Ad Valvas 1995-1996 - pagina 40

AD VALVAS 24 AUGUSTUS ic

PAGINA 16

Hollands vlees

WS"^**^»^ ^ *« ^ï*-^

Jeu de boules was voor mij een goede manier om t e int egreren. Probleem was alleen dat ik nog nooit van het spel had gehoord

Peter Wolters AVC/VU

Integreren tussen jeu de boules en erotische sculpturen j grot e gel eigen territoriuj worde

Ellen van Dalen

Vanuit de collegezaal in het provisori­ um heeft menig student en docent al eens een blik op het schouwspel kun­ nen werpen. Want zo rond een uur of twaalf verandert het sobere, stille bin­ nenplaatsje tussen de barakken van het Instituut voor Milieuvraagstukken (rvM) in een pittoresk Frans tafereel. Hier spelen onderzoekers, administra­ teurs en een hoogleraar van het IVM hun dagelijkse spel jeu de boules. Het ^sa H^L mma mimm mmm

I territorium plein is dan voor even van him: een rustieke plek om lekker te spelen en te babbelen en om nader kennis te maken met nieuwe collega's. Ook Joyeeta Gupta (31), wetenschap­ pelijk onderzoekster aan het rvM, stond twee jaar geleden als nieuwelmg elke dag op het zogenaamde Franse binnen­ plaatsje. De uit India afkomstige junste wist niet goed wat haar overkwam toen ze net bi) het rvM kwam werken. "Tij­ dens de eerste weken van mijn verblijf in Nederland en later op de vu voelde ik me net een verdwaalde toerist. Ik kon nauwelijks Nederlands praten, en de handgeweven kleding die ik aan had ­en nu nog draag ­ was ook anders dan wat anderen droegen." Gupta besloot daarop, op aandringen van een collega, met de anderen mee te doen aan het jeu de boules. "Het was voor mij een goede manier om te inte­ ' greren binnen de groep. Probleem was alleen dat ik nog nooit van het spel ge­ hoord had. Ik ben er toen een boek over gaan lezen, maar zelfs daarna kon ik er niets van." De Indiase is inmiddels gestopt met het spel. Op het binnenplaats)e komt ze nauwelijks meer. De collega's die ze heeft leren kermen met jeu de boules komen nu geregeld voor een babbeltje langs haar werkkamer, een ruimte van ongeveer twee bij zes meter. In de kamer staan twee bureaus, die van haar staat tegen het raam. Het bureau van

haar collega staat middenm in de kamer en geeft zo duidelijk de grens aan tussen beide domeinen. Tegen de wanden staan oude stellingkasten die ze, toen ze hier net was, uit een lege kamer en uit de kelder 'geroofd' heeft. De kasten zijn bruin, de vloerbedekking grijs, de bureaustoel blauw: niets past hier bij elkaar. Gupta, die in India economie en recht studeerde en in Amerika haar masters degree internationaal recht haalde, is op dit moment vooral druk met een onder­ zoek dat ze uitwerkt voor de Neder­ landse regering. "Ik heb de opdracht gekregen om te onderzoeken hoe lan­ den zoals India, Indonesië, Kenya en Brazilië het klimaatverdrag van de Ver­ enigde Naties beoordelen. Verder moet ik kijken hoe de taken en verantwoor­ delijkheden onder het verdrag verdeeld moeten worden tussen de rijken en arme landen. Het is een moeilijke op­ dracht, want de arme landen willen pas meedenken als er een link wordt gelegd tussen hun lokale problemen ­ zoals ar­ moedebestrijding ­ en het mondiale probleem van het broeikaseffect." Op een plank van een van de stelling­ kasten liggen, naast enkele ordners en studieboeken over onder meer het broeikasteffect, al tientallen project­ voorstellen klaar. Voor het onderzoek reist de milieudes­ kundige veel. Vaak vliegt ze als waarne­ mer voor onderhandelingen over het

klimaat naar Geneve. "Eigenlijk is het vreemd. Je bent dagen in touw voor het milieubehoud en intussen vervuil je het, door overal waar je naartoe gaat een vliegtuig te nemen." Tegelijkertijd beseft ze dat er voor haar nauwelijks andere mogelijkheden zijn. "Nu probeer ik om in ieder geval op mijn werkplek op een beter milieu te letten. Zo dronken we hier al voor de komst van de vu­beker kofEe uit een eigen beker. Zelf heb ik al een tijd het goede voornemen om zo weinig moge­ lijk papier te gebruiken. Verder willen we mededelingen zoveel mogelijk via e­ mail gaan zenden. En binnenkort kun­ nen we ook dubbelzijdig printen, als je dan ook nog een kleiner lettertype ge­ bruikt scheelt dat papier. Tenslotte wil ik meer energie besparen door zo min mogelijk lampen aan te doen." Hoewel er inderdaad geen plastic be­ kertjes of schone kladblokken te vinden zijn, lijken niet al haar goede voorne­ mens uit te komen, bekent ze. Ze wijst naar haar tafel waar een enorme stapel rapporten, faxen en computer­uitdraai­ en ligt. Alleen de folder van de VN lijkt van kringlooppapier gemaakt te zijn. Dan wijst ze naar het plafond, waar een tl­buis brandt. Gupta excuseert zich meteen en doet het licht uit om te laten zien hoe donker haar werkhok eigenlijk is. Haar kamer probeert ze kleurrijk te maken met verschillende posters die precies tot aan de grens van het bureau van haar collega hangen. In felle kleu­ ren staan er teksten en tekeningen op van conferenties, ooit gehouden door de VN: over de Earth Summit in Rio, over rechten voor inheemse volken en over de Derde Wereld. De laatste pos­ ter is voor haar de meest waardevolle plaat, zegt ze. De poster toont een halve wereldbol en eronder staat de tekst 'Als we de Derde Wereld opeten, knjgen we zelf honger'. "De mensen hier moeten weten dat ze ons ook nodig hebben om te overleven. We

kunnen niet zonder elkaar en moeten respect knjgen voor de ander." De posters gaan eigenlijk geen van alle over haar werk en geen enkele confe­ rentie heeft ze daadwerkelijk bezocht. "Maar met de platen wil ik aan mijn collega's laten zien waar ik voor sta, wie ik ben." Net als het spel jeu de boules hebben ook de posters voor haar het doel om sneller m de groep te worden opgenomen, bekent ze. Tevreden stelt ze vast dat de versierselen ook positieve resultaten hebben opgeleverd. "Nog steeds krijg ik vaak reacties op de pos­ ters van mensen als ze mijn kamer bin­ nenlopen. Soms voeren we ook hele discussies over bijvoorbeeld mensen­ rechten aan mijn bureau. En laatst had iemand een soortgelijke poster voor me meegenomen en in mijn postvak ge­ legd. Aardig hè!" Nu ze het gevoel heeft opgenomen te zijn m de groep, wil ze de platen bin­ nenkort van de muur halen. In de plaats ervoor komen foto's die ze ge­ maakt heeft in India. "Eigenlijk wilde ik ze al tijdens mijn eerste werkdag in mijn kamer ophangen, maar durfde het toch niet, omdat ik bang was dat ik er dan nooit bij zou horen." Nu is de tijd er wel rijp voor, vindt ze. "Met de vergrotingen hoop ik me hier nog meer thuis te voelen. Ik wil de mensen laten zien hoe mooi India is." En dan giechelend: De foto's tonen erotische afbeeldingen van sculpturen die geplaatst zijn op tempels. Op mijn vorige werkplek, bij het Ministerie van Ruimtelijke Ordening en JVlilieu in Den Haag, had ik ze ook al opgehangen. Niemand durfde er toen wat van te zeggen. Pas later hoorde ik dat, wan­ neer ik 's avonds naar huis was, mijn hele kamer vol stond met nieuwsgierige mensen!"

m ieer van Smit nee, er Wowey» er -te veel Vaw - —

haAdevï om naar

m%. ^ ^

'Altijd vers Hollands paardevlees schrijft een slager op zijn winkel­ ruit in de Zeilstraat. Waarom zoi dat paardevlees Hollands zijn? Was wijlen dat paard een Hollan­ der? Waarschijnlijk is hij wel al­ hier geboren en gestorven en hee er tussen die twee data in zijn tra gische paardeleven geleden. 'In Holland verwekt paard' is tnt schien een betere uitdrukking, want in de paardenfokkerij be­ staat niet zoiets als een HoUands paard. Andere provincies hebbei wel rassen gekweekt: Fries, Gel­ ders, Brabants, allemaal pracht! ge knollen. En er bestaat een Ne­ derlands trekpaard. Al wonen er in Nederland tegenwoordig veel meer Engelse, IJslandse en voora veel Arabische paarden. Dus de kans is groot dat dat Hollandse paardevlees Arabisch is. Al zal hi zo'n paard een biet zijn. Wat weet een paard van national teit en grenzen? Een hek zegt 'm wel iets. Dat zijn voorvaderen zo dom of ongelukkig waren zich door mensen te laten temmen, kruisen, slachten enzovoort. E E hij dus een aan mensenwensen aangepast uiterlijk en gedrag hee gekregen, en genoemd wordt naa een menselijke regio. Siberische of Bengaalse tijger is : veel mallere naam, omdat die, nooit door mensen gemanipuleei de, dieren allang bestonden voor dat men ergens een Siberië of Bengalen definieerde. Die streka | zouden eigenlijk naar het territo­ r i u m van die dieren vernoemd moeten worden. Dat wil zeggen, , zolang die tijgers nog bestaan, | want ze zijn in het wild bijna uit­ gemoord. Door mensen. , Ik wilde bij die slager n a a r binje i stappen en om een Arabisch of IJslands paardebiefstukje vrags­n Maar ik vind vlees eten eigenlijk ' steeds meer een rare gewoonte i worden. Hoe meer je erover na­ denkt, hoe vreemder het is. Welt beschaafd txiens eet er nu nog vlees? Kijkend naar wat mensen dieren doorlopend aandoen, bt­ grijp ik steeds minder wat het woord beschaving inhoudt. SELMA SCHErï

Ideale Tijden Vier dagen per jaar verschijnt er een echt dagblad aan de Vnje Universitei Tijdens de introductiedagen maakt 6 groepje studenten op de SRVU­barak dagelijks een aflevering van Ideale Tij den waarin kond wordt gedaan van d wedervaardigheden van de nieuwe sB denten. R oddel en achterklap is een belangrijk streven van de redactie. Maar dit jaar heeft de rubriek alleen de laatste dag enige inhoud gekregen Een mentorgroepje raakte betrokken bij een caféruzie en een geneeskunde student duwde tijdens een grachten­ tochtje een gillende dame in het watt Verder doet de redactie verslag van £ vele evenementen en uitstapjes. Hiei en daar weten de journalisten in spe een nieuwtje te scoren. Zo zou recto Boeker m het inschrijvingsboekje de leiding van vorig jaar gewoon geko­ pieerd hebben. En de speurneuzen o' dekten tijdens de instructie van de brandweer dat twee nooduitgangen i het Hoofdgebouw potdicht zaten. Ook veel vermeldingen van opgelope katers, nauwelijks geslapen nachten t verdwaalde eerstejaars die hun groep zijn kwijtgeraakt. Hier en daar valt n( een goede suggestie voor de eerstejas te lezen. Zo bespaart men door hetg bruik van een theeëi in plaats van zal jes tijdens de studiejaren zo'n hondei vijfentwintig gulden. Maar de werkelijke spanning en sens. tie moet van echte literatoren komen Zo citeert de redactie de schrijver Gi[ hart die verklaart "dat een boek pas goed IS als je er opgewonden van raakt". Maar helaas voor de auteur "gaat mooie taal schrijven en klaarl^o men niet samen." Ook de aan de vu studerende Désanne van Brederodei vorig jaar debuteerde met het boek/ Verum Corpus, verklaart in Ideale Tip dat fantasie en werkelijkheid bij schr vers niet altijd overeenkomen: "Ik b met schone handen zeggen dat ik hel nog nooit met een vrouw of een bok heb gedaan." BLADLl

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen