Ad Valvas 1995-1996 - pagina 400

PAGINA 6

A D VALVAS 2 2 FEBRUARI 1996

PH'31 zoekt de ruimte Begin 1995 verkocht de VU haar pand aan de Prins Hendriklaan 3 1 . Dit voormalige koetshuis in Amsterdam-Zuid ontwikkelde zich in de loop der jaren van een studentenvoorziening tot een podium voor jongerenmuziek. De nieuwe eigenaar sloopt het pand en stichting PH'31 zoekt een nieuwe ruimte. Daarom wordt er deze maand een ruimtefeest georganiseerd.

Fish met zijn eerste elpee Electric music for the mind and body, waarmee de boodschap wel zo ongeveer samengevat is. In Europa - Engeland dus - was het Pink Floyd die de psychedelische muziek verder ontwikkelde in een Jules Veme-achtige richting. Enkele titels van de eerste elpee The piper at the gates of dawn spreken voor zich: Set the controls for the heart of the sun en Interstellar overdrive. Ruimtelijke muziek met ijle gitaren of synthesizers en

Cultuur

Dick Roodenburg

Het li)kt op mosterd na de maaltijd: in de laatste maanden van haar bestaan brengt PH'31 zowaar een heuse nieuwsbrief uit. Nummer 1 verscheen in januari. Uit de brief blijkt, dat de vu de scheidmg netjes heeft geregeld: het hele jaar 1995 betaalde de universiteit de huur van het pand aan de nieuwe eigenaar, zodat PH niet meteen op hoge kostep gejaagd werd. Per januari 1996 moet het centrum de huur zelf opbrengen, maar er is de garantie dat de programmering tot mei voortgezet kan worden. Hoe het daarna verloopt, hangt af van het moment waarop de huidige eigenaar zijn sloopverguiming en daarmee de toestemming voor de bouw van appartementen krijgt. De procedure loopt hoogstens enige vertraging op als de omwonenden zich het lot van de iep achter het pand aantrekken. Hoe dan ook: na 25 jaar verdwijnt PH'31. Aanvankelijk hoopte de stichting een ander betaalbaar onderkomen in stadsdeel Zuid te vinden, maar de kans daarop is miniem. Op dit moment wordt ook in de aangrenzende stadsdelen gezocht en denkt men bovendien aan samenwerking met andere organisaties om de exploitatiekosten te drukken. Tot het zover is, gaat PH nog even op de oude voet door: elke woensdag- en donderdagavond live popbands, van experimentele wave tot elementaire punk, minstens

Hoes van de Grateful Dead-

elpee

'Anthem of the Sun'

(1968)

één avond per maand geïmproviseerde jazz en elke laatste maandag van de maand een literaire avond. Het zijn overigens niet de minste namen die naar Amsterdam-Zuid komen: deze week trad in PH'31 gitarist Gary Lucas op, die onder anderen met Captain Beefheart en Nick Cave samen speelde. Voor donderdag 22 februari staan de Nederlandse punk-achtige formaties Donkey en Ford's Imaginary Inferno op het programma en voor donderdag 29 februari de Franse experimentele

popbands Bastard en Smrider. Regelmatig organiseert PH ook muziekavonden rond een bepaald thema. Op woensdag 28 februari vindt een ruimtefeest plaats, met als ondertitel: een psychedelische happening. Dat klinkt toch heerlijk ouderwets, uit de tijd dat PH nog niet eens bestond. Halverwege de jaren zestig kwam aan de westkust van de Verenigde Staten, in de wijk Haight Ashbury te San Francisco, de zogeheten actd rock op: popmuziek die net als - en vaak onder invloed van - LSD geestverruimend

vidlde zijn. Lang uitgesponnen, ongestructureerde nummers met onbegrijpelijke teksten werden live ondersteund door psychedelische lichtshows, die tien jaar later in Nederland meestal beperkt bleven tot kleurige vloeistofdia's op elk schoolfeestje. De profeet was ex-Harvard docent Timothy Leary, onlangs nog op bezoek in Nederland, de verslaggever was Tom Wolfe in The electric kool-aid acid test en enkele boodschappers waren Jefferson Airplane, The Grateful Dead en Country Joe the

een lichtshow die in ettelijke vrachtwagens vervoerd moet worden. Verder maakte David Bowie zijn Space oddity, tooide de Amerikaan Steve Miller zich enige tijd met de bijnaam Space Cowboy en bestond m die tijd ook een groepje met de naam Urban Spaceman. De acid rock verdween in de jaren zeventig van het toneel om in de jaren tachtig zijn eerste revival te beleven. Helemaal weg was de muziek trouwens nooit: op het hoogtepunt van de punkperiode, rond 1977, begonnen nota bene in Londen de Psychedelic Furs aan hun kortstondige carrière. En na de revival in de tachtiger jaren heb je nu de house-muziek die een aanslag doet op lichaam en geest. Met of zonder XTC, zoals in San Francisco ooit de keuze was tussen wel of geen LSD. Nothing really changed? Het ruimtefeest in PH'31 is echter geen house-party. Waarschijnlijk wordt her en der een sticky gerookt, maar verder staat voor de avond volstrekt ongevaarlijk vermaak op het programma: de aankondigmg vermeldt een workshop jongleren, didgendoo spelen - klinkt vrij onschuldig -, een strip-expositie en uiteraard psychedelische muziek. Vooraf kan voor vijf gulden een vega-maaltijd worden genuttigd, zoals het echte hippies betaamt.

'Je krijgt behoorlijk op je falie' Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, roemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten nu eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden hun studie op de weegschaal. Deze week: drs Christel van Loo (31) over psychologie.

C

lk ben opeens gaan studeren. Ik was secretaresse en had op jonge leeftijd al een vrij hoge functie, maar op een gegeven moment ging dat niet meer. De druk is hoog en dan krijg je gauw last van stress. Ik wilde altijd al studeren en dit was het moment. Het werd psychologie omdat het me leuk leek; iets met mensen, .een heel vage reden eigenlijk. Uiteindelijk ben ik wel heel blij dat ik eerst gewerkt heb. Het klinkt heel patronising, maar je hebt in de maatschappij gestaan, waardoor je de dingen beter kunt overzien. Daardoor raak je niet zo snel m paniek. Het eerste jaar heb ik aan de UVA gedaan. Bij het eerste college zat er achthonderd man. Ze begonnen met te zeggen: wie er nu naast je zit, zit er volgend jaar niet meer. Dat bleek nog waar te worden ook. Ze zeiden ook dat van psychologen wordt gezegd dat het zweverige mensen zijn, maar dat ze in werkelijkheid heel nuchter zijn. Ook dat ben ik achteraf gezien met ze eens. Als psycholoog moet je afstand kunnen nemen van de problemen waarmee je te maken krijgt, anders raak je zelf in de problemen en kun je niets voor die mensen doen. Als je alles wat je leest op jezelf betrekt, raak je behoorlijk van slag. Ik heb mensen gezien die daardoor afhaakten.

Ik wilde kinder- en jeugdpsychologie gaan doen en hoorde dat de vu praktischer was ingesteld, dus ik ben wat gaan informeren. Eerst belde ik iemand van de UVA. Ik zei: "Ik zit er over te denken om naar de vu te gaan. Kunt u mij eens vertellen wat het verschil is?" Toen zei die persoon:

J

Drs Christel van Loo: 'Als je alles wat je leest op jezelf betrekt, raak je behoorlijk van slag'

Bram de Hollander

KLAAR

AF "Ach, het maakt allemaal niet uit. Je moet het zelf maar weten." Heel vaag en helemaal niet gemotiveerd. Ik had zoiets van: dan ben ik dus weg hier, als dat zo gaat. Op de vu werd ik allervriendelijkst behandeld. Dat zijn dan de dingen die tellen. Het belangrijkste van studeren vind ik dat je de vnjheid krijgt, waardoor je moet leren om met jezelf om te gaan. Kijk: als je werkt, word je van de ene op de andere dag geleefd. Tijdens je

studie kom je erachter dat er meer dingen zijn dan je eigen bekrompen wereldje. Bij psychologie ben ik een heel ander soort mensen tegengekomen: heel open en eerlijk. Je kunt heel veel tegen elkaar zeggen, omdat je door de studie gewend bent om over best wel persoonlijke dingen te praten. Dat was ik, voordat ik ging studeren, niet gewend. We hadden bijvoorbeeld groepspracticum. Dat ging er soms best hard aan toe, je kreeg behoorlijk op je falie, maar als je die kamer uitkwam, was het over. Ze zeiden alleen 'Heavy hè', maar nooit 'Wat een raar mens is dat toch'. Wat dat betreft was het een veilige omgeving.

Als je afgestudeerd bent, heb je drie dagen een enorme kick, daarna ben je drie maanden aan het afkicken en vervolgens val je in een gat. Ik moet nu een stage zien te vinden. Werk is bijna onmogelijk. Dat is wel ellendig, hoor. Ik ken maar één iemand met een betaalde baan. De rest loopt stage of werkt onder z'n niveau of net met in de richting. Als je een postdoctorale opleiding doet, heb je wel meer kans op een stageplek, maar dat kost een hoop geld. Ik heb daar nog geen beslissing over genomen. Momenteel loop ik twee dagen per week stage bij een psycholoog. De cliënten zijn volwassenen, dus ik zit nog niet helemaal in de richting.

Werkloos zijn is een vak apart. Je moet zelf de discipline erin houden om te blijven solliciteren en goed na te gaan wat je wilt. Ik heb eigenlijk niet zo'n zin om drie jaar stage te gaan lopen voor niets. Soms denk ik er wel eens over om op een managementfunctie te solliciteren, je leert bil psychologie toch goed omgaan met mensen, gesprekstechnieken, analytisch denken en veel andere zaken die UIC je waardevol maken voor het bedrijfsleven. Dat is met niks. (FP)

5

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen