Ad Valvas 1995-1996 - pagina 560

AD VALVAS g MEI

PAGINA 6

1996

Capoeiragroep Berimbau de Ouro brengt spektakel Laatste optreden op Standwerkpodium Het Cultureel Centrum VU heeft Uilenstede als thuisbasis. Daar bevindt zich het kantoor, worden de cursussen gegeven, repeteert het orkest en draait het filmhuis. IVIaar ook in het hoofdgebouw van de universiteit laat het ACC zich regelmatig horen en zien. Vanaf volgende maand niet meer op het Standwerkpodium in de hal van het hoofdgebouw, want dat wordt gesloopt. Dick Roodenburg Al ruim twintig jaar organiseert het ACC voorstellingen op de vu. Deze maand gebeurt dat voor het laatst op het podium bij de ingang van de mensa. Zo'n - voorlopig - laatste optreden roept nostalgische herinneringen op. In 1973 stapte psychologiestudent Robert Eekhof naar het toenmalige ACC-bestuur, met het idee om op de vu tijdens de lunchpauze films te draaien. De naam Broodje Film lag voor de hand, de toegangsprijs bedroeg één gulden. De formule sloeg aan, studenten toonden grote belangstellmg voor de films van onder anderen Joseph Losey en Ingmar Bergman, die Eekhof dat eerste jaar serveerde. Een van de regelmatige kijkers was Ed Tan, nu hoogleraar film aan de vu. Naast films werden ook optredens georganiseerd, die uiteraard Broodje Cultuur gingen heten. De voorstellingen trokken vaak honderden bezoekers. Bedacht moet worden dat het ACC zich rond die tijd in een overgangsfase bevond, kort samengevat van een hobbyclub naar een meer maatschappelijk bewuste culturele organisatie. Kunst mocht vooral niet vrijblijvend zijn. Voor de wekelijkse Broodjes hield dat in dat ze het publiek niet alleen wilden amuseren, maar ook confronteren. Dat lukte soms heel aardig. Tijdens een optreden op de vu maakte clown Django Edwards dermate obscene gebaren dat het ACC vanuit de bestuursvleugel op de vingers getikt werd. Een performance van de

Noorse Wencke Mühleisen veroorzaakte in 1981 een bescheiden schandaal, omdat de dame in kwestie naakt op het podium haar kruis met rode verf bekladde. De act had iets met de maatschappelijke positie van de vrouw te maken. Verder traden politieke theatergroepen als Proloog en Sater op. Daarnaast bleven natuurlijk de brave voorstellingen voor de hele vu-bevolking. Voordrachtskunstenaar Henk van Ulsen was bijvoorbeeld een regelmatige en graag geziene gast. Toch kwam in de loop der jaren de klad in de Broodjes Cultuur. De belangstelling werd minder, wat misschien te maken

Cultuur had met het verdwijnen van een echte middagpauze. Het gevolg was dat de optredens steeds onregelmatiger plaatsvonden. In 1989 werden de Broodjes Cultuur vervangen door de TheaterBalie, waar vu-studenten met reductie kaartjes konden kopen voor voorstellingen in de stad. Na een veelbelovende start bloedde ook dit initiatief dood. Het Standwerkpodium bij de ingang van de mensa leek uitkomst te bieden. Vanaf 1992 vinden hier ongeveer eens per maand optredens plaats. Helaas schijnen deze volgens de gebouwendienst nogal wat geluidsoverlast te veroorzaken. Komende zomer wordt het podium gesloopt, om plaats te

Capoeiragroep Berimbau de Ouro maken voor een uitzendbureau. Dat maakt minder lawaai en levert de vu meer geld op. Maar voor het zover is, organiseert het ACC op dinsdagmiddag 21 mei nog één keer een optreden. Capoeiragroep Berimbau de Ouro (de gouden muziekboog) was al eens eerder op de vu te zien, ruim vijf jaar geleden. De capoeira ontstond in Brazilië, waar de Afrikaanse slaven hun traditionele dansen ontwikkelden tot een zelfverdedigingstechniek. Tegenstanders werden met spectaculaire sprongen tegen de grond geslagen. Vaak waren aan de enkels messen bevestigd. Tegenwoordig is capoeira

Roux Voloir

een danssport, waarin alleen de bewegingen nog aan het verleden herinneren. In een halve cirkel - de roda laten twee dansers zich opzwepen door de aanmoedigingen en de muziek van de omstanders. Met achterwaartse salto's en andere acrobatische hoogstandjes proberen ze elkaar af te troeven. Overigens betekent de sloop van het Standwerkpodium niet het einde van de culturele activiteiten op de vu. Al in juni pakt het ACC, ter afsluiting van dit seizoen, nog eens groots uit met het jaarlijkse Pleinfeest op het binnenterrein. Van september tot december

doet het ACC de verschillende bijgebouwen van de vu met optredens aan. Vanaf januari 1997 wordt het nieuwe podium in het restaurant van het hoofdgebouw in gebruik genomen. Je zou kunnen zeggen dat de cirkel dan rond is en we weer terug zijn bij Broodje Cultuur. Robert Eekhof - hij woont al jaren in Chang Mai, Noord Thailand - zal niet ontevreden zijn. Capoeira door Berimbau de Ouro onder leiding van Luiz-Carlos Afonso dinsdag 21 mei om 12 00 uur in de hal van het hoofdgebouw vu

'Zoveel scherven heb ik tijdens de colleges niet gezien' Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, roemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten nu eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden hun studie op de weegschaal. Deze week: drs Henk van der Velde (25) over archeologie.

C

lk had verwacht dat er tijdens de colleges eens een aantal zakken met scherven op tafel zouden komen. Maar de eerste keer dat ik met de uitwerkmg van een opgraving te maken kreeg, was tijdens m'n scriptie. Dat is wat aan de late kant. Colleges over dierlijk botmateriaal en zaden heb ik gemist. Menselijk bot heb ik wel gedaan, maar daar moest ik voor naar Groningen. Je moest tijdens je studie wel verplicht twaalf weken in het veld staan. Maar opgraven in zand is heel anders dan opgraven in klei, opgraven in Italië is anders dan in Groot-Brittarmië en ieder heeft z'n eigen technieken en methodes, dus twaalf weken is maar kort. Toen ik studeerde, liepen een heleboel dingen niet lekker. Ik was een van de laatste studenten die het oude studieprogramma volgden. Daarna is de studie op z'n kop gezet. Nu zitten een hoop dingen die ik gemist heb, wel in het programma: veel meer materiaalkennis en studenten moeten veel meer opgravingen doen. Er wordt nu ook meer aan het interpreteren van plattegronden en het determineren van aardewerk gedaan. Als normale studenten vakantie hebben, staan wij in het veld. Nou stoppen de colleges altijd wel zo begin mei, maar de ellende was dat ik ook geschiedenis deed, en die colleges gingen door. Gelukkig studeerde m'n vriendin ook archeologie. Anders is het geen leven met een archeoloog. Samen met haar heb ik in Italië en Engeland gegraven. Je bent heel individueel bezig bij

archeologie. Ik zat in een jaar met vijf studenten. En dan moet je bedenken dat iedereen ook nog eens zijn eigen richting kiest. Dat heeft als prettige bijkomstigheid dat je heel veel aandacht krijgt. Sociaal was het wat minder. Geschiedenis is een wat grotere groep, maar de ellende die ik weer had, was dat bijna alle studenten nieuwe of nieuwste geschiedenis gaan doen; bij oude geschiedenis zit je weer met een paar mensen. Maar ik heb

KLAAR

AF me best vermaakt hoor. Ik heb altijd wel goed contact gehad met docenten. Uiteindehjk denk ik dat ik een heel mooi pakket heb meegekregen. Mijn voornaamste interesse is de Romeinse archeologie; daar zit een aantal docenten waar ik veel goeie colleges van gekregen heb. De rest moet je gewoon zelf doen. Ik heb bijvoorbeeld zo'n vier maanden in Nijmegen gegraven en mijn scriptie geschreven. Daar heb ik heel veel geleerd. Er is op dit moment volop werk in de archeologie, en er lijkt ook best veel geld te zijn, maar de meeste projecten zijn pas op het laatste moment rond.

Henk van der Velde: 'Opgraven in zand is heel anders dan opgraven in klei' Dan hoor je bij wijze van spreken volgende week dat je een week later ergens moet beginnen. Al voordat ik afstudeerde, heb een aantal maanden als veldtechnicus in Nijmegen gewerkt en daarna nog een tijdje als archeoloog. Toen was het geld op, dus ik heb twee maanden thuisgezeten. Begin maart ben ik begonnen met een opgraving in Wijchen. Tijdens mijn studie heb ik voornamelijk Romeinse tijd gedaan, maar ik doe nu een opgraving uit de Ijzertijd. Daar heb ik wel eens wat college m gehad, maar zoveel Ijzertijd-scherven heb ik tijdens

m'n college niet gezien. Je wordt dus in het diepe gegooid. En dan heb ik nog de mazzel gehad dat ik zes jaar heb kunnen studeren. Omdat er altijd weinig geld is geweest, was het vroeger gewoon dat archeologen eerst een tijdje met behoud van uitkering werkten. Een aantal oude archeologen gaat er nog steeds vanuit dat je dat doet, maar dat werkt natuurlijk zo niet meer. Ik zie het werk dat ik nu doe een beetje als een opstap. Ik heb altijd graag willen promoveren, maar mijn promotieonderwerp is niet modieus genoeg.

Bram de Hollander

Bovendien denk ik dat het goed zou zijn om eerst een tijdje veel ervaring op te doen. Ik kan me voorstellen dat ik het over een paar jaar heel onbevredigend vind om na een opgraving alleen een basisrapportage te schrijven. Ik wil er meer uithalen. Ik zou heel graag als onderzoeker aan een universiteit of andere instelling verbonden willen zijn. Maar ja, wie niet. Dat is alleen weggelegd voor de ^ ^ 'happy few'. ^^ (FP)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen