Ad Valvas 1995-1996 - pagina 486

AD VALVAS 28 MAART 1996

PAGINA 16

Wij vrouwen

fff^Erica van 't Leven: 'Ik heb het altijd prettig gevonden om mensen om me heen te hebben'

Bram de Hollander

'Ik ben niet geschikt als moederhart'

Marianne Hoek van Dijke

"Je moet voorbij de bushalte niet rechtsaf slaan. Daar is niets meer." De blik in de ogen van de buschauffeur doet het einde van de wereld vermoeden. Maar de vlakte van stenen en zand met een sky line vol hoge kranen, is in werkelijkheid het begin van iets nieuws. Na de bebouwing van het KNSM-eiland in het Oude Havengebied, is nu het Java-eiland aan de beurt. In het splinternieuwe 'woon- en werkgebouw Wladiwostok' huist Erica van 't Leven (31) met haar huurder Gert-Jan. "Ik woon hier sinds september. Nog niet alles is klaar m huis, maar dat

komt wel. Er woont pas sinds twee weken iemand bij me. Mijn room mate, noem ik hem. We hebben afgesproken dat hij een half jaar blijft. Ik wil kijken hoe het bevalt", vertelt Enca in haar keuken, met vanaf het balkon uitzicht op de lichtjes van Amsterdam. "Ik woonde hier eerst in m'n eentje. Maar het zijn vrij dure woningen, dus kon ik het geld wel gebruiken. Verder is het een groot huis en heb ik altijd met mensen samengewoond. Dus leek het me ook gezellig om er iemand bi) te hebben. Mijn zusje vertelde dat een studievriend van haar z'n huis uit moest. We zijn toen een keer samen gaan eten om te kijken of we een beetje dezelfde gedachten hadden over een huis delen." Toen ze het eens bleken te kunnen worden over de termijn dat hij zou blijven wonen, de financiën en de indeling van het huis, besloot Erica met hem in zee te gaan, "al dacht ik in eerste instantie aan een

vrouw. Dat leek me makkelijker met de douche, enzo." Maar uiteindelijk vond ze het feit dat ze Gert-Jan al kende zwaarder wegen. "Sommige mensen vragen hoe dat nou gaat met een man in huis. Maar je merkt het bij hem niet. Bij mannen van deze generatie gaan de clichés van niet schoonmaken, enzovoort niet meer op. Het is persoonsgebonden en niet geslachtsgebonden. Ik ben trouwens wel blij dat hij al eerder op kamers heeft gewoond en ook verantwoordelijkheid kan dragen. Ik zou niet graag iemand willen die net uit huis komt en een moederhart zoekt. Daar ben ik niet geschikt voor." Beneden hebben ze allebei een slaapkamer. Douche en toilet gebruiken ze samen. De eerste etage, met woonkamer, keuken en berghok, is helemaal gezamenlijk. Op een bord in de keuken houden ze bij wie er kookt, "en hij kan erg lekker koken", en wie er weg is. Inkopen voor de keuken gaan uit de kookpot. Ze houden allebei hun eigen slaapkamer bij en eens in de twee weken maakt de één boven en de ander beneden schoon. Voor de telefoon is een tikker, maar die doet het nog niet. Ook de lijn naar beneden moet nog worden doorgetrokken. Maar dat zijn beginners-perikelen. De huur bedraagt 350 gulden all-in. Erica vindt het leuk om haar huis te delen. "Het is stimulerend. Gert-Jan heeft bijvoorbeeld een fornuis georganiseerd. Tot nu toe kookte ik op zo'n los kookstel. Ook gaat hij kasten in de

berging neerzetten. Dat vind ik prima. Hij studeert biologie en is nogal ecologisch ingesteld. Deze thee is bijvoorbeeld ook van hem. We proberen allebei zo gezond mogelijke produkten te kopen. Alleen als we haast hebben rennen we naar de Albert Heijn hier tegenover. Verder is hij een stimulans om weer meer op te knappen in huis en betere oplossingen voor dingen te zoeken. Voor m'n droogrek en de strijkplank, bijvoorbeeld." Toegevoegd apparaat in de woonkamer is inmiddels een telescoop om vogels mee te bekijken. Voor ze hier terechtkwam, had Erica al op heel wat manieren gewoond. Hospita's, woongroepen, kraken, samenwonen, beperkt dingen delen, alleen wonen, ze kent liet allemaal. "Ik heb het altijd prettig gevonden om mensen om me heen te hebben. Ook toen ik samenwoonde vond ik het leuk warmeer iemand voor langere tijd bleef logeren. Een goed contact met de buren vind ik ook belangrijk. In De Pijp hadden we een geveltuinen-project. Je wipte een paar tegels uit de grond bij de gevel en maakte daar een tuintje van. Ik woonde helemaal niet op de begane grond, maar ik heb in overleg met de onderhuren ook zo'n tuintje aangelegd." De plek waar ze nu woont is ook weer speciaal. "Toen dit project werd voorgesteld, sprak het me meteen aan en heb ik me ingeschreven. Er is hier van aUes. HAT-eenheden, twee-, en driekamerwoningen en duo-woningen waarin ouders met kinderen toch allebei een eigen ruimte hebben. Het idee IS dat wonen niet ophoudt bij je voordeur. Er zijn galerijen, waar je alleen van binnenuit op kan komen. Er is een binnentuin en er zijn een aantal gemeenschappelijke ruimtes, waarvan er één bibliotheek is en een andere speciaal voor de kinderen is ingericht."

De bewoners zijn nu bezig een ruimte in te richten als nieuwscentrum. Er is een fax en mensen kunnen er hun tijdschriften neerleggen, zodat anderen die ook kunnen lezen. "Het lijkt me heerlijk om hier in het voorjaar op zaterdag m'n krantje te lezen in de ochtendzon op het balkon", droomt Erica, die de promotie en distributie verzorgt bij de uitgeverij van het Tropeninstituut. "Mijn huis met iemand delen past hier dan ook helemaal. M'n buren zeiden meteen dat ze het heel goed snapten. Volgens hen verhoogt het de kwaliteit van mijn leven. Maar ik ben niet iedereen afgegaan om het te vragen, hoor." Gloort hier een soort post-modem hospitaschap? Met virtuele eigen ruimtes in grote project-woningen met open structuren, aan te passen aan ieders individuele behoefte? "Nou, ik ken nog genoeg mensen die na hun studie blij zijn him kamer te kunnen inruilen voor een eengezinswoning met een tumtje. Maar je moet het idee laten varen dat iedereen dat kan hebben. Daarvoor is Nederland te dicht bevolkt. De behoefte aan andere woonvormen groeit. Dat zie je bijvoorbeeld aan het ontstaan van woongroepen voor ouderen. Maar aan de andere kant heb je ook de individualisering. Het is goed dat er meer mogelijkheden geboden worden", concludeert Erica. "Al mogen architecten daar weleens meer rekening mee houden bij de indeling van huizen." En Gert-Jan, is hij net zo idealistisch als zij? "Hij probeert hier uit hoe het is om met z'n tweeen te wonen. Als een van ons weg is, heeft de ander het huis voor zich alleen. Ik vind dat heerlijk zo nu en dan, maar hij wil eigenlijk in een woongroep wonen. Misschien is hij nog wel idealistischer dan ik."

dieWimcn UAI [esft^s-^A^ #

üit Enoelanil

Zoals nieuwe gewassen ongewild vaak kwetsbaarder zijn dan htm door schade en schande wijsgeworden grootouders in-het-vrije-veld, zo dragen ook positieve maatschappelijke ontwikkelingen meestal een riskante zwakke plek. Neem nou de vrouwenemancipatie: hoeveel kansen en waardering die ons ook heeft gebracht, ik ga nog eens kopje onder in de opgefokte mondigheid die mijn medevrouwen me als een worst voor de neus houden. Sinds wij onszelf 'weldegelijk' rationeel mogen noemen, moet plotseling meteen maar alles gerationaliseerd worden. Zelfs over de liefde praten veel vrouwen op een boekhoudenge, populair-wetenschappelijke manier, harteloos militant of hopeloos analytisch. Elk meerduidig gevoel wordt in de kiem gesmoord door een ontleedneurose. In plaats van een arm om je schouder of een beetje gepaste stilte, troosten vriendinnen elkaar vandaag ' de dag met veralgemeniseringen die geen enkel recht doen aan je speciale man. Ze noemen niet eens zijn naam. Ze noemen hem in meervoud, gereduceerd tot zijn sekse: 'Mannen'. "Nee hoor, heel sterk van je, dat je op je strepen staat. Laat die mannen het ook maar eens voelen. We hebben ons al lang genoeg afhankelijk gemaakt." We? We? 'We' hebben ons helemaal niet afhankelijk gemaakt! 'We' hebben in alle vrijheid besloten dat 'we' voor deze ene liefde het beste uit onszelf wilden halen, ook als dat soms tegen al onze egocentrische principes indruiste en daar voelen 'we' ons nog steeds niet rouwig om. Verdomme zeg, ik heb geen zin om plaatsvervangend afhankelijk te zijn van het samenzweerderige wij-gevoel dat een zwak geslacht kennelijk nodig heeft om zich sterk te voelen. Ik wil niet bij stiefeusjes hoeven opbiechten dat ik graag mijn hart gehoorzaam en wil me niet schuldig voelen om te weinig realisme. Het mag niet meer, een onverstandige, maar echte vrouw zijn. We zijn een soort dat zichzelf langzaam uitroeit met het nabootsen van clichés die over de vijand de ronde doen, nog voor hem de kans werd geboden ook een geliefde te zijn. DÉSANNE VAN BREDERODE

Ondernemingsgeloof Het blad voor studerenden die later ondernemer willen worden, Tkinktank, moet natuurlijk zelf wel innovatief blijven. Daarom is bij het maannummer een muziekcassette gevoegd waarop helaas alleen een begintune te beluisteren is. De rest van het bandje wordt gevuld door ene Anthony Robbins die in het Engels zijn cursus 'Ontketen de kracht in je' probeen te slijten. En daarmee maakt het blad onbedoeld een trent zichtbaar. Ondernemen is geloven in jezelf En aan deze religie valt natuurlijk weer geld te verdienen. De cassette is niet de enige commercial die het blad begeleidt. Ingesloten zit ook een folder waarop 'uw coach Ralph Bakker' zich voorstelt. "Hard werken alleen is niet de sleutel tot succes! Negatieve ervaringen die wellicht liggen opgeslagen in uw onderbewustzijn, kunnen u vasthouden als een elastiek. Winnaars communiceren op een positieve manier met hun onderbewustzijn en putten daar veel kracht uit", pnjst Ralph zijn dnedaagse workshop a ƒ3800 exclusief BTW aan. Hijzelf houdt zich al 23 jaar twee uur per dag bezig met yoga, meditatie, oosterse filosofie en sport. Zoals gebruikelijk komen in het blad enige geslaagde starters aan het woord. Deze keer de oprichters van 'Greenwheels', een 'autodelersbednjf m Rotterdam en Utrecht. Hun eerste regel voor succes luidt: "Geloof in de zaak en blijf enthousiast." Verder nog een klein berichtje in het blad. "Een deel van de ondernemers in het midden- en kleinbedrijf heeft onvoldoende kennis van financiering. Dit brengt hun bedrijf vaak in financiële problemen." Misschien kan het blad een volgende kaar daar eens een floppy of CD-i-tjes over bijsluiten. Want in het bedrijfsleven draait succes uiteindelijk om geld, toch? BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen