Ad Valvas 1995-1996 - pagina 380

AD VALVAS 15 FEBRUARI 1996

PAGINA 6

Jazz, pop en karaoke op Uilenstede Het zou overdreven zijn Uilenstede een swingend uitgaanscentrum te noemen. Het studentencompiex is vooral een woonwijk. Zo nu en dan valt er echter wel wat te beleven. Voor de komende weken staan in het Buurthuis een jazzoptreden en in het Café een popconcert op het programma. Bovendien wordt in Café Uilenstede een heuse karaoke-avond georganiseerd.

gesteld, waarop de tekst langskomt. Om de zaken soepel te laten verlopen, heeft het Café een bedrijf ingehuurd dat ook de Nederlandse kampioenschappen karaoke verzorgde. De medewerkers leggen her en der in de zaal boeken met te zingen nummers neer, waar deelnemers uit het publiek uit kunnen kiezen. Barkeeper Fred verwacht weer een volle bak. Het is de derde keer dat het Café een karaokeavond organiseert en de vorige keren waren er steeds zo'n vijftien deelne-

Cultuur

Dick Roodenburg

Het Buurthuis Uilenstede is wat moeilijk te vinden. Bij de ingang naar het Cultureel Centrum moet je niet rechtdoor de trap op naar de eerste verdieping, maar naar rechts, alwaar de naast de deur aangebrachte benaming Buurthms reeds doet vermoeden dat het hier een vrijwilligersorganisatie betreft. Op doordeweekse avonden is het meestal niet druk, de pakweg tien vaste bezoekers zijn soms aan de bar en soms achter de bar te vinden. De muziek - en ook het volume - hangt af van de stemming van de dienstdoende vnjwilHger. De echo van Kurt Cobain blijkt in het Buurthuis nog niet verstomd. Soms raakt de ruimte plots gezellig vol, vooral sinds de op dinsdagavond repeterende twintigkoppige ACC-bigband het Buurthuis tot afzakkroeg koos. Voorheen zaten ze in het ernaast gelegen Café, maar het Buurthuis is iets goedkoper. Iedereen weet dat jazzmusici armoedzaaiers zijn. Ook erg druk is het op de maandelijkse videoavond. Het Buurthuis lijkt dan een soort huiskamer, waar de bezoekers veel plezier beleven aan de science fiction, horror- of actionfilms die het scherm al naar gelang het

Tenorsaxofonist Rinus Groeneveld speelt in Buurtliuis Uilenstede

thema van de avond te bieden heeft. Maar in deze achterafkamer van Uilenstede treden soms grootheden van de Nederlandse jazz op. Nee, niet Candy Dulfer, maar namen als pianist Michiel Borstlap, tenorsaxofonist Yuri Honing en cellist Ernst Reijseger. Of Han Bennink, Europa's beste drummer live in Amstelveen. Op vrijdag 23 februari komt tenorsaxofonist Rinus Groeneveld - 'de Nederlandse Dexter Gordon' - met zijn kwartet naar Uilenstede. Dat kwartet bestaat naast Groeneveld zelf uit slagwerkster Truus Engels, gitarist Walther de Graaff en basgitarist Hans Ruigrok.

Mensen die nog steeds denken dat de hedendaagse jazz louter bestaat uit geïmproviseerde piep-knor, moeten voor de aardigheid toch eens komen luisteren. Het Rinus Groeneveld Kwartet maakt namelijk zeer funky muziek, met stevige rhythm bluesinvloeden. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt elk optreden afgesloten met de disco-hit I wtll survive.

Happy hour In tegenstelling tot het Buurthuis is het Café Uilenstede een professioneel bedrijf. Na een iets mindere periode loopt het Café weer als een trein. Een

Chariot Wissing

paar keer per maand worden activiteiten georganiseerd en de invoering van een happy hour van tien tot elf deed de bezoekersaantallen flink stijgen. Want ook studenten zijn armoedzaaiers. Dat leidt tot taferelen waar mensen vlak voor elven een hoeveelheid bier bestellen waar ze tot ver na twaalven mee voort kunnen. Op donderdag 22 februari organiseert het Café Uilenstede een karaokeavond. Voor degenen die de moderne ontwikkelingen even niet gevolgd hebben: karaoke is een soort jukebox, een verzoekplaat die )e zelf moet inzingen. Daartoe staat een televisiescherm op-

mers die soms meerdere liedjes zongen. "Vaak komen hele Uilenstedeeenheden", aldus Fred, "en dat jut elkaar dan een beetje op." De avond begint om 22.00 uur en duurt tot ongeveer 02.00 uur. Aan het geheel is ook een wedstrijdelement verbonden: voor de eerste, tweede en derde plaats zijn geldpnjzen beschikbaar. Ongeveer één keer per maand programmeert het Café Uilenstede een avond Uilenpop, waarop een van Uilenstede of de vu afkomstige groep optreedt. Op zaterdag 24 februari is Black Label aan de beurt. Black Label komt voort uit de popworkshop 1995 van het ACC. Het repertoire omvat naast covers van onder meer de Black Crowes en Sheryl Crow ook eigen werk met blues-, rock- en funkinvloeden. De groep bestaat uit Johan de Klein op drums, Martin Loman op bas, Jeroen Tepas op gitaar en de Finse Catherina Wally als zangeres. Vorig jaar trad Black Label nog met succes op in het Buurthuis, dus de groep is nu al wereldberoemd op Uilenstede. En wat betreft Uilenstede als uitgaanscentrum: natuurlijk is er ook nog het Filmhuis. Op donderdag 15 en vrijdag 16 februari om 20.00 uur draait de film Carrington van de Engelse regisseur Christopher Hampton.

'Jij bent de dokter. Dat is best leuk' Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, roemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten nu eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden hun studie op de weegschaal. Deze week: drs Hans van Spelde (30 jaar) over de opleiding geneeskunde.

C

Het is natuurlijk cliché als je zegt: ik wü zo graag mensen helpen. Maar dat was voor mij wel de reden om geneeskunde te gaan studeren. Ik wil iets voor andere mensen betekenen. Het liefst voor zieke mensen. Gelukkig kon ik na een verkeerde studiekeus - elektrotechniek in Delft - nog geneeskunde gaan studeren. Ik heb de doctoraalfase in vier jaar afgerond. Maar het was dan ook niet moeilijk om op schema te blijven. Iedereen die in staat is af en toe flink te stampen, kan deze studie halen. Bovendien word je gewoon door de meute meegetrokken, want je vormt toch wel een hechte groep. En de meesten zijn gewoon erg fanatiek. Als studenten geneeskunde bij elkaar zitten en iemand vertelt iets over het vakgebied, dan halen de anderen meteen pen en papier tevoorschijn. De motivatie is erg hoog. De meeste studenten zien het als hun roeping arts te worden. Ze zijn echt bevlogen. Ik heb daarom ook altijd met plezier practicumvakken gevolgd. Er hing gewoon een positieve sfeer in het gebouw. Dat is overigens ook wel nodig, aangezien je tijdens practica ook echt met de billen bloot moet, niet letterlijk natuurlijk, maar je moet best wel eens moeilijke gesprekken bij elkaar afnemen en lichamelijk onderzoek op elkaar oefenen. Dat kan niet als er niet een basis van vertrouwen is. Tijdens mijn studie werd een aantal

onderwijsveranderingen in gang gezet. De theoretische kennis moest voortaan zo worden gebracht dat de studenten er tijdens hun klmische periode meer aan hadden. In ons eerste jaar werd een beginnetje gemaakt met het klinisch lijnonderwijs, waarbij studenten direct de praktische toepassing van de droge theorie kregen te zien. Eerst werden patiënten gedemonstreerd, gevolgd door een theoretische onderbouwing. Ik heb gehoord dat

Drs Hans van Spelde: 'Pas als je in

de tweede

fase zit, komt het gevoel dat je dokter gaat worden'

Bram de Hollander

KLAAR

AF deze onderwijsvorm nu steeds verder wordt doorgevoerd. Dat is volgens mij een goede zaak. Ik heb zelf nog veel stampvakken gehad, die ook nog in blokonderwijs werden gegeven. Ik had dus bijvoorbeeld een aantal weken achter elkaar 'Hart- en bloedsomloop' en moest dan allerlei rijtjes uit mijn hoofd leren. Zo van: bij deze aandoening heb je die en die en die sjmiptomen. Ik was het meestal na een week weer verge-

ten, terwijl er tijdens de studie niet meer op terug werd gekomen. Maar het grootste minpunt van deze onderwijsvorm is dat je als dokter niet te maken krijgt met mensen die alleen maar iets aan hun hart hebben. Patiënten hebben vaak een aantal klachten tegelijkertijd en op basis daarvan moet je als arts onderzoeken aan welke aandoening de patiënt zou kunnen lijden. Juist om die reden vind ik het een goede zaak dat deze klinische benadering in de doctoraalfase wordt gevolgd. Pas als je in de tweede fase zit, komt het gevoel dat je dokter gaat worden. Tijdens het doctoraal heb je dat gevoel nog niet, ook al komen vrienden

en familieleden bij je met allerlei uiteenlopende klachten. Toch merkte ik al snel dat tijdens de doctoraal wel degelijk een basis is gelegd, hoewel de meeste specialisten je wel het gevoel willen geven dat de co-assistenten van nu toch niet meer zijn wat ze geweest zijn en dat de theorie zwaar onvoldoende is. Ze vergeten daarbij voor het gemak dat zij zich jaren hebben verdiept in een specialisme, terwijl wij net komen kijken. Ik vond het zelf wel meevallen, met onze vermeende slechte opleiding. Tijdens mijn co-schappen kwam ik er wel achter dat het belangrijk was dat ik me snel bepaalde gesprekstechnieken eigen maakte, want daar hadden we nauweUjks in geoefend. Over de

kermis bleek ik meestal wel te beschikken. En bijzondere gevallen zocht ik op in de boeken, zoals de specialisten dat zelf ook doen. Ik wil graag huisarts worden en heb me voor de volgende selectie ingeschreven in Leiden. Ik zal niet beweren dat ik die richting op ga vanwege de glitter of het geld. Maar het heeft toch wel iets om m je witte jas in een ziekenhuis rond te lopen. Jij bent de dokter. Dat is best leuk. Maar goed, het is dus een stuk minder glamour dan men je wil doen geloven. Teleurstellend hè?

5

(CB)

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen