Ad Valvas 1995-1996 - pagina 113

PAGINA 5

,D VALVAS 5 OKTOBER 1 9 9 5

zoete leven van het VU-Corps studentenvereniging maakt video over eigen geschiedenis La dolce vita' he e t de video die het vu-Corps aakte over zijn geschiedenis, 'Het zoete even'. Tijdens de opening van het 23ste ustrum vorige week vrijdag ging de film in )remière. Oud-leden vertellen in de video over Ie vereniging. Een verhaal over bier, /eranderende tijden en goudvis Bob.

naar de eigen tradities uit het studentenleven. De makers interviewen een hele reeks oud­leden over hun Zonder bier kan een film over het vu­ Corpstijd. Corps natuurlijk niet. De video die de studentenvereniging maakte ter Voor de oorlog domineerden ;elegenlieid van het 115­jarig bestaan, theologiestudenten het vu­Corps. Vaak legint dan ook met een tune uit een hadden ze zelfs de meerderheid in het •eclamespotje voor een bekend bestuur van de vereniging. Maar dat wil iermerk. En het bier blijft in de nog niet zeggen dat het Corps toen ocumentaire rijkelijk vloeien, al was zonder meer een verlichte vereniging fit maar omdat menig geïnterviewde was. "De sociale omstandigheden werden niet altijd helemaal goed et een glas gerstenat in beeld aangevoeld", legt oud vu­hoogleraar, erschi)nt, hoewel een enkeling rode rector en Corpslid I.A. Diepenhorst het i)n prefereert. ivoren toren karakter van het Corps uit. ndanks de rijke biertraditie stroomt fit vocht niet altijd zonder problemen, Hij trad in 1934 toe tot het dispuut Jumbo en zegt tijdens de ontgroening ijdens de première vu­Corps van de "een prachtige en zeldzaam lollige ocumentaire La doke vita over de fischiedenis van het Corps weigerde de avond te hebben gehad, alleen moest je oppassen geen onverwachte klap tegen :ap en moest in allerijl een nieuwe het hoofd te krijgen". oolzuurfles worden aangevoerd, de film, gemaakt door een groepje Konijntjes orpsleden onder leiding van ­ in orpsjargon ­ 'voorzitter de heer B.R.J. Echt afgesloten van de wereld was het Corps ook weer niet. In oktober 1940 an Ramshorst', legt een reünist uit dat vond onder de Duitse bezetting nog et Corps speciale bierglazen had. Het een lustrumviering met champagne as niet alleen anderhalve vinger hoger plaats, maar snel daarna sloot het an een normaal glas, het had ook een Corps de deuren. Een reünist vertelt firstevigde voet met een uitstaand andje. Daardoor stond het glas steviger over die dagen. "De leider van de Anti Revolutionaire Partij, Schouten, die in ip de bar en lag beter in de hand bij het begin van de bezettingstijd nog vrij aderend dronkenschap. Maar het rond kon lopen, kwam spreken op de echte geheim school erin dat een sociëteit. Maar er zat een politie­agent geoefende hand het glas zodanig van in de zaal om mee te luisteren. Toen |vier verdiepingen hoog de trap af kon was de lol er snel af." De sociëteit sloot ;ooien dat het niet brak. Dat de sport haar deuren en verschillende eelvuldig, maair niet vaak succesvol, Corpsleden werden actief in het verzet. erd bedreven, blijkt uit de uitspraak Op de eerste dag van de bevrijding an een andere reünist. "De vloer van gingen de deuren weer open. "N a de e sociëteit lag altijd bezaaid met oorlog was het een bruisende tijd", lasscherven." vertelt P. Kramer. "Ik heb toen een­ tijdlang geen flikker uitgevoerd, alleen ocument maar gezopen en gefeest. En dat was enoeg over bier. De makers van de nog vormend voor het karakter ook." video zijn er namelijk in geslaagd een Tot in de jaren vijftig was het corps­ serieus document te maken over de lidmaatschap met name een geschiedenis van het Corps. De film herenaangelegenheid. Maar in 1952 schetst de wisselwerking tussen de ontstond de Vereniging Vrouwelijke dynamische buitenwereld en de hang Dirk de hoog

Videobeelden van een gezellig feestje bij het VU-Corps

Studenten vu (wsvu). Ook daar vonden ontgroeningsrituelen plaats. Zo moesten de nieuwe studentes een grote strik dragen, zodat ze er 'als konijntjes' uitzagen. Ook de woelingen van eind jaren zestig, met de maagdenhuisbezetting in 1969 als hoogtepunt, lieten het Corps niet onberoerd. Eén dispuut maakte er zelfs gewoonte van op de sociëteit een tapijt uit te rollen en op blote voeten hasj te roken. Uiteindelijk draaide de studentenrevolte vooral om een vrijere omgang tussen jongens en meisjes. In 1969 fuseerden het Corps en de w s v u zelfs. De nieuwe naam van de vereniging werd I.A.N .. Het tijdperk van de verlichting ging echter snel voorbij. In 1976 dumpte het dispuut

Akadhmeia zijn vrouwelijke leden, omdat de heren het onder elkaar wel zo gezellig vinden. Alras neemt de vereniging de naam Studentencorps aan de Vrije Universiteit aan. Het Corps bleef zich ook daarna vernieuwen. Zo werd in 1987 C A . Kok lid van het Corps met als hobby toneelspelen. Daar deden ze niet aan bitmen de vereniging. Ongehoord was de stap dat de eerstejaars een toneelclub oprichtte, die overigens nog steeds bestaat. Nog een anekdote uit eind jaren tachtig. Het verhaal van de goudvis Bob. Die stond in een kom in de bestuurskamer. Enige Corpsleden dringen daar op een dag binnen om sterke drank te nuttigen en komen op

Peter Welters - AVC/VU

het idee de helft van het water in de vissekom te vervangen door jenever. De volgende ochtend lijkt Bob dood, maar door schoon water in de kom te doen komt het visje weer tot bewustzijn. De betrokkenen vinden dat Bob moet slapen om bij te komen. Omdat het al licht is, gooien ze chocomel m het water. Zo gaat het er aan toe in het dolce vita van het vu­Corps. Alle leden van het Corps hebben de video gekregen in plaats van een lustrumboek Misschie n komt een exemplaar ter inzage te ligge n in de mediatheek van het Audto-Visueel Centrum van de vu

VU-docent leert Zuidafrikaanse studenten beleggen Uitwisseling met Port Elisabeth wordt voorbereid Sinds het wegvallen van de apartheid, zoeken ook de Nederlandse universiteiten langzaam weer contact me t hun Zuidafrikaanse collega's, vu-docent drs A. Buijs verblijft he e l dit studiejaar in Port Elisabe th, om de studenten daar te onderrichten in beleggingen. "ZuidAfrika mag weer, hè. En gelukkig maar, want ik vind het een geweldig land." Peter Boerman "Ik kom zelf uit" een klein dorp. Misschien dat ik me daarom zo thuis voel in Zuid­Afrika. De sfeer is er zo ­ hoe zal ik het zeggen? ­ familie­achtig." Drs A. Buijs, verbonden aan de werkgroep financiering van de vu, is momenteel één jaar hoogleraar business management aan de universiteit in het Zuidafrikaanse Port EUsabeth. Deze week was hij even terug in Nederland, onder meer om te vertellen over zijn ervanngen. "De leefcultuur is daar zo dat je je er snel thuisvoelt", vertelt hij. "Door de Nederlandse taal heb je er sowieso een gigantische voorsprong. De universiteit waar ik zit, heet officieel tweetalig te zijn. Dat betekent dat ik college geef in het Engels, maar dat studenten mogen kiezen in welke taal ze tentamen doen: Engels of Afiikaans. Voor mij is het vrij

makkelijk om ook die Afiikaanse tentamens na te kijken." In Nederland heeft Buijs een halve baan als docent beleggingen aan de vu. De overige dagen onderwijst hij kwantitatieve onderzoeksmethoden aan bedrijfskundestudenten van N ijenrode. Juist die combinatie van disciplines wekte de interesse van de Zuid­ afiikanen. "Bijna drie jaar geleden, toen het eigenlijk net weer kon, maakte een Zuidafirikaanse delegatie een toer langs tien Nederlandse universiteiten", legt Buijs de aanleiding van zijn reis uit. "Informeel raakte ik toen met hen in contact. In januari '94 volgde daarop een uitnodiging om als een van de eersten na de apartheid als visiting professor over te komen." Een goede zet, herinnert Buijs zich. "De samen­ werking verliep erg goed. En toen daar een vacature voor een jaar hoogleraar­ schap kwam, vond ik dat zo'n unieke

kans dat ik geen nee kon zeggen." Het hoogleraarschap eindigt 'in beginsel' in juli 1996, vertelt Buijs cryptisch. Hoezo, in beginsel? "Ik zie me niet definitief daar naartoe verhuizen", aldus de beleggings­ deskundige. "Het is er wel heel aangenaam, hoor. En ik zou ook best willen, misschien. Maar mijn zoontje is nu elf en gaat volgend jaar naar de middelbare school. Dan wordt het wel steeds moeilijker." •

Na­graadsen Buijs geeft alle tweedejaars Zuid­ afrikaanse studenten een cursus production management en aan acht post­graduate studenten (in het Zuidafrikaans: de 'na­graadsen') ook nog eens een cursus beleggingsleer. "Inhoudelijk lijkt dat wel op wat ik aan de vu doceer, op vier colleges na die specifiek over de Zuidafiikaanse situatie gaan. Het verschil zit hem vooral in de groep die je voor je hebt." En in de universiteit. Waarin verschilt een Zuidafrikaanse universiteit eigenlijk van bijvoorbeeld de vu? "De structuur daar is nog erg ouderwets: de profes­ soren hebben de macht. Maar langzaamaan is dat nu aan het veranderen. In Zuid­Afrika is echt op alle niveaus sprake van democrati­ sering, dus ook op de universiteiten." Buijs begint te lachen. "Dat bracht bij mij allerlei herinneringen terug aan

mijn eigen studententijd, in begin jaren zeventig. Het was voor mij echt een déja­vu. Maar je moet er wel voor oppassen dat je die mensen niet gaat vertellen wat wel en wat niet werkt. Het is een maatschappelijk proces waar ze toch doorheen moeten. Er gebeurt op zo'n campus van alles, maar ook

'Ook voor Nederlanders valt er nog wat te leren in Zuid-Afrika'

gebeurt alles, en dat mis ik hier wel eens, met een ontzettende betrokken­ heid. Ik heb er De Klerk gezien, maar ook enkele topmannen van het AN C. Het is nu een heel spannende tijd om daar te zijn." Ook voor de Nederlanders valt er nog wat te leren in Zuid­Afrika, denkt Buijs. De studieduur is er drie jaar, wat vooral te danken is aan de Engelse achtergrond van het land. Zo'n vijftien procent van de afgestudeerden, de bachelors, komt daarna in de eenjarige

'honneurs'­studie terecht. Zuid­Afrika kent ook nog zoiets als een masters, "maar dat zijn geen studenten die onderwijs volgen. Die moeten alleen maar een hele dikke scriptie schrijven. Die zie je dus nooit", aldus Buijs, die toegeeft wel wat te zien in de Zuid­ afrikaanse structuur. Ook de samenwerking tussen de universiteiten is in Zuid­Afrika veel beter dan hier, denkt hij. "Hier is het niet zo normaal dat iemand van de VU bij zijn collega's op bijvoorbeeld de Erasmusuniversiteit een kijkje gaat nemen. Daar wel. Ze hebben er nog de overtuiging wat van elkaar te kunnen leren." Eén van de belangrijkste taken die Buijs zichzelf in Zuid­Afrika heeft opgelegd, is het mogelijk maken van uitwisseling van studenten tussen de vu en de tmiversiteit van Port Elisabeth. "Ik wil nu voor elkaar krijgen dat er een aantal vu­studenten ih het 'honneurs'­ klasje terechtkomt. Dan integreren ze makkelijk. Ik probeer wel een focus aan de colleges te geven. Het moet iets specifiek Zuidafrikaans toevoegen, want beleggen kunnen ze ook in Nederland leren."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen