Ad Valvas 1995-1996 - pagina 394

AD VALVAS 15 FEBRUARI 1996

PAGINA 20

Doorbladerbare soaps

"~»*\^

~.t««H> De sociaal-beheerders: 'We krijgen nu zelfs klachten als mensen zitten te blowen op hun eigen kamer'

Bram de Hollander

'Op zo'n moment ben je de boeman' Hospfta's liebben een slechte reptitatle. Ze bemoeien zich met het privé-leven van de kamerbewoner, verstoren de privacy en slaan bij het eerste het beste feestje op tilt. Kloppen de stereotypen? In deel zes van de serie 'de hospita' de sociaal-beheerders van Uilenstede. Frieda Pruim

Toen Uilenstede eind jaren zestig ontstondj deed de toenmalige woningstichting nog de was, jongens en meisjes woonden gescheiden en om elf uur 's avonds ging de deur op slot. De tijden zijn veranderd: 'eenheidsoudsten' die hun medebewoners m het gareel trachten te houden, maakten plaats voor 'consuls' die vanuit een zelfstandige woning op het terrein problemen op de eenheden signaleerden en doorgaven aan de stichting. Eerst waren dat oud-bewoners die een kleine vergoeding kregen voor hun werk, maar in de loop van de jaren tachtig kwamen er professionele 'sociaal-beheerders' in dienst. Ook zij woonden aan-

.0

(..

vankelijk op Uilenstede. "We hielden spreekuur aan huis", vertelt Kees-Jan Schutte, die m 1989 in dienst kwam van Intermezzo, Stichting Voor Jongeren Huisvesting, die de Uilenstedeflats beheert. "Dat betekende dat er ook vaak 's avonds of in het weekend werd aangebeld", herinnert zijn collega Ans Verstappen zich. "Studenten hadden niet door dat we niet altijd beschikbaar waren." Beide beheerders waren dan ook blij toen ze in 1992 buiten Uilenstede konden gaan wonen en voor hun werk een kantoortje kregen op het terrein. Met hospita's worden ze liever niet ' geassocieerd. Een hospita woont onder één dak met een huurder en haalt de huurder m huis om een extra zakcentje te verdienen of voor de gezelligheid. De sociaal-beheerders wonen niet bij de huurders in huis en worden betaald om de harmonie op Uilenstede te bewaren. En terwijl de gemiddelde hospita de handen vol heeft aan één of enkele bewoners.

worden de vier sociaal-beheerders op Uilenstede van de drieduizend bewoners die zij onder hun hoede hebben niet warm of koud. "JVIensen zijn zelf verantwoordelijk voor wat er op hun eenheid gebeurt", benadrukt Verstappen. "Als ze problemen hebben, moeten ze die eerst zelf trachten op te lossen. Als dat niet lukt, kunnen ze ons inschakelen om te bemiddelen." Ze doelt op ruzies over niet-betaalde telefoonrekeningen, afwassen die opgestapeld staan tot aan het plafond en housemuziek bij de buren met de volumeknop op tien. "Als iemand z'n telefoonrekening weigert te betalen, schakelen medebewoners ons soms in. Wij luisteren dan naar hun verhaal. Vervolgens gaan we bij zo iemand langs of we nodigen hem hier uit. Dat hangt van de situatie af: als we plotseling op de stoep staan, is dat overrompelend; als we iemand uitnodigen, kan hij zich voorbereiden. Vaak IS de tussenkomst van een derde al voldoende om het probleem weg te nemen." "Datzelfde geldt voor klachten over geluidsoverlast", voegt Schutte daar aan toe. "Dan gaan we naar zo iemand toe en wijzen hem erop dat hij geluidsoverlast veroorzaakt. Vaak zijn ze daar wel gevoelig voor." De sociaal-beheerders worden als ze 'wachtdienst' hebben ook met enige regelmaat uit hun bed gebeld, onder meer door mensen die gek worden van de herrie in hun flat. Schutte: "Wij bellen dan aan bij een eenheid waar een feest

aan de gang is en vragen naar de organisator, die dan niet altijd in een even heldere toestand verkeert. Soms reageren mensen agressief of worden ze handtastelijk. Dat is wel eens beangstigend, maar over het algemeen slagen we er wel in om hen ervan te overtuigen dat de volumeknop wat lager moet. Op zo'n moment ben je de boeman, maar achteraf zeggen de meeste mensen: we begrijpen het wel." Vong jaar was er bijna iedere nacht wel een melding. "Als we er zelf niet uit komen, komen we later met de politie terug, maar meestal komt het niet zover." "In het meest extreme geval stappen we naar de rechter om een huurcontract te ontbinden", zegt Schutte. "Dat gebeurt als bijvoorbeeld dertien mensen ziek worden van de situatie en bang zijn om de boosdoener tegen het lijf te lopen", vult Verstappen aan. "Bemiddeling heeft in zo'n geval niet geholpen en de betrokken persoon heeft hulp en eventuele alternatieve woonruimte afgeslagen. Dat is de afgelopen drie jaar helaas tien keer gebeurd. Zo iemand wordt op straat gezet en knjgt geen vervangende woonruimte aangeboden." Echt verbaasd zijn bewoners meestal met als er een sociaal beheerder op de stoep staat. "Het sociaal-beheer is een ingebakken verschijnsel", aldus Verstappen. "De meeste mensen kennen ons, want bij nieuwe bewoners gaan we altijd even langs, we registreren onderhuur en kamerruil en we lopen regelmatig op de eenheden rond om te kijken of er problemen zijn. Op onze spreekuren komen dagelijks drie tot twintig mensen langs. Een aantal van hen heeft klachten over andere bewoners, maar sommige mensen zitten ook met zichzelf in de knoop. Als zij daar om vragen, verwijzen we door naar andere instellingen zoals het Riagg of de sociale dienst. We reageren niet alleen op klachten van bewoners, maar signaleren zelf ook proble-

men, zoals vervuiling en vandalisme of persoonlijke conflicten tussen bewoners van dezelfde eenheid." Er wordt veel verhuisd op Uilenstede: ieder jaar verandert een kwart tot een derde van de bewoners van woonruimte. Dat leidt tot veel getimmer en geboor. Om die reden hebben de sociaal-beheerders 'boortijden' ingesteld, van twaalf tot twee en van vijf tot acht uur, om de overlast tot een minimum te beperken. Ook voor schoonmaakproblemen heeft Intermezzo een structurele oplossing gevonden: m de huurprijs van 299 a '373 gulden per maand zit een tientje schoonmaakkosten dat zij opsparen en eens per kwartaal uitkeren aan de financieel-beheerder van elke eenheid, die dat geld op zijn beurt verdeelt onder de bewoners die hebben geholpen bij het schoonhouden van de flat. "Negen van de tien keer werkt dat goed." Voordat Schutte sociaal-beheerder werd, woonde hij zeven jaar op Uilenstede. Hij ziet grote verschillen tussen studenten toen en nu. "Begm jaren tachtig hoefde je bij het sociaal-beheer niet aan te komen met: ze zitten te blowen in de keuken, terwijl we nu zelfs klachten krijgen als mensen zitten te blowen op hun eigen kamer. Toen ik hier kwam wonen, was het een ontzettende rotzooi op de eenheden. Het was 'lang leve de lol' en 'wat met uitdrukkelijk verboden is, dat doen we'. Sinds de studiedruk is toegenomen, is dat veranderd. De activiteiten buiten de studie om zijn afgenomen. Bovendien verhuren we niet meer alleen aan studenten maar ook aan werkenden met een heel ander dagritme. De bewoners van nu zijn veel meer gesteld op hun privacy. Daardoor zijn ze soms helaas wat mmder tolerant. Toen ik studeerde was er veel meer geluid, maar dat accepteerden we van elkaar. Nu wordt geluid veel eerder als overlast ervaren."

\

Omdat ik bij moedwillig gebrek aan televisie wel eens dreig te vergeten wat ontspannen is, zoek ik mijn verstrooiing maar in Flairs en Viva's. Na vier uur eenzame opsluiting met weer zo'n moeizaam schrijvende filosoof op schoot, komt de diepgang me meestal wel de neus uit. Filosofie is hoogstaande (?), abstracte fictie, die bijna dwingt tot een bovenmatige belangstelling voor het alledaagse vrouwen-geneuzel waarmee 'mijn' bladen volstaan. Ik houd me graag op de hoogte van de nieuwste fltheidstrends, van de uitverkoopjes bij H M, van de relatieproblemen van anonieme lezeressen, - en een boterham met kaas smaakt lekkerder met de foto's van een Valentijnsdiner naast je bord. Graag maak ik elke week weer een knieval voor de herhaling, want het rustgevende aan de bladen is juist dat er nooit iets écht nieuws of schokkends in staat. Doorbladerbare soaps zijn het, maar yes! wat ben ik verslaafd... Daar kwam ik vandaag pas achter. Eén van mijn bladen heeft het nu echt bij mij verpest. Zit er verdonune een cadeauboekje bij met: 'Alles over zijn orgasme'. Van Flair, voor jou, zodat je die vent van je ook in bed optimaal leert begrijpen. Steeds vaker worden liefde en seks in één adem genoemd, steeds meer moet erover gepraat worden, steeds meer ongevraagde tips sluipen onze beleving binnen, steeds meer wordt voor ons bepaald wat een normaal liefdesleven is. Juist als je moe en onoplettend bent, slik je ongemerkt een overdosis bemoeizucht, totdat je bewustzijn langzaam maar zeker zo is aangetast dat je inderdaad alleen nog kunt beminnen 'zoals het moet'. Bij mij komit die ronunel er niet meer in: ik wdl graag vrijgevochten blijven, zelfs als dat betekent dat ik volgens de bladen een trut ben. Juist in de liefde gaat het om hem, om mij en niet om aangeleerde kunstjes. Klaar. DÉSANNE VAN BREDERODE

Cadeautjes Intermezzo, de beheerder van de flats op Uilenstede, deelt cadeautjes uit aan zijn huurders. Dat meldt het blad Intermezzo. De eenheden krijgen cadeaubonnen van ƒ200,- en huurders van zelfstandige woningen krijgen een bon van ƒ15,-. De cadeautjes zijn het directe gevolg van een actie van de Vereniging van Bewoners Uilenstede (VBU). De VBU liet uitzoeken hoe reparaties aan de flats in de jaren 1990, 1991 en 1992 zijn verrekend. Conclusie: "Een bedrag van ƒ40.000,- is ten onrechte door de bewoners betaald." Het bedrag had eigenlijk ten laste van de verhuurder moeten komen, geeft Intermezzo ruiterlijk toe. De studenten op Uilenstede kunnen de cadeaubonnen goed gebruiken, want, zo meldt het blad Intermezzo: "Stijgende woonlasten dwingen uitwonende studenten steeds verder in te teren op hun budget voor levensonderhoud" en "op kamers wonen kan bijna niet meer zonder bijbaantje". Het blad merkt op dat studenten het steeds moeilijker krijgen, omdat ze steeds sneller moeten studeren en tegelijkertijd meer moeten bijverdienen om het hoofd boven water te houden. Veel studenten kiezen daarom de makkelijk weg. Zij blijven bij moeders: ieder dag een gekookt maaltje en lekker goedkoop wonen. Intermezzo merkt dan ook dat de wachtiijst voor een kamer op Uilenstede krimpt. Voor degenen die wel zo moedig zijn om op kamers te gaan, heeft Intermezzo een verrassing in petto. Net nu de renovatie van de flats ten einde loopt, begint het groot onderhoud van de buitenruimte. En dat betekent opnieuw ongemak, want de straten worden opgebroken. Wie last heeft van gangen vol ingelopen zand, kan niet bij de verhuurder aankloppen, want: "Sinds enkele jaren zijn stofzuigers uit het servicepakket verdwenen en worden dus ook niet meer geleverd." Het ziet ernaar uit dat de cadeaubon zijn bestemmmg heeft gevonden. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen