Ad Valvas 1995-1996 - pagina 578

AD VALVAS 9 MEI 1996

PAGINA 24

Imago

De zusjes Boitsova: 'Je merkt dat alles hier op menselijke maat is'

Bram de Hollander

'Karretjes om je boodschappen in te doen...'

Marianne Hoek van Dijke "In Rusland hebben we de top van onze carrière bereikt..." "Als we tenminste niet via de corruptie aan een betere baan willen komen." De zusjes Boitsova (30) vullen elkaar als de spreekwoordelijke tweeling aan. Luibov en Victoria zijn beiden professor aan de juridische faculteit van de universiteit van Tver, een stad iets ten oosten van Moskou. Ook voor Russische begrippen een bliksemcarrière. Sinds januari zijn ze in Nederland. Omdat ze in Tver een afdeling voor internationaal recht opzetten, komen ze hier contacten leggen, materiaal

TE GAST verzamelen, cursussen voor uitwisselingsstudenten volgen en lezingen geven. "We hebben sinds januari al vijf tentamens gedaan en in de komende drie maanden gaan we er weer vijf doen", vertelt Luibov trots. "Gedeeltelijk doen we het om ons Engels te verbeteren, maar ook omdat in Rusland bijna geen college wordt gegeven over internationaal recht. Dat was tot voor kort ook helemaal niet interessant. Maar nu Rusland aansluiting zoekt bij de Europese Unie, verandert dat", vertelt Victoria, die met haar zus de eerste specialist op dat gebied in Rusland is. Luibov kreeg vijf jaar geleden al een uitnodiging van de rechtenfaculteit om naar de vu te komen. Ze moest alleen wel zelf haar verblijfskosten betalen. Dat was toen niet te organiseren en ze moest de uitnodiging afslaan. Tijdens het voorbereiden Van hun promotie, wonnen de beide zusjes echter een wedstrijd van het Staatscomité voor Hoger Onderwijs, waardoor de droom van Luibov toch nog werkelijkheid kon worden. ^ Samen koken ze nu een half jaar hun Russische potje op een kamer in het hospitium van Uilenstede. Ook op hun dertigste zijn ze nog zozeer aan elkaar verknocht dat ze bijna altijd dezelfde kleren en sieraden dragen en precies dezelfde loopbaan hebben. "De eerste maand in Amsterdam was lichamelijk en geestelijk heel moeilijk", herinnert Luibov zich. "Ik was

doodmoe. We moesten tegelijkertijd studeren, Engels leren en met computers leren omgaan." Thuis in Tver werken de zusjes op de typemachine. De imiversiteit heeft nauwelijks geld voor computers en de paar die er zijn, worden voortdurend gebruikt door studenten. Pas twee jaar geleden werd in Tver de eerste computercursus gegeven. Dit betekent dat beide professoren hun internationale contacten moeten onderhouden zonder E-mail en Internet. Luibov schrijft ouderwets veel brieven. Studeren staat in Rusland niet in hoog aanzien. Er heerst een machtscultuur en geen kenniscultuur. Victoria en Luibov voelen zich hier dan ook in Luilekkerland. "In de bibliotheek staan boeken uit allerlei landen. We hebben al meer dan drieduizend kopieën gemaakt als toekomstig studiemateriaal voor onze studenten in Tver. Onze bibliotheek heeft geen geld voor buitenlandse boeken. Er is niet eens geld voor een kopieerapparaat", verzucht Victoria. Zulke dingen maken studeren in Nederland en in Rusland heel verschillend. "Studenten in Rusland kunnen bijvoorbeeld niet een kopie van een artikel uit de bibliotheek mee naar huis nemen om het nog eens door te lezen", legt Luibov uit. "Ook houden ze in hun eerste twee studiejaren alleen mondelinge referaten en schrijven geen papers, zoals studenten hier." En voor hun eigen promotieonderzoek waren ze afhankelijk van materiaal dat hen door buitenlandse wetenschappers werd toegestuurd.

Maar het grootste verschil zit in de financiële situatie. In Rusland is de kloof tussen studenten die door hun rijke ouders onderhouden worden en beursstudenten zo groot, dat het regelmatig onderlinge spanningen oproept. "Beursstudenten krijgen zo weinig geld, dat ze er altijd bij moeten werken", legt Victoria uit. "Een beurs is tien dollar per maand, terwijl je voor je levensonderhoud zeshonderd dollar per maand nodig hebt. De prijzen in Rusland liggen hoger dan in Nederland. Moskou is momenteel de duurste stad ter wereld." Zelf verdienen ze samen honderd dollar per maand. Bijverdienen door bijvoorbeeld gastcolleges te geven, is de enige manier om rond te komen. "Maar we willen wel op een eerlijke manier geld verdienen", benadrukt Victoria. "Veel hoge functies in Rusland worden verkocht. Telefoonrecht, noemen we dat. Je regelt via de telefoon een baantje. Met de perestrojka is dat niet afgenomen, maar alleen maar erger geworden. Het is een grote teleurstelling voor ons: de namen zijn veranderd, het systeem is hetzelfde gebleven." Toch zijn ze trots op hun land, waar veel getalenteerde mensen rondlopen. Ze hopen dat in de komende jaren de mentaliteit verbetert en Rusland ook in het buitenland weer een betere naam krijgt. Nadat ze hun eerste maand in Nederland eigenlijk alleen maar gewerkt hadden, zijn ze, op aanraden van hun begeleider professor Blankenburg, een paar musea en parken gaan bekijken in de stad. Luibov vindt Amsterdam mooi. "Iedereen is vriendelijk en lacht. In ons land hebben de mensen zoveel problemen, dat niemand meer lacht. Hier zijn de problemen anders, niet zo existentieel." Victoria is het opgevallen dat in Nederland alles zo gebruikersvriendelijk is. "In de supermarkten zijn karretjes

vraaövi«roou C

om je boodschappen in te doen. Het openbaar vervoer rijdt op tijd. Studenten krijgen thuis brieven met informatie van de universiteit. Je merkt dat alles op een menselijke maat is." "Wat me wel opvalt", zegt Luibov, "is dat de meisjes hier niet veel geld besteden aan mooie jurken. In Rusland dragen alle meisjes dure jurken, make up en sieraden om de jongens te behagen. Nederlandse meisjes zien er meestal veel sportiever uit. Ze hebben een gezonde huid en een soort natuurlijke schoonheid. Ik denk dat studentes in Nederland hun geld liever uitgeven aan leven dan aan mooie kleren." "Het belangrijkste doel van vrouwelijke studenten bij ons is trouwen." En met dertigduizend gesneuvelde mannen m Tsjetjenië zijn er momenteel heel wat vrouwen op zoek naar een partner. Hun eigen liefdesleven omschrijven ze als saai. "Studeren is ons belangrijkste doel", zegt Victoria beslist. "We zijn ook niet op zoek naar zomaar een vriendje, al is de seksuele moraal minder streng geworden de laatste jaren. We hebben onze vriendjes nooit ons hart gegeven. Steeds wanneer één van ons een vriendje had, zei de ander dat hij niet goed genoeg was. En omdat we eikaars mening het belangrijkst vinden, hebben we het dan steeds uitgemaakt. Maar we blijven hopen op de ideale man." Tot die tijd zetten ze zich in voor de ontwikkeling van de bestudering van het internationale recht in Rusland. Samen gaan ze de eerste monografie over het Nederlands recht in het Russisch schrijven. Luibov wil nog eens het burgerlijk wetboek in het Russisch vertalen en Victoria zou hier wel willen blijven wonen. Maar vooral willen ze benadrukken hoe dankbaar ze zijn, dat de docenten en de vu hun de gelegenheid geven om hier te werken. Waarvan akte.

jL Inanteeti u J'/f wellicVrt al

Op een verjaardag kwam ik een oude bekende tegen, met wie ik ooit even intensief ben opgetrokken. Wat begon als verliefdheid, groeide uit tot een korte, maar diepgaande praat-relatie; kennelijk hadden we toentertijd allebei behoefte om met een 'wildvreemde' problemen te bespreken waarmee we onze directe omgeving niet wilden belasten. Helaas, al na een paar maanden werden zijn telefoontjes minder, tot ik voor J. waarschijnlijk niet meer dan een naam in zijn agenda was. Ik ben me daarna altijd een beetje gebruikt blijven voelen. 'Zie je wel?', dacht ik, 'ik ben alweer alleen handig geweest voor zware gesprekken. Om gewoon leuk naar de bioscoop te gaan heeft iedereen altijd genoeg andere mensen om zich heen.' Het werd een duidelijk patroon, dat zich herhaalde tot ik er duizelig van werd. Wanneer zagen vrienden nou eens dat je met mij ook kon lachen, zuipen en housen? Dat ik echt niet de hele dag aan De Zin van Het Leven dacht en brieven over mijn diepste roerselen schreef, maar ook met een belpizza naar MTV keek en dat graag samen wilde doen? Met allebei een biertje in de hand 'evalueerden' J. en ik onlangs het plotselinge einde van onze beginnende vriendschap. J. had zich altijd heel erg schuldig gevoeld om zijn zwijgtactiek. 'Maar ja, ik durfde je niet eerlijk te zeggen dat ik soms zo moe werd van al dat geouwehoer. Ik bedoel, ik had ook wel eens iets stoms wiUen doen. Een keer naar een actie-film of zo. Maar ik dacht dat je dat wel te banaal zou vinden.' Dat ik dat banaal zou vinden? Ik? 'Ja, jij deed altijd zo laatdunkend over mensen die...' Allebei verliefd op een imago, allebei verknocht aan een imago: het grootste onbegrip ontstaat als je wilt lijken op het beeld dat anderen van je hebben. 'Denken voor twee' klinkt reuze-nobel, het blijkt in de praktijk vaak hooguit pijn voor twee te doen. DÉSANNE VAN BREDERODE

Gaatjes

"Als patiënten uit een tandartspraktijk vertrekken, is dat meestal niet op tandheelkimdige gronden", zegt onderzoeker en tandarts Jan Poorterman in ACTAgenda, het faculteitsblad van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam. "Een patiënt kijkt naar andere dingen dan de tandarts: is de praktijk schoon? Kan hij er terecht voor een spoedgeval? Zit de vulling gevoelsmatig goed? Is de tandarts vriendelijk? Als een patiënt zich goed behandeld voelt, blijft hij in de praktijk, ook wanneer het tandheelkundig werk van minder dan ideaal niveau is." Toch vindt Poorterman dat je als patiënt op je arts moet kunnen vertrouwen. Daarom heeft hij een instrument ontvdkkeld waarmee getoetst kan worden of tandartsen hun werk goed doen. Omdat tandartsen zich vooral bezighouden met het vullen van gaatjes, koos hij ervoor om te meten of dat goed gebeurt. Daarvoor ontwikkelde hij een zogenaamde ARCI-score, die simpelweg neerkomt op het aantal adequate restauraties gedeeld door het aantal gaatjes en slechte vullingen. In 1987 bleek de score onder 1600 jongeren 65 procent. Zes jaar later was dit percentage opgelopen tot 70 procent. Om patiënten ervan te verzekeren dat zij goed worden geholpen, pleit hij ervoor dat tandartsen eikaars werk toetsen en dat hun kwaliteit wordt vastgelegd met behulp van de ARCi-code. "Een patiënt die op afstand zichtbaar zeven gaten in zijn bovenfront heeft, drie weken nadat hij voor controle bij zijn tandarts was... daar mogen best vragen bij gesteld worden", meent Poorterman. Maar over het algemeen is de zorg goed, dus tandartsen hoeven niet bang te zijn, stelt hij zijn collega's gerust. Over de angst van patiënten rept hij gemakshalve maar niet. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen