Ad Valvas 1995-1996 - pagina 367

1996

B

AD VALVAS 8 FEBRUARI 1996

PAGINA 9

n een blok beton

ïUe \^an de v u doei lor anderen Is de liefde nauw verwant aan boeken. Jtvo leeën die de ander vervolgens uitvoert, terwijl een snei liefde en zakken chips. Met Valentijnsdag In het iten Aersoneel over hun liefde op de VU. bloe een blok beton. la Ptuir

lartine Zuidweg

s Iruil voor 'Golden Eye' Té [of naar 'Golden Eye' en eet j e eese-i onionchips? Studente sociale ck(2| |lndt het heerlijk om zulke geno| r te brengen in een model. del, Ilijft lastig om te voorspellen udeni Itandhouden en welke niet. te ie lOf­ lOt

i'an

)e, had ren ele­ e )n­

,e ners er rt

pof­ de

praktijls;: in een goede relatie betekent het l^open van meer zakken cheese­ and­onionchips voor je vriend dat hij eerder met je meegaat naar 'Golden Eye'. Ze geeft toe dat het allemaal vrij logisch klinkt, maar zo werkt sociale psychologie nou eenmaal. "Wij probe­ ren in dit soort voorspelbare gedrag algemene wetmatigheden te ontdek­ ken en dit zo op een hoger niveau te tillen." Maar ondergebracht in een model of niet, ze ontdekte dat het niet meevalt te voorspellen welke relatie standhoudt en welke niet. Dat zoveel studenten en werknemers op de VU zich tot elkaar aangetrokken voelen, verbaast Harinck niets: "Uit verschil­ lende studies blijkt dat hoe vaker je iemand tegenkomt, hoe leuker je hem of haar vindt en dat hoe meer interes­ ses je deelt, hoe groter de aantrek­ kingskracht. Tegenpolen trekken elkaar veel minder aan." Hoewel ze haar studie en privé­leven

gescheiden tracht te houden, heeft Harinck wel wat tips voor anderen om h u n relatie goed te houden: maintai­ ning good manners is volgens haar les één: begin nooit tegen de ander te gil­ len als je het niet eens bent, maar bewaar je geduld en loop niet weg voor een conflict. Verder kan een beetje opoffering volgens haar geen kwaad. Daarbij is het ook belangrijk je bewust te worden van wat je partner doet voor jou, want de neiging bestaat om alleen te onthouden wat jij voor de ander hebt overgehad. Tenslotte verdient het aanbeveling realistisch te blijven: Bouquetreeksidealen zijn voor een relatie geen goed uitgangspunt. Overigens blijkt uit Harincks onder­ zoek onder vu­studenten tot haar ver­ bazing geen verband tussen de mate van opofferingsgezindheid en de bestendigheid van een relatie. Koop dus voortaan gerust het soort chips dat je zelf lekker vindt.

Peter Wolters - AVC/VU

s opdt

Echt vernieuwend qua samenzijn was het dus met." vu kwi^Een enkele omstander moest er aanvanke­ lijk nog wel aan wennen. Zo had een stu­ vriende dent, die het paar bij de bioscoop was ite sgengekomen, zich erover verbaasd 'hoe imen snel Raöul het met die nieuwe secretaresse /erande had aangelegd'. later h de zomer van '94 trouwden ze na jt Kveneneenhalf jaar samenzijn. N u car­ poolen ze vanuit Alphen aan den Rijn. ntbil Tussen de middag zien ze elkaar ook bij kwaiJ lunch. En nooit zijn ze het naar eigen resse neggen zat. In feite werken ze niet zo vaak ld van samen Raóul: "Als aio doe je niet vaak , voeldi «n beroep op secretaresses." Barbara ijdal 'oegt eraan toe: "Volgens mi) heb ik zelfs samen nog nooit iets voor jou gedaan." studeeJ l i e in

^

D e kaart van Spanje waaronder ze v o o r d e z e g e l e g e n h e i d p l a a t s ­ n e m e n , laat de geologen B r u n o v a n M o e r k e r k e n (34) e n A n n a B o n (33) niet onberoerd. A a n het Iberisch schiereiland h e b b e n d e t w e e veel d i e r b a r e h e r i n n e r i n ­ g e n . R u i m vijftien jaar g e l e d e n l e e r d e n ze e l k a a r k e n n e n tijdens h u n s t u d i e a a n d e uvA. Z e t r o k ­ k e n veel m e t elkaar o p , m a a r p a s in S p a n j e sloeg d e v l a m in d e pan. "Ik ging voor veldwerk naar zuid­ Spanje en Bruno reisde me achter­ na", vertelt Anna. "Daar is het aan­ gegaan." In de jaren die volgden zijn ze nog vaak samen naar Spanje gereisd, voor veldwerk en vakantie. "Tijdens het veldwerk zaten we meer dan honderd kilometer bij elkaar vandaan", vertelt Bruno. "Dan spra­ ken we in de weekends af op het strand er tussenin." Sinds augustus vorig jaar werkt Anna op de afdeling computerbeheer van Aardwetenschappen. Daar hoorde ze dat er tijdelijk een baan vrijkwam bij de onderzoekschool sedimentaire geologie. Ze tipte Bruno, met als gevolg dat ze nu collega's zijn. JVlaar wat de intensiteit van h u n samenzijn betreft, hebben ze in de afgelopen twaalf jaar van him liefde wel voor hetere vuren gestaan. "We zien elkaar nu tijdens werktijd meestal niet meer dan een half uur, tijdens de limch", vertelt Anna. "We ver­ trekken zelfs niet tegelijkertijd naar en van de vu, want de een brengt ons kind naar de crèche en de ander

Bruno van Moerkerken en Anna Bon: 'Tijdens ons veldwerk In Spanj e spraken we af op het strand' Peter Woiters - AVCAU haalt haar op. Als we elkaar hier spreken, proberen we meer over het werk te praten dan over de was." "Vroeger studeerden we samen en woonden we ook nog eens op een kamer. T o e n zagen we elkaar 24 uur per dag. Dat hebben we eigenlijk altijd wel opgezocht. We hebben dezelfde vriendenkring, zodat we ook in onze vrije tijd veel samen zijn." M e t een groep vrienden uit de uvA­ tijd hebben ze bijvoorbeeld de Pyrenees Research Group opgericht, die elke zomer veldwerk doet in de Pyreneeën.

"Op de v u werken we ook gedeelte­ lijk samen aan een project", vervolgt Bruno. "We zijn bezig met het opzet­ ten van een aantal databases voor de onderzoekschool. Daar werken we ook 's avonds aan." N e t als Anna heeft Bruno er geen moeite mee om thuis ook nog eens . over het werk te praten: "Ik zou me wel kutmen voorstellen dat vuilnis­ mannen daar geen zin in hebben, maar wij vinden ons werk leuk."

nemen we ons kind wel eens mee naar informele bijeenkomsten, zoals recepties", vertelt Hans. " D a n zien mensen wel dat ik wat heb met het kind dat over Chantals schouder hangt en dus misschien ook wel met de moeder van dat kind." Een paar jaar geleden zijn ze getrouwd, maar omdat Chantal principieel nog steeds haar eigen naam draagt, heeft dat ook geen bellen doen rinkelen. H u n werk en privé­leven verschillen in die zin, dat het volgens Hans "minder belangrijk is om thuis bepaalde dingen gestructureerd aan te pakken dan op het werk". Hij doelt op Chantals chaotische, of zo je wilt vrije, geest die soms botst met zijn eigen ordelijkheid. Maar dit ver­ schil in karakter heeft ook voordelen: " D e ideeën komen meestal van mi), waarna Hans een manier van uitvoe­

ren bedenkt", legt Chantal uit. T o c h zijn de twee juristen van plan na afronding van h u n proefschrift verschillende wegen in te slaan. "Als ik weer samen zou moeten werken, zou Chantal weer mijn eerste keus zijn, maar het moeten samenwerken op zich heeft me wel eens gestoord" zegt Hans. "Je bent veel energie kwijt met afstemmen." Chantals belang­ rijkste overweging om een andere richting in te slaan, is dat ze andere plarmen heeft dan Hans. "Wij zijn een goed team", beklemtonen ze alle­ bei. "Dat is er de afgelopen jaren alleen maar beter op geworden. Onze sterke en zwakke punten worden wederzijds goed gecompenseerd en als we kritiek hebben, hoeven we geen blad voor de mond te nemen."

'Wij zijn een goed team' H a n s B e v e r s (30) e n C h a n t a l Joubert (31) werken s a m e n aan e e n proefschrift bij d e v a k g r o e p strafrecht. Z e o n t m o e t t e n e l k a a r in 1 9 8 9 tijdens h u n s t u d i e r e c h ­ t e n in M u n s t e r .

n studflerbaasde zich erover 'hoe snel Raöul t meti !uwe secretaresse had aangelegd'

'Op het werk praten we minder over de was'

"We konden heel goed met elkaar praten", blikt de Canadese Chantal terug. Dat praten gebeurde de eerste twee dagen in het Duits, omdat dat in het internationale gezelschap nu eenmaal de voertaal was. Op de derde dag, toen ze voor het eerst met z'n tweeen waren, schakelden ze over op het Engels. T o e n de relatie zich bestendigde, begon Chantal studie te maken van de N ederlandse taal. Hans: "Met kerst gingen we naar mijn ouders, en daar was de regel zo'n beetje: geen Nederlands, geen eten." Enkele maanden later waren de rollen omge­ draaid tijdens een bezoek aan Chantals fanatiek Franssprekende ouders in het Canadese Quebec. "Mijn beheersing van het Frans ging daar met sprongen vooruit", lacht Hans. Vanaf die tijd spraken ze de ene dag N ederlands en de andere dag Frans ­ tot de geboorte van h u n kind afgelopen zomer. In haar aanwezig­ heid spreken ze nu samen Frans, met als gevolg dat ze tijdens h u n werk nu uitsluitend in het N ederlands conver­

"Toen er een aio­plaats vrijkwam aan de vu, heb ik gesolliciteerd", vertelt Hans. "Chantal had ook wel interes­ se, maar een van de eisen was dat je Nederlands recht had gedaan. T o e n ik op gesprek kwam, bleek dat er twee mensen nodig waren, maar ik was de enige geschikte kandidaat. T o e n heb ik gevraagd of het zinvol was dat Chantal ook solliciteerde. Ze wisten al van haar bestaan, omdat ik had uitgelegd hoe ik aan mijn uitge­ breide talenkennis kwam. Mijn twee­

de gesprek ging bijna volledig over de vraag of ik met Chantal zou kunnen samenwerken. Ook het gesprek van Chantal ging grotendeels over die vraag." "In het begin hadden we de afspraak dat we op het werk alleen over het werk zouden praten en thuis alleen over thuis, maar dat bleek niet te werken en ook niet nodig te zijn", vervolgt Chantal. "Maar er is hier wel veel meer aanleiding om te pra­ ten over het werk", vult Hans aan. Affectie tonen bewaren ze voor thuis. "We gaan met elkaar om als collega's die het goed met elkaar kunnen vin­ den." Binnen de vakgroep is altijd bekend geweest dat ze een relatie met elkaar hebben. De rest van de faculteit bleef veel langer in het ongewisse. " N u Hans Bevers en Chantal Joubert: 'We gaan met elkaar om als collega's die het goed met elkaar kunnen vinden' Peter Wolters AVC/VU

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen