van de Russische regisseur Aboeladze uitzat, kreeg van de filmhuisvrijwilligers na afloop een pilsje aangeboden. Helaas, de Russen komen er niet meer in. Jammer voor die prachtfilms van Sokoerov, maar het Filmhuis moet bezoekers scoren. Alleen de VPRO durft het blijkbaar

aan de kijker een avond lang op te zadelen met de ongetwijfeld belangwekkende herinneringen van enkele verdwaalde kasteelgasten. Programmamaker Wim Kayzer kreeg in de gids ook nog twaalf (!) dichtbedrukte pagina's zonder plaatjes - om een en ander toe te lichten. Een dergelijke publieksverachting kan het Filmhuis zich niet veroorloven. Maar wat dan? De Veronica-benadering? Globaal in filmtermen vertaald betekent dat het draaien van gladde lopende-bandprodukties uit Hollywood; 'Rotzooi 1 tot en met 7'. Toch niet de bedoeling van een filmhuis.

Gelukkig bestaat tussen Veronica en VPRO nog een filmwereld van verschil. Daar bevinden zich klassiekers als 'Chinatown' van Roman Polanski, een Indiase film als 'Bandit Queen' van Shekhar Kapur en een postmoderne thriller als 'Amateur' van Hal Hartley, om enkele films te noemen die deze maand ook op Uilenstede te zien zijn. De beide polen van die filmhuiswereld zijn zo ongeveer 'Pulp Fiction' en 'Les~silences du palais'. 'Pulp Fiction' is een typische HoUywoodfilm, maar wel een heel goede. Het scenario zit zo perfect in elkaar dat Tarantino volgens een recensent "in zijn beheersing van de vorm niet onderdoet voor de grootste componisten". Het verhaal op zich doet er overigens weinig toe. De nadruk ligt op de dialogen, op de acteerprestaties en op de talloze verwijzingen naar de filmgeschiedenis. Wie het houterige dansje van Travolta - in deze film Vincent Vega ziet, weet dat hij voorgoed afscheid heeft genomen van zijn 'Saturday Night Fever'-periode. Erg komisch is ook de manier waarop Vega in enkele zinnen de tegenstrijdigheid van het Nederlandse drugsbeleid aan de Amerikaanse leek uitlegt. Is iedereen het eens over de filmische kwaliteiten van 'Pulp Fiction', over het moreel gehalte van de film lopen de meningen nogal uiteen. Het filmblad

Skrien wijdde daar zelfs een heuse discussie aan. Aanleiding was de opmerking van 5^n'en-medewerker René van Uffelen - op het Cultureel Centrum van de vu is hij docent van de cursus filmkijken - dat in een musical gedanst wordt en in een geweldsfilm nu eenmaal geweld voorkomt. Met andere woorden: de fictie van Tarantino vormt een heel eigen universum en staat los van de realiteit. Filmer Johan van der Keuken is het daar niet mee eens. Hij

vindt dat je niet kimt volhouden dat esthetisch vormgegeven geweld niets met de echte wereld te maken heeft en spreekt van een speels tuintje (de kunst) boven een stinkend graf (de werkelijkheid). Regisseur Jurriën Rood gaat nog een stapje verder, door te stellen dat 'Pulp Fiction' juist een morele vertelling is: van de twee killers krijgt Vega een koekje van eigen deeg en bekeert Jules Winfield (prima rol van Samuel L. Jackson) zich tot een soort christendom. Tegenover de overkill van 'Pulp Fiction' staat de eenvoud van 'Les silences du palais'. Moufida TIatli vertelt in fraaie.

rustige beelden het verhaal van de zan geres Alia, die terugkijkt op haar jeugd Tijdens de Tunesische onafhankelijkheidsstrijd groeit ze op als dochter van een dienstbode in het paleis van de Ba de Tunesische adel die met de Fransen samenwerkte. Haar moeder treedt ook op als buikdanseres en wordt regelmatig m de slaapkamer van de Bei ontboden. Wie haar vader is weet Alia niet, maar daar valt makkelijk naar te raden Wanneer de blikken van de Bei zich ook op Alia richten, blijkt de moeder niet in staat de dochter te beschermen Na de dood van haar moeder ontvluch Alia het paleis. De film begint als de 25-jarige Alia aan haar vriend vertelt dat ze zwanger is en hij wil dat ze, net als de vorige keren, een abortus laat plegen. Aan het eind van de film beslui Alia het kind te houden, uit respect voor de nagedachtenis van haar moeder. 'Les silences du palais' is geen spectaculaire, maar wel een mooie film. Het zou zonde zijn als zo'n kleinood tussen de wal en het schip zou vallen. RItntiuis Uilenstede, voorstellingen op donderdag en vrijdag om 20 00 uur in de filmzaal van het Cultureel Centrum VU op Uilenstede, infonnatie. 020-4445100 'Pulp Fiction' draait op do. 7 en vr, 8, 'Les silences du palais' op do 28 september. I

John Travolta in 'Pulp Fiction'

Hend Sabri in 'Les silences du palais'

Ais ilc het voor liet zeggen liad... 'Opheffen die bestuursbeurzen' Wat zou er gebeuren als Jasper Schouten, student filosofie en lijsttrekker van de PKV-fractie, het voor het zeggen had? De tweede aflevering van de estafettecolumn, waarbij de pen van hand tot hiand gaat. Jasper Schouten

Als ik het voor het zeggen had, dan kwamen er helemaal geen bestuursbeurzen aan de vu. Het afstudeerfonds zou worden opgeheven. Die dingen zijn namelijk nergens voor nodig: het zijn lapmiddelen voor een volstrekt defecte wetgeving, die ik al lang had afgeschaft. De wet op de studiefinanciering is een versleten lappendeken van regels en bepalingen, die de student opzadelt met haast, een blinde fixatie op tentamenresultaten en een sterke drang om met minimale inspanningen zo modaal mogelijk te presteren. Het grappige van studiepunten is, dat

er maar twee mogelijkheden zijn: je hebt ze of je hebt ze met. Er zijn geen goede studiepunten, geen slechte. Het maakt geen reet uit hoe je eraan komt, als je ze maar ergens vandaan weet te halen. Een extra boek lezen voor een beter cijfer? No way, dat was vroeger. Aan studiepunten valt geen eer te behalen, al is er ten tijde van de tempobeurs een hoop geld mee gemoeid. Dat bleek maar weer afgelopen maandag, toen Ritzen in Rotterdam weer eens - en ten overvloede - een krachtig maatschappelijk argument vóór de tempobeurs presenteerde: uit de losse pols berekende hij de kosten van de tijd die studenten niet aan him studie zouden besteden.

Dat kost de samenleving 2,5 miljard per jaar, aangezien dezelfde studenten in dezelfde tijd hadden kunnen werken voor een jaarsalaris van, pak 'm beet, 25.000 gulden. Dit fraaie stukje demagogie van de minister deugt om verschillende redenen met. Ten eerste valt eruit op te maken dat het de samenleving kennelijk zo'n 10 miljard per jaar zou opleveren, wanneer studenten überhaupt niet zouden studeren, maar werken. Sterker nog: als je iedereen na de kleuterschool te werk zou stellen, bespaar je nog vele miljarden op onderwijs ook! Laten we dit voorstel voorlopig als 'kortzichtig' terzijde schuiven. Ten tweede, en daar gaat het mij nu even om, kunnen we het argument van Ritzen ook omdraaien. Kennelijk vertegenwoordigt datgene wat studenten wél doen naast hun studie, een potentiële maatschappelijke waarde van 2,5 miljard gulden. Laat mij nu even een open deur intrappen, en alvast toegeven dat we heus wel eens een biertje drinken op

het Leidseplein. Dat zorgt dan tenminste voor enige omzet m de horeca. Maar studenten doen nog veel meer naast hun studie: wat te denken van de faculteits- en studieverenigingen, met hun dictaten-service, boekenverkoop.

De Estafette leesgroepen en bijlescentrales? Het organiseren van discussiebijeenkomsten en symposia? De studentenverenigingen met al hun activiteiten, hun sociëteiten, de introductieweek? De sportverenigmgen, zonder welke we de Olympische Spelen wel zouden kunnen opdoeken? Daarnaast zijn er studenten die een vakbond draaiende houden, of die in allerlei raden en commissies actief meedenken over het beleid van de imiversiteiten. Die 2,5 miljard blijkt dus een koopje!

Onder druk van de studiepuntenterreui uit Groningen zijn steeds mmder studenten bereid om er naast hun studie nog iets van te maken. Zolang ik het (nog) niet voor het zeggen heb, zorgt de rigide temponorm van Ritzen ervooi dat studenten verworden tot onzelfstandige, calculerende kennis-consumenten. Daarom moeten universiteiten die zuinig zijn op het beetje extra vorming dat het studentenleven biedt, voorlopig hun toevlucht zoeken in kunstgrepen als de bestuursbeurs. In Delft en aan di UvA hebben ze dat begrepen; de vu is meteen bang dat ze failliet gaat. Misschien gaat de vu ook wel failliet, maar dan ten gevolge van sterk dalende studentenaantallen. Omdat het binnen afzienbare tijd veel leuker blijkt om eldec te studeren. Jasper Schouten geeft de pen door aan prof .dr Aad Kra nendonk, hoogteraar Management van Informatietecti nologie.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen