Ad Valvas 1995-1996 - pagina 29

AD VALVAS 3 1 AUGUSTUS 1995

PAGINA 5

Internet moet belegering van 1300 dagen breken v u helpt Sarajevo bij eerste stappen op elektronische snelweg Caroline Buddingh

Zes medewerkers van de universiteit van Sarajevo zijn op het ogenblik op de vu voor een spoedcursus Internetgebruik. Of Internet gebruikt kan worden in de belegerde stad is, vanwege de erbarmelijke omstandigheden, nog de vraag, maar het is voor de kwaliteit van onderwijs en onderzoek van eminent belang dat die aansluiting er zo snel mogelijk komt. Ze hopen aan het eind van het jaar een virtual rea/ïfy-kerstkaartje te kunnen zenden naar hun vrienden van de vu, maar de komende weken moeten de zes medewerkers van de imiversiteit van Sarajevo eerst nog leren om te gaan met Internet. In het kader van de hulpactie Lifeline Sarajevo geeft de werkgroep Vusus (vu Steunt Universiteit van Sarajevo) een spoedcursus Internetgebruik aan de groep ex-Joegoslaven, waaronder Kroaten, moslims en een Serviër. (Brano Vujicic, Serviër, grapt: "Ik ben de gevaarlijkste") Om te kunnen 'internetten', moet ook nog gepraat worden met allerlei instanties in Nederland. Zo bestaat de hoop dat de PTT een lijn beschikbaar wil stellen. De financiële bijdrage die de vu kan geven, is gering. Een inzamelingsactie vorig jaar heeft niet meer dan twintigduizend gulden opgeleverd. Vorige week leek de komst van de groep nog onzeker, vanwege onrusten rond de berg Igman, die Sarajevo verbindt met de rest van de wereld. Maar afgelopen maandag was het dan toch zover en kwam de groep aan op de vu. "In Sarajevo is een schreeuwend gebrek aan informatie. Toen we ruim ander-

half jaar geleden de hulpactie hebben opgezet, wilden we in deze lacune gaan voorzien", aldus informaticaspecialist J. Schuurman, die als enige van het Vusus-bestuur vloeiend Bosnisch spreekt. "Het is wel een voordeel dat ik de cursisten in hun eigen taal kan aanspreken, aangezien het begrijpen van Internet zonder een taalbarrière al moeilijk genoeg is."

Geïsoleerd "We hopen dat de medewerkers in Sarajevo door middel van Internet makkelijker informatie krijgen van collega's uit de rest van de wereld. De informatie die op de universiteit wordt gebruikt, is sterk verouderd. Bovendien zijn deze medewerkers ook niet in de gelegenheid om hun eigen bevindingen wereldkundig te maken. Hoewel in Sarajevo momenteel niet op een hoog niveau wetenschap wordt bedreven, is het toch belangrijk dat informatie naar buiten wordt gebracht." De ex-joegoslaven hebben zin in de cursus, vooral om veel "fun" te maken. "In Sarajevo leven we onder een continue spanning. Vorig jaar hebben we de 1001-nachten van bezetting gevierd. We zitten nu al tegen de 1300 dagen aan. Het is haast niet vol te houden. Daarom is het goed om nu een tijd in Nederland te verblijven, waar we gezamenlijk weer eens kunnen werken aan iets opbouwends", vertelt Hazim Kazic. Hij is in de belegerde stad werkzaam bij de Sorosfoundation, die het project voornamelijk zal financieren. De foundation heeft veel baat bij het starten van Internet, aangezien zij daarmee verbindingen kan leggen tussen haar verschillende projecten in de Oosteuropese landen. Of de Internetverbinding ook daadwer-

Bram van Splunteren gelooft er in:

"Als je down of boos bent, ga je geen krant lezen. Dan kun je beter muziek maken. Muziek kan een enorme invloed hebben, ook politiek gezien. Het is voor mij in de eerste plaats een uitlaatklep, maar er zit in onze muziek ook wel een boodschap. Geen moralisme, hoor. Met je band op MTV gaan vertellen wat een ander moet doen, dat is volgens mij echt het verschrikkelijkste wat je kunt doen. Zoals Sting die over de regenwouden zeurt, terwijl hij wel in een ontzettende auto rond blijft rijden. Dat vind ik zo hypocriet. Net echte politici." Een lach klinkt op, maar prompt wordt de toon weer serieus. "Ik heb dan altijd zoiets van: 'Wie ben jij om mij te vertellen hoe ik moet leven?' Ben je beter dan mij omdat je kop op tv is? Ben je beter omdat je iedereen je kont kust? Dat is echt bullshit." Aan het woord is Wouter (21) - "aan achternamen doen we nooit". Wouter studeert politicologie aan de vu, loopt momenteel stage bij de gemeente, maar is bovenal zanger en gezicht van de Amsterdamse band Mayze, een band waar het€rg goed meegaat. "In Nederland heb je zeker voor studenten echt helemaal geen muziekscene", vindt Wouter. "Alles is zo verschrikkelijk op Amerika en Engeland gericht. Men is hier als de dood om Europees te klinken. Dat is zo jammer. Er zijn überhaupt al ontzettend weinig bands die volledig uit studenten bestaan. Ik weet niet wat dat is. Als je studeert, en zeker als je zoals ik politicologie studeert, heb je toch gewoon een mening die je kwijt wilt? Dat kan toch niet anders. Als je je mond houdt, verandert er nooit iets." Het verhaal van Mayze begint in november '94. Wouter is net terug van een studieverblijf in Denemarken, waar hij op zijn akoestische gitaar een viertal nummers geschreven heeft en een beet-

keiijk gaat functioneren, hangt van de situatie in Sarajevo af. "We leven en werken onder erbarmelijke omstandigheden", legt een delegatielid uit. "We hebben vrijwel geen elektriciteit en water, laat staan goed functionerende computers. Van een infrastructuur is

nauwelijks meer sprake. De universiteitsgebouwen zijn doorboord met kogelgaten. Ruim tweederde van de docenten en professoren is inmiddels de stad uit gevlucht, zodat het overgebleven personeel vaak twee of meer functies moet bekleden. Toch zijn we opti-

Peter Woiters - AVC/VU

mistisch. We moeten wel. Als we eenmaal aangesloten zijn op Internet, kunneft we in ieder via de elektronische weg weer met collega's communiceren."

Mayze gaat het maken

Ze traden al op In Paradiso, de iVlelkweg en tijdens de Pythische Spelen. In juli stonden ze In de Villa 65 van de VPRO. De band IVIayze gaat het helemaal maken. En terecht, denkt zanger, gitarist en polltlcoioglestudent Wouter. "Ik zou best een hit willen maken. IVIaar dan wel een waar ik mezelf In kan herkennen." Peter Boerman

Multi-culturele delegatie uit Sarajevo op de V U . Serviër Brano Vujicic: 'Ik ben de gevaarlijkste'

je geoefend heeft met zingen. Dan ziet hij een advertentie staan waarin drie al langer samen spelende jongens om een zanger vragen en Wouter ziet zijn kans schoon. De drie, Diederik (25, student aan de UVA, drums), Joris (26, 'autonome zelfstudent van het leven', bas) en Mare (24, werkend, gitaar), zien de samenwerking wel zitten en ze besluiten zichzelf Maze te dopen. De ontdekking dat er in Amerika als een soulfunkband met die name rondloopt, zorgt voor de extra Griekse y. "In het begin duurde het wel even voor we aan elkaar gewend waren", herinnert Wouter zich. "Ik schrijf alle nummers, heb nu de grootste invloed. Bovendien heb ik andere ideeën qua muziek. Dat is soms

Mayze in de IVlelkweg: 'Nu zijn we het systeem binnen, nu gaat liet lopen' Bram de Hollander

wel moeilijk geweest. Toch gaat het nu goed samen. We zijn vier heel verschillende mensen met heel verschillende ideeën. Gelukkig maar. De band waar iedereen het altijd eens is, lijkt me echt de saaiste band die er bestaat. Frictie is volgens mij gewoon nodig om dynamische muziek te maken." En dynamisch, dat is de muziek van Mayze zeker. De oppervlakkige luisteraar zou de groep wel eens als de Nederlandse Smashing Pumpkins ktinnen bestempelen, vanwege de extreme maat- en volumewisselingen in de muziek. De nummers beginnen soms als een kabbelend bergstroompje om vervolgens te ontaarden in een kakofonie van gitaargeweld. Maar steeds blijft de melodie overeind. Toch schiet de vergelijking met de Pumpkins te kort. De vraag naar Wouters invloeden, mondt uit in een partij name dropping, variërend van moderne hardcore bands als Fugazi, No Means No en de Pixies, tot mensen als Leonard Cohen of de Mamas Papas, "muziek waar mijn ouders naar luisterden". "Ik heb niet echt voorbeelden van 'zo wil ik ook klinken'."

Begin dit jaar trad Mayze voor het eerst op. De groep deed mee aan een festival voor studentenbands in de Melkweg. De overwinning ging aan hun neus voorbij, omdat de jury vond dat Maj^e 'te professioneel klonk en het zonder steun ook wel zou redden'. Een optreden op de Pythische Spelen volgde, vlak voor de zomer. Weer wonnen ze niet, maar wel waren ze de enige die jurylid Bram van Splunteren dermate

overtuigend vond, dat hij ze uitnodigde voor een halfuur durend optreden in zijn VPRO-radioprogramma Villa 65. De band maakt er een ijzersterke indruk, waarmee de naam gemaakt is. Vorige week woensdag betrad Mayze voor het eerst het podium van Nederlands enige poptempel, Paradiso. "Nu zijn we het systeem binnen, nu gaat het lopen. Het is als beginnend bandje in Nederland ontzettend moeilijk. Je moet overal zelf achterheen. Zelf posters

plakken, optredens regelen, alles. Als je geen naam hebt, kun je een geweldige demo maken, maar dan ben je er nog lang niet. Bram is tof, die geeft je gewoon de kans als hij je leuk vindt. Henk Westbroek doet dat ook. Maar voor de rest valt het bitter tegen. Als je hier zegt dat je goed bent, ben je gelijk arrogant. Je wordt nooit gestimuleerd. Ik heb hier nog nooit gehoord dat mensen het optreden klote vonden. Dat is balen." « Wouter is van plan het komende jaar hoog in te zetten. Hij hoopt op een plekje op het Noorderslag, een Gronings festival voor de beste dertig bands van Nederland. En er moet natuurlijk plaatwerk komen. "Maar ik ga geen CD maken om hem aan mijn familie uit te delen. Ik vind dat je kritisch moet zijn ten opzichte van jezelf. Als je het nog niet aankan om een CD te maken, als je geen kwaliteit genoeg hebt, kun je beter even afwachten. Er liggen al zoveel CD's in de winkel van bands waar niemand van gehoord heeft." Zo'n tien, vijftien jaar geleden werd elke band die meer dan een paar duizend platen verkocht in de steek gelaten, omdat ze zich 'verkocht zou hebben aan de commercie'. Wouter gelooft daar niet zo in en wil met zijn muziek juist een zo groot mogelijk publiek bereiken. "Als ik wist dat ik een hit zou kunnen schrijven, zou ik het gelijk doen. Daar schaam ik me niet voor. Maar dan wel één waar ik mezelf in zou herkennen. Anders kan ik het niet menen." Het is niet alleen de muziek die Mayze onderscheidt van het gros van de Nederlandse bands, ook met zijn teksten probeert Wouter iets te bereiken. "Ik kan niet zomaar een liedje schrijven. Daar wil ik ook iets mee uitdrukken. Tekstueel zijn onze nummers niet zo toegankeUjk, geen 'I love you so, till the end of time'. Elk liedje is een verhaaltje. Ik wil niet preken, maar ik stop in die verhaaltjes wel een boodschap. Iets als 'eerst denken, dan doen'. Natuurlijk zijn mijn nummers wel persoonlijk. Je schrijft toch over waar je op een bepaald moment over nadenkt. Ik denk niet dat je serieus over problemen kunt zingen, die je zelf niet kent."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen