Ad Valvas 1995-1996 - pagina 223

AD VALVAS 2 3 NOVEMBER

1995

PAGINA 7

Eten voor het goede doel Christelijke studenten spelen met Happietaria in op 'kerstgevoel' Een leerzaam project waarmee je ook nog eens je naaste in de Derde Wereld helpt; daarmee wisten vustudenten Michel Klein (22) en Steven Boonzaaijer (23) 250 christelijke studenten op de been te brengen. Zij runnen van 27 november tot en met 22 december een Happietaria: een restaurant waarvan de opbrengst naar een aantal projecten in de Derde Wereld gaat. Frieda Pruim

Achthonderd appelpunten, vierduizend jodenkoeken, zestienhonderd knakworsten en driehonderd potten groenten van Hak - het is maar een kleme greep uit de enorme hoeveelheid etenswaren die vu-studenten Michel Klein (22) en Steven Boonzaaijer (23) bij allerlei bednjven hebben losgepeuterd voor hun Happietaria: een tijdelijk restaurant waarvan de opbrengst naar de Derde Wereld gaat. Michel en Steven, beiden lid van een van de christelijke studentenverenigingen in Amsterdam, voelden er wel voor om in navolging van Rotterdam en Groningen in de periode voor kerst een restaurant te openen voor 'het goede doel'. Het initiatief is oorspronkelijk afkomstig uit Engeland, waar honderden 'Happietaria's' sinds 1989 al elf miljoen gulden hebben opgebracht. Michel, laatstejaars bednjfsmformatica: "Het leek me hartstikke leuk om heel concreet bezig te zijn met het helpen van de Derde Wereld. Dat klinkt heel groots, want het is maar een druppel op de gloeiende plaat, maar ik vind het mooi om vanuit onze christelijke levensovertuiging daadwerkelijk iets te doen om je naaste te helpen. En dan ook nog op een originele manier die veel mensen aanspreekt." "Los daarvan vind ik het ook een enorme uitdaging om zo'n restaurant op poten te zetten", vervolgt hij. "Anderen beginnen met een eenmansbedrijfje dat langzamerhand groter wordt, maar wij openen in één keer een restaurant met honderd stoelen en 250 parttime medewerkers." De initiatiefnemers werden de afgelopen maan-

'We schenken Max-Havelaarkoffie en proberen zoveel mogelijk produkten uit de Wereldwinkel

den dan ook regelmatig voor gek verklaard. "Sommige bedrijven die we benaderden, zeiden: zou u dat nou wel doen? Is het niet veel verstandiger dat u bij uw familie langsgaat met de vraag of ze wat geld overhebben voor de Derde Wereld?"

" ~":y'^-' :%fS- den te verwer'-' ken'

Oliebollen

Bram de Hollander

Maar Michel en Steven lieten zich niet van de wijs brengen. Een rondgang langs de vijf christelijke Amsterdamse studentenverenigingen leverde 250 vrijwilligers op, bedrijven schonken op verzoek grote hoeveelheden voedsel, andere leenden serviesgoed, tafels en machines uit en gerenommeerde koks boden gratis hun diensten aan. Alleen een geschikte lokatie het tot het laatste moment op zich wachten. Maar ook dat kwam uiteindelijk goed. De gemeente was bereid een leegstaand pand aan de De Ruijterkade, achter het Centraal Station, tegen onkostenvergoeding beschikbaar te stellen voor het goede doel. Ook elders in het land worden dit jaar voor het eerst Happietaria's geopend: in Ede maken de studenten gebruik van de faciliteiten van de mensa en in Arnhem komt een poffertjes- of olieboUenkraam. Christelijke studenten in Rotterdam openen voor de derde keer een restaurant en het Groningse initiatief gaat zijn tweede jaar in. De opbrengst van alle Happietaria's wordt door een landelijke stichting verspreid over vijf Nederlandse ontwikkelingsorganisaties, die het geld investeren in een gezondheidszorgprogramma in India (Memisa), een tehuis voor weeskinderen in Chili (Terre des Hommes), een landbouwontwikkelingsproject in Burkina Faso (Woord en Daad), een startkapitaal voor

beginnende vrouwelijke ondernemers m Mauretamë (World Vision) en een boerderij voor straatkmderen in Brazilië (World Servants). "Juist in de maand december, als veel mensen sinterklaas- en kerstinkopen doen en lekker eten, willen we mensen met ons initiatief aan het denken zetten", aldus Michel. "We vragen de bezoekers van ons restaurant om bovenop de basisprijs een gift te doen voor de Derde Wereld. Omdat we zo wemig kosten hebben gemaakt, gaat ook van de basisprijs al een groot deel naar het goede doel. Om bekendheid te geven aan de Happietaria, gaan we vijftigduizend flyers uitdelen op het Centraal Station en in het restaurant hebben we een projecttafel gepland met informatie over ontwikkelingshulp. We schenken MaxHavelaarkoffie en proberen zoveel mogelijk produkten uit de Wereldwinkel in onze maaltijden te verwerken." Maar gezien de grote hoeveelheden etenswaren die door het bedrijfsleven zijn geschonken - alleen de biefstuk is niet gesponsord - zullen deze produkten de basis vormen voor de menu's.

Alle giften zijn in dankbaarheid aanvaard, zonder te kijken naar de achtergrond van het schenkende bedrijf. "Als bedrijven niet kosher zijn, kunnen ze dat op deze manier goedmaken", aldus een pragmatische Steven, laatstejaars economie en accountancy. "Als tegenprestatie noemen we hun naam op de placemats, de sponsormuur, de flyers en ons briefpapier."

Gaaf project Het restaurant zal vanaf 27 november een kleine maand geopend zijn. "Als we dit meer dan een maand zouden doen, zouden we wel kunnen stoppen met studeren", legt Michel uit. "En als de kerst voorbij is, zijn mensen ook minder geneigd te gaan eten voor een ander. Wat dat betreft spelen we in op het kerstgevoel." "Het goede doel kan snel op de achtergrond raken, omdat je met een groot project bezig bent dat veel van jezelf vraagt aan doorzettingsvermogen en creativiteit", zegt Michel. Steven vult aan: "In het begin vond ik het gewoon een gaaf project. Dat ik daarmee ook nog iets voor de Derde

Wereld deed, was maar bijzaak. Nu vind ik juist het mooie eraan dat je het ook voor de Derde Wereld doet, voor je naaste." Verlegen vervolgt hij: "Ik geloof m de God van Israel en zijn zoon Jezus Christus, die voor ons aan het kruis gestorven is. Op deze manier kan ik iets terug doen. Het is hartstikke mooi om vanuit je geloof zoiets moois te kunnen doen." Michel en Jeroen beamen dat van harte, maar benadrukken tegelijkertijd dat er in de Happietaria geen evangelisatie wordt bedreven. "Alleen wie er gevoel voor heeft, merkt wat onze achtergrond is", zegt Michel. "Het gaat erom dat je wat voor je naaste doet", vult Steven aan. "Ik doe dat vanuit m'n geloof, maar als iemand het puur uit naastenliefde doet, vanuit humaniteit, dan vind ik dat ook mooi." De Happietaria, De Ruijterkade 105-106, is geopend van 27 november tot en met 22 december 1995 van 10 00 tot 22 00 uur Reserveringen: tel 6228944.\

'Een wiskundige? Is die wel representatief?' Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, doemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten nu eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden van de vu hun studie op de weegschaal. Deze week: drs Elles de Vries (26) over haar wiskundestudie.

Martine Zuidweg

C

"Volgens mij kan ik overal ingezet worden. Overal is wiskunde te gebruiken. Kijk, bedrijven hebben het zelf nog niet in de gaten, maar er zijn zoveel problemen waarvan ik denk: als ze daar nou eens een wiskundige op zetten, dan wordt het ten minste eens goed opgelost. Neem die hoogwaterstanden. Modellen om de waterstand beter te voorspellen, bij uitstek een karwei voor een wiskundige. Uitleggen waarom wiskunde nou zo'n mooi vak is, is zoiets als een blinde vertellen waarom kleuren zo mooi zijn. Van wiskunde weet geen kip wat af Want wiskunde zoals je die op de middelbare school krijgt, staat m geen verhouding tot de wiskunde op de universiteit. Een heleboel mensen denken dat het een saai vak is, maar het is )uist heel creatief. Het verlangt veel van je denkvermogen, 't Is een soort

Drs wiskunde Elles de Vries: 'Het gaat de verkeerde kant op met de studie' Bram de Hollander

gedachtenexperiment. Tijdens mijn studie kreeg ik vakken waarvan ik nooit voor mogelijk had gehouden dat ze bestonden; dat je op zo'n manier kimt redeneren.

KLAAR

Het moeilijkste vond ik de samenwerking met mensen van andere disciplines, waaronder natuurkundigen. Omdat zij op een heel andere manier redeneren over een probleem. Toen drong pas tot me door dat iedereen anders dan een vnskundige met problemen omgaat.

Pas toen ik stage ging lopen, maakte ik kennis met de praktijk. Ik zat bij Rijkswaterstaat waar ze grote depots hadden met vervuild baggershp. Die vervulling moest eruit en dat kon als het water eruit liep. Rijkswaterstaat wilde een computersimulatiemodel dat weergaf hoe lang het zou duren voor het water eruit was.

Ik zie het somber in voor de wriskunde. Het gaat duidelijk de verkeerde kant op. Wij begonnen destijds met 24 studenten en er bleven er negen over. Dat doet die studie de das om. Je kunt dat gewoon niet volhouden: elk jaar tien, dertien studenten. Volgens mij zijn er zoveel afvallers, omdat de meeste scholieren niet weten wat wiskunde op de universiteit inhoudt. Wat wiskunde moeilijk maakt, is het bewijzen van stellingen en op het vwo krijg je dat helemaal niet. Simpel voorbeeld: de stelling van Pythagoras; A-kwadraat is B-kwadraat plus C-kwadraat. Nou, bewijs maar

AF

eens dat dat zo is voor elk driehoek met een hoek van negentig graden. Op de middelbare school leer je dat als feit. Maar er is kennelijk een bewijs voor dat dat altijd geldt. Dat soort bewijzen probeer je als student te vinden. In mijn eerste jaar dacht ik ook: dat leer ik nooit. Ze hebben sinds dit jaar een nieuw curriculum, met vakjsen als 'Werkt wiskunde?'. Dat trekt dan meer studenten. De diepte gaan ze niet meer in. Niet zoals ik tijdens mijn studie heb gedaan. Het is nu heel erg gericht op wat wiskundigen doen in het bedrijfsleven en ik vind dat geen fantastische ontwikkeling. Studenten krijgen bovendien allemaal dezelfde opleiding. Dat is niet goed. Docenten zouden beter naar studenten moeten luisteren. Ik denk dat studenten heel goed in staat zijn zelf te beslissen wat ze wel en niet willen volgen aan vakken. Je moet ze de mogelijkheid geven om zelf te kiezen.

Mijn opleiding vond ik heel goed. Al zaten er natuurlijk haken en ogen aan. Zo waren er vakken bij die veel meer tijd kostten dan je ervoor kreeg. En daarop kritiek geven, hielp niet veel. In mijn richting liep ik in mijn eentje rond en als ik zo'n evaluatieformulier invulde, telde dat niet mee. Omdat er een respons was van minder dan vijf studenten. Tijdens het solliciteren merk ik steeds dat mensen verbaasd zijn dat ik een normaal gesprek kan voeren. Toen ik een uitzendbureau belde, hoorde ik op de achtergrond: "Een wiskundige? Is die wel representatief?" Daarom wil ik nog even kvwjt: wiskundigen zijn geen mensenschuwe zonderlin^^ gen, zijn geen nerds." W

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen