Ad Valvas 1995-1996 - pagina 410

AD VALVAS 22 FEBRUARI 1996

PAGINA 16 SJJÏjft^S^SR

Jerome van Ingen: 'Ik nodig mensen die een kamer zoeken altijd eerst uit om een keer te komen eten'

Bram de Hollander

'De één neemt een huisdier en de ander een huisgenoot' Hospita's hebben een slechte reputatie. Ze bemoeien zich met het privé-leven van de i<amerbewoner, verstoren de privacy en slaan bij het eerste het beste feestje op tilt. Klo|:^en de stereotypen? Deel zeven van de serie 'De hospita'. Marianne Hoek van Dijke Hij ziet er alweer fns uit voor een carnavalvierder. Jerome van Ingen (28) heeft in Breda drie dagen de bloemetjes buiten gezet. Ondanks het feit dat hij nog jong is, heeft hij er iimiiddels een aantal jaren als kamerverhuurder op zitten. "Al vind ik mezelf geen stereotype hospita." Het begon allemaal toen hij tijdens zijn studie personeelswerk een woning vond in de staatsliedenbuurt in OudWest. "Een vriendin van me vroeg of ik niet een kamer over had voor een meisje dat zonder woonruimte zat. Ik woonde op de derde verdieping van

een oud huis en had op de vierde verdieping nog een zolderkamer over. Dus zei ik: prima, maar je moet er wel zelf wat van maken. De vader van dat meisje heeft toen alles opgeknapt, geïsoleerd en van kabel voorzien. Toen het net klaar was, kreeg ze een huis aangeboden en kwam toch maar niet. Zo had ik gratis een mooi opgeknapte kamer om te verhuren." Een lichte zolderkamer van drie bij zes meter met een geïmproviseerd keukentje en een platje aan de achterkant was het resultaat. De wc is op de derde verdieping en de douche op de vierde. Meer dan dat hoeft er m principe niet gedeeld te worden. Al snel kwam de volgende gegadigde. Weer via een bekende. "Dat geeft mi) een stukje vertrouwen. Je weet een beetje wat voor vlees je in de kuip hebt. Ik nodig mensen die een kamer zoeken altijd eerst uit om een keer te komen eten. Dan vraag ik wie ze zijn, wat ze doen en wat hun plannen voor de toe-

komst zijn. Als het op die avond klikt, vraag ik of ik een keer kennis kan maken met de ouders. De boom leren kennen. Je merkt al snel of die aardig, netjes en betrouwbaar overkomen. Ook worden ouders op deze manier mede-verantwoordelijk. Wanneer ze van mij een positieve indruk hebben, zullen ze hun kind sneller vragen hoe het is in huis. Het is een soort sociale controle." "Toen mijn tweede huurder steeds maar niet betaalde, heb ik op een gegeven moment zijn ouders gebeld. Nadat ik hen had uitgelegd wat er aan de hand was, heb ik hen gevraagd of ze hun zoon er op wilden aanspreken. Ze vonden het heel erg. De vader kwam de volgende dag het geld al brengen. Dat hebben ze later onderling verrekend." Jerome vindt dat je geen kamer moet verhuren om er zelf rijker van te worden. "De meeste huurders zijn studenten en die hebben weinig geld. Bij een beurs van 470 gulden vragen commerciële verhuurders makkelijk 450 gulden voor een zolderkamertje. Ik vind het asociaal om je medemens zo een poot uit te draaien. Zij willen er alleen zelf maar beter van worden. Ik vind dat je elkaar moet helpen en steunen. Waimeer je op een normale manier met elkaar omgaat, kan daar iets heel moois uit groeien. Door zoveel geld te vragen creëer je afstand." "Ik ben begonnen met verhuren om

lotgenoten aan betaalbare woonruimte te helpen. Maar ook nu ik werk, vind ik het belangnjk om studenten te blijven steunen. En je krijgt er ook iets voor. terug. Gezelligheid bijvoorbeeld. De één neemt een huisdier en de ander een huisgenoot." Jerome, die eind december zijn etages in de Staatsliedenbuurt verruild heeft voor een flat in de Indische buurt, heeft over de huurprijs nooit ingewikkeld gedaan. Hij betaalde een huur van 350 gulden, inclusief gas, water en licht en die ging gewoon doormidden. Dat zelfde gebeurde met de telefoonrekening. Bij de tweede huurder bleef het nakomen van z'n betalingsverplichtingen een probleem. Ook had hij regelmatig zeer luidruchtige vrienden op bezoek. Op een gegeven moment vond Jerome dat hij er paal en perk aan moest stellen. "Na drie waarschuwingen heb ik tegen hem gezegd dat hij weg moest. We hadden geen opzegtermijn afgesproken en ik heb hem twee maanden de tijd gegeven om iets anders te zoeken. Dat is ook gelukt." "Daarna kwam via een vriend Inge, een studente fysiotherapie, in huis. Dat klikte meteen zo goed, dat ze vier jaar is blijven wonen. Ook nu is ze nog steeds een vriendin van me. Ze woont inmiddels zo ongeveer samen met een van mijn beste vrienden. De beste herinneringen bewaar ik aan de avonden die ik met haar heb doorgebracht. Wanneer bij één van ons weer een relatie was stukgelopen, konden we uren filosoferen over de zin van het leven, met een pot thee en een fles wijn erbij." Het contact met de ouders van Inge werd op een gegeven moment zo goed, dat ze voorzichtig polsten of Inge hem niet zag zitten als toekomstige... Ze besloten het toch maar niet te doen. Maar dit risico loop je na-

llllMIMl \tt

tuurlijk wel als jonge, vriendelijke huisbaas. Aan deze twee ervaringen met huurders heeft hij een duidelijke voorkeur voor een 'dame' overgehouden. "Die zijn netter, houden zich meer aan de spelregels van het normaal met elkaar omgaan. Mannen zijn toch nonchalanter. Ik ben ook geen Heldere Mientje en je moet met twee sloddervossen bij elkaar zetten. Al scheelt het natuurlijk wel dat ik er als huisbaas woon. Studenten huren van mij en niet van een organisatie. Dat is veel persoonlijker. Bij mij komen ze tig keer per dag hun huisbaas tegen. Dan besteed je toch wat meer zorg. Het stereotype van de vieze, slordige student ben ik nooit tegengekomen." "Speciale regels heb ik niet. Ik vind het belangrijk dat mensen hun afspraken nakomen. Geen gezeik over de huurprijs en de voorwaarden, bijvoorbeeld. Verder zeg ik alleen wat als ik er last van heb. Dat vind ik niet meer dan normaal. Inge vroeg in het begin zelfs of ik het goed vond dat ze bezoek kreeg. Ik heb toen gezegd dat het haar huis was en ze dat zelf moest weten." Al heeft Jerome in zijn nieuwe flat geen kamer over om te verhuren, hij is er nog steeds zeer enthousiast over. Zodra hij weer iets te verhuren heeft, zal hij dat zeker doen. Ook wanneer hij samen zou wonen. "Ik kan het iedereen aanraden. Er zijn zoveel mensen die schreeuwen om contact. Ik denk dan: verhuur een kamer, neem een student! Voor studenten is het elk jaar weer een probleem om kamers te vinden. Op het moment dat je rondvraagt bij familie of vrienden, kom je altijd wel iemand tegen die op zoek is. Wanneer iedereen in Amsterdam die een kamer leeg heeft staan die ging verhuren, zou het hele probleem zijn opgelost."

_

moderne commumcaifevorm

-^^^

Balen om niks Of je het nu (Upje, depressietje of downe bui wilt noemen, ongelukkig zijn we allemaal wel eens. Als een soort migraine-aanval komt het soms plotseling opzetten, natuurlijk op een moment dat alles juist zo lekker ging en je je echt tevreden met jezelf begon te voelen. Geen noodsignaal vooraf en wat misschien nog erger is: geen ingrijpende gebeurtenis die je de schuld kunt geVeii. Legitietn down zijn lijkt, hoe paradoxaal dat misschien ook klinkt, veel prettiger dan steeds maar te moeten zeggen dat je wéét dat je je aanstelt, omdat er eigenlijk niks Is. Heimelijk ben je jaloers op alle echte lijdenden, die van een verbroken relatie, een overlijden of een vreselijke ziekte moeten herstellen. Zulke mensen hebben recht op een bleek gezicht, hangende mondhoeken en algehele slapte. Natuurlijk belachelijk om stiekem naar een vreselijke reden te verlangen, maar zelfs depressiegras is altijd groener bij de buren. Wie down is om niks lijdt dus eigenlijk dubbel: zo iemand lijdt èn lijdt aan het feit dat 'ie helemaal niet zou mogen lijden... tralala! Welkom in het tranendal! Om eruit te ontsnappen, denk je toch te moeten zoeken naar een passende oorzaak. Pas als je er fijn met je vrienden over kunt praten, pas als je kunt komen aanzetten met een langdradige gevoelsgeschiedenis, kan je verdriet een plek krijgen in 'het sociale verkeer'. Dus start je wetens en willens de motor van de piekerfabriek, bekijk je je leven en zo mogelijk de hele wereld van alle kanten en laat je geen verwarrende analyse van een ander aan je oor ontsnappen. Wie eenmaal heeft besloten zich er weer bovenop te kletsen, is helaas vaak nog veel verder van huis. Door het zoeken naar redenen en oplossingen blaas je een overwaaiende bui vaak tot orkaanproporties op. Mijn advies: durf maar gewoon eens om niks te balen. Dat scheelt je pas echt een depressie. DÉSANNE VAN BREDERODE

Regels De faculteit psychologie en pedagogiek is streng geworden. Wie vergeet zich twee weken van tevoren schriftelijk op te geven, mag geen tentamen doen. Nu komen nog vaak onverwacht grote groepen studenten bij een tentamen opdagen. Die passen dan niet in de tentamenzaal, waardoor het hele gezelschap op zoek moet naar een andere ruimte. En dat bevordert de rust niet. Rutger Meijer, ambtelijk secretaris van de examencommissie, vertelt in Tranz, het faculteitsblad van de psychologen en pedagogen, dat wie zich niet op tijd opgeeft en toch het tentamen maakt, er niet meer op hoeft te rekenen dat het tentamen wordt nagekeken. "De ogen van de eerste student aan wie ik dit bericht gaf, puilden van ongeloof bijna uit zijn kassen toen hij dit hoorde", voegt Meijer hier aan toe. Een ander artikel in Tranz gaat over de regels van het bewustzijn en over de Orwelliaanse en stalinistische toestanden die zich in onze hersenen lijken af te spelen. Het brein zou, net als Orwells Ministerie van Waarheid, nieuwe informatie kloppend maken met bestaande data. Stalinistische krachten onder het schedeldak lijken de informatie daarbij soms te verdringen en te vervangen door andere gegevens. Onze hersenen vervalsen onze geschiedenis. In navolging van Daniel C. Dennett besluit auteur Martijn A.'Schroder dat onze hersenen minder kwaadaardig zijn dan vaak wordt gedacht. Er schuilt geen centrale informatieverwerkende instantie tussen de oren en er is dus ook geen kwaadaardige manipulator die alle touwtjes in handen heeft. Dat mensen informatie aanvullen en verdringen heeft eerder te maken met de decentrale en ietwat chaotische opbouw van het brein. Misschien dat dit ook verklaart waarom studenten vaak vergeten zich aan te melden voor tentamens. BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen