Ad Valvas 1995-1996 - pagina 674

AD VALVAS 27 JUNI 1996

PAGINA 16

Spoorloos In het oorverdovende geweld van nieuwe woorden die dankzij reclames, buitenlandse zenders, Internet en allerlei hooggedifferentieerde subsubsub-cultuurtjes onze taal 'verrijken', vergeet je makkelijk dat er evenzoveel woorden spoorloos verdwijnen. Eigenlijk zou er een vierentwmtig-uurs hulpdienst moeten zijn, waar je melding kunt maken van vermiste uitdrukkingen: '.'Goedemiddag mijnheer, ik ben op zoek naar het begrip 'deemoed'. Ik wilde het net in een gesprek even laten vallen, maar ik... Het kwam gewoon mijn strot niet meer uit. En nu ik toch bezig ben, hetzelfde had ik laatst met 'dankbaarheid' en 'diepbedroefd'. Ik voelde me namelijk echt diepbedroefd, maar ik bleef toch steken in 'shit' en 'kut' en 'rottig', terwijl zulke krachttermen in geen enkele verhouding tot mijn emoties stonden. Om weemoedig van te worden. Weemoed, ook al verdonkeremaand." Waarschijnlijk zou ik als antwoord krijgen dat de hele familie '...moedig' (zachtmoedig, hoogmoedig, lankmoedig, zwaarmoedig, blijmoedig enz.) op over- en armoedig na, in alle stilte naar een andere wereld is geholpen. "Ze vroegen zelf euthanasie aan, staat in het dossier. Leden aan algehele verwaarlozing, mevrouw. Maar het is keurig netjes gebeurd. Pijnloos. In hun slaap. Sorry voor deze boodschap. Ik snap dat u baalt." Balen? Balen? Heimwee heb ik naar de subtiele taal van onze voorouders. Ik wil wonen temidden van 'tederheid', 'gelofte', 'knusjes', 'devotie', 'blozend', 'melancholie', 'briesje', 'morgenstond' en 'aarzehng'.

Ali Öntas: 'Het is voor die uitwisselingsstudenten toch een soort lange vakantie'

J[^>.CJJLJLJLC^ 1,JLJ.C^ L. JLJLJLwXJI\ • • • Voor buitenlandse studenten en docenten die de VU bezoei<en, is liet even wennen. Hoe zit de universiteit in elkaar, waar zijn de klompen, wat zijn kroketten en hoe maak je contact met de inheemse bevolking. All Öntas vangt de buitenlanders op. Hij vertelt over zijn ervaringen In de laatste aflevering van de serie 'Te gast'. TS«^-%a«***«*-*.

Marianne Hoek van Dijke "Leuk hoor, al die interviews met buitenlandse studenten, maar ze vertellen niet het hele verhaal", zegt Ali Öntas (28). Als actief lid van vumverse, de verenigmg die activiteiten voor uitwisselingsstudenten organiseert, kent hij alle honderdvijftig buitenlandse studenten die jaarlijks naar de vu komen. Ali, die na een HBO-opleiding sociaaljuridische dienstverlening nu bijna klaar is met z'n studie privaatrecht.

TE GAST kwam een paar jaar geleden in contact met vuniverse. "Ik kwam hier drie jaar geleden als HBO'er middenin het studieprogramma vallen en had plotseling college met mensen uit allerlei studiejaren." Via Ad Valvas ontdekte hij dat vuniverse mensen zocht om de vereniging uit te bouwen. "Het leek me interessant om contact te hebben met studenten uit verschillende landen", legt hij uit. "Het is net een groep eerstejaars studenten. Ze komen in hun eentje naar de vu, maar binnen een paar weken ontstaan er heel veel vriendschappen. Ze hoeven er ook geen moeite voor te doen, want iedereen wil mensen leren kennen. Maar na een maand zie je dat ze opeens de behoefte krijgen om Nederlandse studenten te leren kennen. En dat blijkt dan niet zo makkelijk te gaan." Volgens Ali komt dat onder meer doordat bijna alle uitwisselingsstudenten in het hospitium bij elkaar wonen. "Dat is praktisch, maar met fantastisch. Het is natuurlijk een grote luxe dat er in Amsterdam zomaar een kamer voor ze is, maar er ontstaat geen natuurlijke sfeer waarin ze kunnen integreren met de Nederlandse studenten." Vooral studenten uit Zuid-Europa snappen dat niet zo. Daar worden uitwisselingsstudenten veel vanzelfsprekender in de bestaande studentencultuur opgenomen. "Maar ik vind het de eigen verantwoordelijkheid van de uitwisselingsstudenten om contact te

leggen", zegt Ali. "Ik zou het een zwakte vinden, wanneer ze hier vier, vijf maanden geweest zijn en thuis geen enkele naam van een Nederlandse student kunnen noemen. Ik ben er niet boos over, maar ik vind het wel raar. Het zou goed zijn wanneer uitwisselingsstudenten meer initiatief m contacten nemen. Het is toch gewoon leuk om elkaar te leren kennen." vuniverse organiseert allerlei activiteiten om de onderlinge kennismaking mogelijk te maken. Naast de wekelijkse borrel en feesten op de faculteiten "waarvoor ik alle Nederlandse studenten wil oproepen" -, zijn dat vooral excursies. "We zijn een soort klein reisbureau. Van de wallen tot de keukenhof', vat Ali samen. We gaan uit van wat de studenten vragen en ik moet tot mijn schande bekennen dat het daarom nogal clichématig is. Maar daar lig ik niet wakker van. Als je in Parijs bent, wil je toch ook de Eiffeltoren zien!" Een tocht die Ali zich nog herinnert is de 'Sex, drugs en rock-'n-roU-excursie'. "Met een wallentour, bezoek aan het hennepmuseum en een rock-café. Het ultieme clichébeeld van Amsterdam, zoals de stad het ook zelf vormt. Toen we het in de Newsletter zetten, vroeg Bureau Bestuursondersteuning zich wel even af of dit paste bij de vu." De vijftien deelnemers vonden het in ieder geval geslaagd.

vtijkjonze > ooV Of

.

All kent geen studenten die helemaal geflipt zijn in Amsterdam. "Het zijn toch allemaal intelligente mensen, die op de universiteit zitten. Er is een groep die zich erg op z'n gemak voelt in Amsterdam, omdat je overal ongestoord jointjes kunt roken. In veel andere landen word je daarvoor opgepakt. In Nederland zien ze dat je kunt blowen en toch de verantwoordelijkheid voor je leven kunt nemen, tentamens kunt halen en zo." Het enige waar soms klachten over binnenkomen, zijn de feesten in het hospitium. De andere bewoners van het gebouw hebben soms last van al die feestgangers met hun kratjes en muziek op de gangen. "Maar het is voor die uitwisselingsstudenten toch een soort lange vakantie. Vaak zijn ze voor het eerst van hun leven weg van huis. Ze leiden hier een intenser studentenleven dan de meeste bewoners _van Uilenstede", schat Ali zo in. Inclusief ontluikende en verbroken affaires onderling, iets wat voor veel studenten ook hoort bij genieten van het leven tijdens de uitwisseling. Ali kent door z'n activiteiten bij vuniverse bijna alle uitwisselingsstudenten van gezicht. Het heeft wel even tijd gekost om te wennen aan al die contacten. "Aan m'n eerste actieve jaar heb ik een aantal hele goede vnenden overgehouden. Maar het zijn vriendschappen die veel energie kosten. Je leert mensen kennen, geeft ze steeds meer vertrouwen en dan gaan ze weer weg en bestaat de kans dat je ze nooit meer ziet. 'Dat doet pijn' klinkt misschien wat gechargeerd, maar ik ga nu wel minder diep in vriendschappen." Die voorzichtige houding heeft hij ook naar studenten die alweer terug zijn naar hun eigen land. Hij heeft adressen in een heleboel landen, maar is

nog nergens op bezoek gegaan. "Ik zou me bezwaard voelen, wanneer ik twee, drie dagen zou komen logeren bij iemand die ik eigenlijk maar opervlakkig ken. Als er een echte vriendschap is gegroeid, vind ik het wat anders, maar ik wil die mensen niet alleen maar gebruiken als een leuk vakantieadres." Dit jaar heeft hij alleen met twee Griekse studentes meer contact gekregen. "Sommige mensen kijken daar raar van op, omdat ik van Turkse afkomst ben. Grieken en Turken zijn toch vuur en water, vragen ze dan. Maar dat wordt vooral door de media nogal opgeklopt. Er zijn juist veel culturele overeenkomsten, waardoor ik hen heel goed aanvoel", vertelt Ali, die op z'n elfde naar Nederland kwam. Zelf heeft hij nooit in het buitenland gestudeerd. Smds anderhalf jaar financiert hij z'n studie zelf en daarbij blijft er geen geld over voor een verblijf m het buitenland. "Maar als ik die studenten zie die hierheen komen, denk ik: had ik maar tijd en geld en was ik vijfjaar jonger." Binnen vuniverse levert z'n afkomst nog weleens verwarring op. "Wanneer ik vertel dat ik Turks ben, denken ze dat ik een uitwisselingsstudent ben en zijn we meteen tien minuten verder." Maar dat geeft hem geen voorsprong in de contacten. Het enige verschil is dat hij weet hoe het is om met buitenlandse ogen naar Nederland te kijken, omdat hij dat ook heeft meegemaakt. "Ik zeg niet dat ik Nederlander ben. Ik voel me van een nieuw soort generatie. Als je Nederlanders melk noemt en Turkije koffie, dan ben ik koffie met melk."

Ik wil degenen van wie ik houd kunnen troosten met: "Je hoeft niet alle rotzooi zelf op te knappen, je mag op De Genade vertrouwen. Want dat is hèl woord waarvan ik me soms de veel te jonge weduwe voel: van het woord Genade. Ik zwerf in een spreekcultuur rond waann alles op menselijke maat is gemaakt: direct dekkende woorden met een hoog doe-het-zelfgehalte. Een bouwpakket waarmee mobiele mensen overal kuimen overleven. Maar ramen? Ho maar. Een uitzicht op het Onverklaarbare is niet meer nodig. In ons veelkleurig Legoland schijnen huisjes veilig genoeg om niet op 'heihg' meer te hoeven rijmen. DÉSANNE VAN BREDERODE

Lastpakken "Tot nu toe ben ik altijd positief geweest over de inbreng van studenten en dat zal een belangrijke overweging worden bij de nadere oordeelsvormmg over de inrichting van het universitaire bestuur", zegt de komende voorzitter van het college van bestuur, Wim Noomen, m Essay, het blad van de faculteit sociaal-culturele wetenschappen. Noomen draait al 32 jaar mee in het vu-gebeuren. Zelfs aan de tijd dat'studenten erg links waren, denkt hij positief terug. "Docenten hadden geen grote problemen met de vertegenwoordiging van studenten in allerlei raden, commissies en besturen, want het bleek in het algemeen dat studenten buitengewoon goed hun huiswerk deden en een substantiële rol vervulden in commissies. De inbreng van studenten werd in het algemeen zeer geroemd." Noomen heeft genoeg bestuurlijke ervaring om zich nog met uit te laten over hoe het verder moet met het universitaire bestuur. "Voor de bijdrage van studenten aan de universitaire politiek en het beleid moet je op zoek gaan naar wegen om die invloed zo goed mogelijk nuttig te maken, maar over de concrete invulling van een eventuele wetswijziging heb ik nog niet goed genoeg nagedacht", ontwijkt Noomen de gestelde vraag. Dat hij de portefeuille studentenzaken in het college gaat beheren, wil nog niet zeggen dat studenten vaker dan voorheen hun zin zullen krijgen. "In een aantal gevallen moet je zeggen: ik heb veel begrip voor jullie verlangens en eisen, maar de hoeveelheid beschikbare middelen is beperkt. Niet alle wensen worden gehonoreerd." BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen