Ad Valvas 1995-1996 - pagina 664

AD VALVAS 27 JUNI 1996

PAGINA 6

'Soms helpt praten niet meer' LSVb-voorzitter Mike Riegel neemt afscheid Vlak voor zijn aftreden als voorzitter van de landelijke studentenbond LSVb haalde Mike Riegel nog een keer de pers door mee te delen dat de bond het overleg met de minister opschort. Is aan het einde van zijn LSVb-carrière dan toch weer de actievoerder pur sang'opgestaan? "Nee hoor, soms moet je praten, soms moet je actievoeren. Dat is de kunst." Dirk de Hoog

"Het opgetuigde circus genaamd kwaliteit en studeerbaarheid gaat niet meer waarover het moet gaan, namelijk het verbeteren van het onderwijs. Het is een politiek instrument geworden om de collegegelden te verhogen. Daarom is de LSVb uit het overleg over dit fonds met de minister en de andere partijen gestapt", zegt Mike Riegel. De vijfdejaars student geschiedenis aan de vu geeft aanstaande zaterdag de voorzittershamer van de landelijke studentenbond over aan Christel Grimbergen, die medicijnen studeert in Maastricht. Riegel legt uit dat het vertrekkende bestuur met het opschorten van het overleg niet over het graf heen regeert. "De beslissing is binnen de hele bond genomen. Het is de uitkomst van een proces dat al maanden bezig is." De druppel die de emmer voor de LSvb deed overlopen, was het besluit van minister Ritzen om de universiteiten waarvan het onderwijsplan dreigt te worden afgekeurd, een herkansing te geven en de plannen bij te stellen. "Dat is tegen de gemaakte afspraken waar wij onze handtekening onder hebben gezet", reageert Riegel. "Instellingen proberen al van het begin af aan voorbehouden te maken bi) de plannen voor beter onderwijs. Maar uiteindelijk heeft ook de Vereniging van Samenwerkende Universiteiten (VSNU) een handtekening onder de afspraken gezet. Dan moeten ze niet aan het eind van het liedje de spelregels willen veranderen." Het gaat Riegel er niet zozeer om of de regeltjes wel precies worden nagekomen, maar om de mentaliteit van de bestuurders. "De instellingen rie-

pen in koor dat het helemaal niet nodig was om plarmen op papier te zetten, omdat onderwijsverbetenng volgens hen al jaren prioriteit had, maar onder druk van studenten is die afspraak toch gemaakt. Wij waren er door de praktijk met zo van overtuigd dat ze echt zo hard liepen voor die studeerbaarheid. We vreesden dat het ze er vooral om ging het geld bmnen te halen." "Bovendien hebben we de indruk dat de plannen vooral zijn opgesteld door de bestuurders en hun ambtenaren. De direct betrokkenen - de studenten en de docenten - krijgen met een beetje geluk de voorstellen nog even te zien vlak voor ze worden verstuurd. En het proces zou juist van onderop moeten plaatsvinden." Bij zijn aantreden als voorzitter verkondigde Riegel nog dat de LSVb een gelijkwaardige gesprekspartner, net als de VSNU en de HBO-raad, voor de minister was geworden. Gooit de bond met het opstappen uit het overleg niet alle mvloed op het beleid overboord? "Soms helpt praten niet meer. We ervaren steeds meer dat de verschillende partners niet echt naar ons willen luisteren. Wij hebben goede argumenten ingebracht, maar in de politiek gaat het met om gelijk hebben, maar om gelijk krijgen. Dat gaan we nu op andere manieren proberen. Invloed heeft niet alleen te maken met het aantal overlegcommissies waar je inzit. Uiteindelijk beslist het parlement over de collegegeldverhoging en daar zullen we flink van ons laten horen." Riegel verklaart dat de LSVb nu niet ineens voor een andere, hardere strategie kiest. "In de politiek draait het om de kunst van op tijd te praten en

Mike Riegel: 'Ze schrijven dat ik arrogant ben'

op tijd actie te voeren. Die combinatie hanteert de vakbond al jaren." Hij ontkent dat het afgelopen jaar niet zo succesvol verlopen is voor de bond. "Vergeet niet dat er ontzettend veel dingen op de studenten afkomen. Dit kabinet wil in een paar jaar tijd anderhalf miljard gulden op ons bezuinigen. Dus we moeten heel veel punten gelijk aanpakken. Eigenlijk hebben we alleen nog maar de slag om de prestatiebeurs verloren. De andere punten staan nog op de politieke agenda, zoals de collegegeldverhoging, de Wet Universitair Bestuur en de uitwerking van het HOOP. Ik geef toe dat getals-

matig misschien wat minder mensen hebben gedemonstreerd afgelopen

Bram de Hollander

jaar, maar er zijn wel heel veel discussies geweest. En er zijn middelbare scholieren in actie gekomen, omdat ze inzien dat hun toekomst op het spel staat. Dat geeft hoop voor de toekomst." Riegel geeft toe dat het nog vrij rustig is gebleven rond de dreigende uitsluiting van studenten en personeel bij het universitaire bestuur. "Tot nu is de discussie vaak op een hoog abstractieniveau gevoerd. Over de voordelen van integraal management bijvoorbeeld. Dat spreekt studenten niet zo aan. Maar als het puntje bij het paaltje komt, namelijk dat studenten uit het bestuur worden geflikkerd en de democratie om zeep wordt geholpen.

liggen de zaken natuurlijk anders. Vergeet bovendien niet dat veel mensen in het parlement zelf dankzij de beweging voor democratisering in de politiek zijn beland en daar hun positie aan te danken hebben. Veel kamerleden zijn zeker nog niet overtuigd van het nut en de noodzaak van het wetsvoorstel. En als LSVb zullen we nog zeker steentjes bijdragen om ze te overtuigen als in september de wet in behandeling komt." Al met al kijkt Riegel tevreden terug op het bestuursjaar. "Je raakt wel dromen en idealen kwijt, want argumenten lijken nauwelijks te tellen in de politiek. Alles draait om macht en het pragmatisch bmnenhalen van zoveel mogelijk rendement en geld. Dat is een enorme verarming van het intellectuele klimaat." Volgens de media was zijn eigen optreden ook met altijd even succesvol. Hij haalt er zijn schouders over op. "Ze schrijven dat ik arrogant ben, maar mijn taak is om namens de bond naar buiten te treden en dat heb ik op mijn eigen wijze gedaan. Daar oordeel ik niet over. Laat anderen dat maar doen." Maar hij is wel boos over de verhalen dat er binnen de bond sprake is van ruzie en richtingenstrijd. "Wat we gedaan hebben is de ramen openzetten en een frisse wind laten waaien door nog eens door te nemen wat we de afgelopen dertien jaar hebben gedaan en welke standpunten we hebben ingenomen. Dat was een open discussie waar iedereen aan deel kon nemen. En daardoor hebben we een hoop nieuwe mensen bereikt en erbij betrokken. Discussie en kritisch zijn hoort daarbij. Daar studeer je tenslotte voor. Dat is iets heel anders dan ruzie. Het is zelfs de belangrijkste kracht van de bond en daarin zijn we gegroeid afgelopen jaar. Dat is onze winst, die we politiek nog in klinkende munt moeten vertalen."

'Gegarandeerd drie maanden per jaar vrij' ?*.

Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, roemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden hun studie op de weegschaal. Tot slot: drs Marit van Meekeren (24) over Frans.

C

lk wist absoluut niet wat ik moest gaan doen na het vwo. Ik vond Frans een mooie taal, dus ik dacht: ik schrijf me in voor Frans en na een jaar weet ik wat ik wél moet gaan studeren. Maar ik vond geen alternatief, dus ben ik blijven hangen. Als ik opnieuw zou mogen kiezen, zou ik denk ik bedrijfskunde gaan studeren met wat talen als bijvak erbij. Halverwege m'n studie dacht ik al een beetje m die richting, . maar ik wilde niet switchen. Ik vond dat ik dan vnj oud zou zijn als ik eindelijk klaar was. Ik wilde in ieder geval het bedrijfsleven in en zeker niet aan de universiteit blijven hangen als aio of oio - ze zouden me ook nóóit willen hebben, denk ik. Ik heb altijd zoiets gehad van: leuk, ik ken die taal en laat mij maar bij een bedrijf werken waar ik die taal kan gebruiken. De rest leer ik er wel bij.

1

De studie viel tegen. Ik had veel vrijheid verwacht. Dat was ook een van de redenen om niet naar een HBOopleiding te gaan. Maar het was heel schools en heel erg theoretisch en de tentamens waren net middelbareschooltentamens: als je maar je aantekeningen leerde en een paar boeken doorkeek, dan haalde je het wel. Tijdens de colleges werd wel het een en ander van je geëist: je kreeg meestal een paar artikelen mee waar dan een aantal vragen over werden

Marit van Meekeren over de studie Frans: 'Als je maar je aantekeningen leerde en een paar boeken doorkeek, dan haalde je het tentamen wel'

gesteld. Dat ging verder dan de inhoud van de tekst. De meeste docenten gaven wel goed les, maar er waren er een of twee van wie ik dacht: fijn dat ze werk hebben, maar meer doen ze er ook niet aan. Het aanbod van vakken op het gebied van sociolinguïstiek en toegepaste taalkunde was bij Frans zeer beperkt, zeg maar nihil. Dat vond ik jammer. Verder had ik wel iets meer mondelin-

Bram de Hollander

KLAAR

AF ge taalvaardigheid willen oefenen tijdens m'n studie. Eén jaar hebben we het zelfs helemaal niet gehad. Nou moet je er zelf natuurlijk ook wat aan doen, maar bepaalde technieken zul je toch moeten leren. En het zou handig zijn als de stage verplicht was, want die is heel leerzaam. En die stage dan inpassen in het programma, want ik heb met mijn stage van drie maanden bij de Franse ambassade een half jaar verloren omdat je per se bij alle colleges aanwezig moet zijn. Dat vond ik vrij kinderachtig. Ik had in prmcipe

nog een maand colleges kunnen volgen, maar omdat ik er die drie maanden niet was, gmg het hele feest niet door. De begeleiding was heel goed. Als het slecht met je ging, kon je altijd een gesprekje met je studiebegeleidster aanvragen of zij belde jou. Iedereen kende iedereen en alle docenten kenden je bij naam. Dat is wel leuk, anders ben je echt zo'n nummer. En de scriptiebegeleiding was goed, vond ik. Niet dat ik het er altijd mee eens was, maar er was duidelijk begeleiding. Dat IS het voordeel van een kleine faculteit. Tijdens m'n studie heb ik verschillen-

de bijbaantjes gehad, als hostess op een busdienst en als grondstewardess bij Martinair. Na m'n studie heb ik een tijdje als administratieve kracht bij een computerbedrijfje gewerkt. Op dit moment heb ik weer een andere uitzendbaan. Ik ben nu projectcoördinator bij Microsoft. Dat project leidt vierhonderd werkzoekenden op tot specialist op het gebied van een bepaald computerbesturingssysteem. Daar moet van alles voor geregeld worden. Voor dat werk heb ik m'n studie Frans niet echt nodig. Bepaalde vaardigheden kqmen wel van pas, zoals snel iets kunnen lezen en analyseren.

Ik mis de universiteit absoluut niet. Wel de vrije tijd. Zeker na een paar jaar als je geen colleges meer volgt en alleen maar een paar werkstukken hoeft in te leveren, heb je de tijd aan jezelf. Ik vond de studie bijzonder relaxed. In juni was het sowieso afgelopen. Je had gegarandeerd drie maanden per jaar vrij. Dat is toch wel heel ideaal: alle tijd om te werken en andere leuke dingen te doen. En veel op vakantie. Dat schiet er nu ^^ allemaal bij m. Ik heb nu wel ^w meer geld, maar minder tijd. ^^ (FP)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen