Ad Valvas 1995-1996 - pagina 610

AD VALVAS 30 MEI 1996

PAGINA 12

Dingen die voorbijgaan Er zijn boeken die in de kast wachten om herlezen te worden. Van oude mensen, de dingen die voorbijgaan las ik ooit voor de lijst, alleen omdat ik van de televisieserie niks begrepen had. Het werd mijn favoriete boek. Ik vond het knap dat Couperus van zo­ veel verschillende personages de ziel had uitgetekend, dat hij zich zo in­ tens had verplaatst iij bejaarden, in vrouwen en jonge meisjes, in dogma­ tische die-hards, in onconventionele dromers en iedereen een geschiedenis had gegeven die juist in dingen die onuitgesproken bleven het meest be­ palend op de voorgrond trad. Van oude mensen zou mijn levensboek blijven, nam ik me voor. Ik zou het honderd keer herlezen, om aan ieder subtiel laagje recht te doen. Boven­ dien begreep ik dat het boek ook door mijn eigen ervaringen aan bete­ kenissen zou winnen. Misschien kon ik bepaalde passages pas echt op waarde schatten als ik de bijbehoren­ de emoties zelf ook doorleefd had, zij het op mijn eigen manier. Met Cou­ perus in mijn hoofd zouden mensen in al hun complexiteit geen geheimen meer voor me hebben. Hoopte ik. De pocketuitgave ligt nog altijd binnen handbereik, maar herlezen? Ik kom er niet toe. Nee, ik spel wekelijks boek­ recensies uit en lees op advies van vrienden romans die een absolute must zijn. Op die manier houd je con­ tact met ideeën van je eigen generatie en problemen waar mensen uit ande­ re culturen mee worstelen. Actueel. Maar mooie dingen krijgen amper de kans om te beklijven, om iets met je te doen.

^ - . . .

Alessandro Perini: 'Nederland is een beschaafd land'

Bram de Hollander

'Schone muren in de toiletten... Voor buitenlandse studenten en docenten die de VU bezoeken, is het even wennen. Hoe zit de universiteit in eikaar, waar zijn de klompen, wat zijn kroketten en k |e contact n, a bevolking. ?erini (28) : In de serie:

Marianne Hoek van Dijke Hij studeert architectuur in Venetië, maar heeft nog nooit in een gondel gezeten. Desondanks vindt Alessandro Perini (28) Venetië een romantische stad om in te studeren. "Wanneer je een coDege kunstgeschiedenis hebt en over een schilder hoort, kun je na het college meteen naar het museum om zijn schilderijen te gaan bekijken. Dat vind ik heel romantisch."

Verder moet je je van studeren in Venetië niet al te veel bijzonders voorstellen, vindt hij. De imiversiteit ligt vijf minuten lopen van het centraal station, twee bruggen verder zogezegd. En de stad bij nacht is vooral leuk voor de toeristen. "V enetië is net een museum. Om half twaalf gaat het licht uit en word je een soort wassen beeld," verzucht Alessandro. Gedurende de drie maanden die hij aan de vu is, volgt hij bij de faculteit economie een cursus over infrastructuur in Europa. "Architectuur is geen universitaire studie hier, dus moest ik een andere faculteit kiezen. En aangezien planning mijn specialisatie is, kwam dit het meest in de richting." De keus viel op Nederland en op de vu, omdat hij hier voor een korte periode terecht kon. "Ik had voor het verbeteren van mijn Engels ook naar Engeland kunnen gaan, maar daar zou ik veel langer vastzitten. Dat kan ik me niet veroorloven met mijn werk", zegt Alessandro, die als gitaardocent bijverdient en ook nog op het architectenbureau van zijn vader werkt. In Italië bestaan geen beurzen voor studenten. Wanneer je ouders een heel laag inkomen hebben en je hard studeert ­ al je tentamens haalt ­ krijg je korting op het collegegeld. Verder moet je als student zelf zien rond te komen. Veel medestudenten van Alessandro verdienen ook bij op architectenbureaus, maar de verdiensten zijn over het algemeen

slecht. Architecten vinden het al heel wat dat ze een ervaringsplaats aanbieden. Dus zit er weinig anders op dan aankloppen bij je ouders. "Italië is een uitzondering in Europa, in de hele wereld eigenlijk. Studenten blijven er gemiddeld tot hun dertigste bij hun ouders wonen. Het is de laatste decennia een soort nationale gewoonte geworden", zegt Alessandro bijna beschaamd. "Maar het is niet uit luiheid. Het is ondoenUjk om naast je studie ook nog eens zoveel geld te verdienen dat je een eigen flatje kunt huren. Ik ken niemand die dat voor elkaar krijgt. Mij lukt het ook niet om voldoende geld te verdienen om mijn studie te financieren." En dus woont ook Alessandro bij zijn ouders in Treviso, zo'n dertig kilometer van Venetië en bakermat van het Benneton­ Hij is voor het eerst alleen van huis. Ook een reden waarom een korte cursus hem prettig leek. "Ik vond het eerlijk gezegd best eng om naar het buitenland te gaan. Mijn Engels is niet zo goed en ik was bang dat ik moeilijk contact zou kunnen leggen. Nu ik hier eenmaal ben, valt het allemaal erg mee. Alle buitenlandse studenten zijn op zoek naar contact, net als ik. En de universiteit en de economische faculteit

Koop ik^mlieuBewust», /^v^"

organiseren veel voor ons. Een paar weken geleden zijn we bijvoorbeeld een weekend naar Brussel geweest. Inmiddels zou ik willen dat ik hier langer kon blijven dan drie maanden", zegt Alessandro spijtig. De sfeer onder de buitenlandse studenten in het hospitium draagt daar in hoge mate toe bij. Met de Nederlandse studenten die er wonen heeft hij eigenlijk geen contact. "Je moet het je zo voorstellen," legt Alessandro uit, "wanneer je uit de lift komt, zie je links en rechts van je een gang. In de ene gang wonen de buitenlandse studenten en in de andere gang de Nederlandse. De Nederlandse studenten willen 's avonds vroeg gaan slapen of in ieder geval rust hebben. De andere gang is meestal wat lawaaieriger. Wij spelen nog een spelletje schaak en roken wat." Wat roken? "Wat denk je?" Waarmee hij de eerste is die toegeeft dat er weleens wordt geblowd door buitenlandse studenten. "In dat geval hebben alle andere geïnterviewde studenten gelogen", weet Alessandro zeker. Maar ook zijn Nederlandse huisgenoten kunnen aardig uit de hoek komen. "Toen ik vorige maand jarig was belde mijn moeder op. Ik was er niet en een Nederlands meisje, dat ik verder niet kende nam de boodschap voor me aan. Toen ik thuiskwam lag er een verjaardagskaart onder mijn deur. Dat vond ik heel aardig", vertelt Alessandro. Hij wilde niets aan zijn verjaardag doen, maar daar staken zijn huisgenoten een stokje voor. Na het leegeten van een flinke doos chocola zijn ze gezamenlijk de stad ingetrokken.

prettige en efficiënte universiteit. Als alle uitwisselingsstudenten roemt hij de internationale collectie van de bibliotheek van de vu. Zijn grootste kritiek op Venetië is het gebrek aan capaciteit. "Tijdens mijn eerste studiejaar kwam het weleens voor dat ik niet naar een college kon omdat de zaal gewoon vol was. Wie te laat was, had pech. Verder was het tot drie jaar geleden zo dat je jezelf op een lijst moest inschrijven voor een tentamen. Maar ook daar was onvoldoende capaciteit voor. Soms stonden studenten de avond ervoor al te posten om maar zeker te zijn van een tentamenmogelijkheid." Zijn eerste contact met de vu was meteen een opluchting. "Toen ik vanuit Italië opbelde, kreeg ik iemand aan de lijn die me in het Engels aansprak. Dat vond ik zo verbazingwekkend. Als je naar Venetië zou bellen, zou je niet in het Engels, niet in het Italiaans, maar in het Venetiaans worden aangesproken. Ze kennen daar vaak niet eens Italiaans. Ik denk dat het niet zo makkelijk zou zijn om daar informatie te krijgen." Wat hem in Nederland het meest opvalt is de tolerantie. "Er is hier ruimte voor veel verschillende soorten mensen, godsdiensten, kleding. Dat zal ik missen wanneer ik weer terug ben in Italië. Nederland is een beschaafd land. De muren van de toiletten hier zijn bijvoorbeeld schoon. Dat is in Italië nergens zo." Het enige wat hij, om heel eerlijk te zijn, een beetje mist is echt lekkere pasta. "De smaak is... niet hetzelfde in Nederland. Maar ik houd het wel uit. Het is maar drie maanden."

In vergelijking met het V enetiaanse studieklimaat vindt hij de vu een heel

Koop iV, een milieu. ^ ^

z ^ -

<^

((C^

A,

We halen onze kennis uit de breedte in plaats van uit de diepte. En het­ zelfde ongeduld waarmee we van boek naar film naar boek racen, ver­ taalt zich ook in onze omgang met el­ kaar. We willen eeuwig jong blijven, nieuwe ervaringen opdoen, nieuwe mensen leren kennen en kameleon­ tisch lijken. Als wij later oud zijn her­ inneren we ons niets en laten geen verhaal meer achter. De prijs: wij 'trendy' mensen maken ons nu zélf tot niet veel meer dan dingen die voorbijgaan. DESANNE VAN BREDERODE

Jodium Bij sommige wereldproblemen staat niet ieder mens elke dag stil. Zo heeft het bekende Jozo­zout heel wat Neder­ landers voor ernstige gezondheidspro­ blemen behoedt, legt prof.dr N. Bleich­ rodt uit in Tranz, het blad van de psy­ chologen en pedagogen aan de vu. Jodiumgebrek veroorzaakt allerlei licha­ melijke gebreken. Bij volwassenen kan het leiden tot vergroting van de schild­ klier en zelfs tot kropvorming. Als de moeder een jodiumgebrek heeft kan de ongeboren vrucht ernstig beschadigd raken. Lichamelijk en geestelijk ontwik­ kelt het kind zich namelijk niet vol­ waardig. Achterlijke dwergjes zijn het gevolg in meer dan tien procent van de gevallen. Door toevoeging van jodium aan keukenzout komt het probleem in Nederland nauwelijks voor, maar Bleichrodt schat dat wereldwijd acht­ honderdmiljoen mensen lijden aan een ernstig jodiumtekort. Dit is vooral het geval in bergachtige en vulkanische ge­ bieden waar als gevolg van langdurige en hevige regenval en door invloed van gletsjers jodium uit de bodem is ver­ dwenen. Daardoor krijgen mensen via het eten van bijvoorbeeld groenten te weinig jodium binnen. Het probleem doet zich overigens ook in landen als Italië en Spanje voor. De gevolgen van een gebrek aan jodi­ um kunnen enigszins worden verholpen door de stof alsnog toe te dienen. Bij een onderzoek nam de gemiddelde IQ­ score bij de behandelde groep met elf punten toe ten opzichte van een con­ trolegroep. Maar de lichamelijke ach­ terstand in groei is niet meer goed te maken, alleen de spierkracht bleek iets toe te nemen. In Nederland is toevoeging van jodium aan keukenzout inmiddels niet meer verplicht, maar het wordt bijvoorbeeld wel aan brood toegevoegd. Het zou ge­ zien het consumptiepatroon van veel jongeren overwogen moeten worden patat verplicht met Jozo­zout te be­ strooien. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen