Ad Valvas 1995-1996 - pagina 470

AD VALVAS 2 1 MAART 1996

PAGINA 16

Een computer fMiliiilii^

^*

y.i^pi' Jg)g^«5ïf!WH-*'"r:' •->';

Echtpaar Van Putten: 'Ze hebben alles wat we onze eigen dochter ook zouden geven'

Bram de Hollander

'Ze heeft hier op mijn schoot zitten huilen'

Marianne Hoek van Dijke Ze doen het nu alleen nog 'voor de preventie', maar je kunt het echtpaar Van Putten gerust veteranen noemen op het gebied van kamers verhuren. Ze hebben al meer dan dertig jaar stu­ denten in huis. Eerst in Bos en Lom­ mer en nu in hun lichte nieuwbouw­ woning in Amstelveen. "Het is begormen als een bijverdien­ ste. Er zat een student bij de buren op zolder. Die kon alleen naar het toUet als zij thuis waren. Anders ging de huisdeur op slot. Hij stond een keer helemaal benauwd onder aan de trap. Toen hebben wdj hem binnengelaten

en is hij bij ons op zolder komen wonen. Ik weet niet meer precies hoe­ veel we vroegen voor die kamers. Honderd gulden, geloof ik, en dan was het al veel", herinnert mevrouw Van Putten (67) zich. Ze verhuurden in die tijd twee zolder­ kamers, met eigen opgang en keuken. Het enige waarvoor ze naar beneden moesten was het toilet. "Maar ze kwa­ men nog wel eens rond etenstijd toe­ vallig naar beneden voor een praatje. Dan konden ze gerust meeëten", ver­ telt meneer Van Putten (65). Nu verhuren ze een kamer aan een studente. Drie bij vier meter met bal­ kon, voor 350 gulden, inclusief. En bij dat 'inclusief hoort veel meer dan al­ leen gas, licht en water. "Ze mag al­ tijd meeeten. Er staat een TV van ons op haar kamer, er is een koelkast op de gang en een kledingkast op zolder en in de schuur staat een fiets voor haar. O nze huurders hebben alles wat we onze eigen dochter ook zouden geven. Ze mogen ook altijd gebruik

maken van de zonnebank en van de computer. Dat laatste vind ik zelfs wel handig. Waimeer ik zelf ergens niet uitkom, vraag ik of zij het misschien weet", zegt meneer Van Putten. Ver­ der neemt mevrouw Van Putten de kamer even mee als ze schoonmaakt. Dat is wel zo makkelijk. Ze overleggen altijd over het eten. Mevrouw Van Putten wil graag weten of de kamerbewoonster blijft eten of niet. Anders zorgt het echtpaar dat zij klaar zijn wanneer zij gaat koken. "En ik moet door de kamer kunnen als ik op het balkon moet zijn. Dat hebben we zo afgesproken. Maar ik zal nooit zomaar de kamer birmenlopen als ze er is", zegt mevrouw Van Putten. Verder zijn er weinig regels. Niet be­ neden roken, matig met alcohol en niet aan hun spullen komen, dat is ei­ genlijk het enige. Bezoek is geen pro­ bleem. Bij de telefoon staat een potje. "Dat gaat in vertrouwen." En wan­ neer hun huurster een weekje weg is of voor hen op het huis past, gaat de huur van die maand navenant omlaag. Htm vertrouwen is zelden beschaamd. "In het algemeen hebben we veel ple­ zier gehad van onze huurders. We hadden ooit een jongen die veel sport­ te en toneelspeelde. Zijn ouders woonden ver weg. Wij liepen er ach­ teraan als hij weer eens een uitvoering had of zo. O p een keer moest hij naar een gala, waar ook gedanst zou wor­ den. Toen vroeg hij of onze dochter.

die goed kan stijldansen, hem wou leren dansen. Dat heeft ze toen ge­ daan. Hij had kleren van mijn man geleend. Ik heb nog een broek voor hem geperst", vertelt mevrouw Van Putten lachend. Ze zijn nooit bang geweest dat een stoutmoedige student een poging zou wagen hun dochter te versieren. "Dat is nooit aan de orde geweest. Die zat trouwens niet om contact verlegen", weet meneer Van Putten. Ze vinden het juist heel positief dat hun zoon en dochter zijn opgegroeid met kamerbe­ woners om hen heen. "Het geeft vrij­ heid. Ze hebben geleerd om niet al­ leen om te gaan met mensen uit hun eigen groep, maar ook met anderen. Dat kun je nu nog aan ze merken." Soms ontstond er zelfs een band, weet mevrouw Van Putten. "We vertelden onze huurster op een gegeven mo­ ment dat we zouden gaan verhuizen. We dachten dat ze niet mee zou wil­ len, want het is hier veel kleiner. Maar ze zei dat ze natuurlijk meeging. Ik was toen net geopereerd en kon niet zoveel doen. Toen hebben zij en mijn dochter samen alle plinten schoonge­ maakt. Gelachen dat we hebben. Dat vergeet ik nooit meer. Mijn dochter heeft nog steeds contact met haar." Eén keer hebben ze iemand er na drie maanden uitgegooid. "Die was vies op zichzelf en op de kamer. Het was no­ tabene de dochter van een huisarts. Ze heeft nooit om de stofzuiger ge­ vraagd. En er was dag en nacht ver­ keer daarboven. De buren begonnen er zelfs over te klagen. Verder hebben we nooit excessen gehad." Terugdenkend hebben ze veel vu­stu­ denten op kamers gehad. Puur toeval, want het is steeds via­via gegaan. Ze hebben zich wel eens aangemeld bij het kamerbureau van de vu, maar daar nooit meer iets van gehoord.

voor Ï A ^ wow 0*n iftüar-U Willeen

Voorkeur voor een jongen of een meisje, misschien? Meneer Van Put­ ten heeft dat wel. "Meisjes zijn toch wat netter en passen beter op wie ze mee naar huis nemen. Je hebt toch een verantwoordelijkheid." Mevrouw Van Putten is het er niet helemaal mee eens. "Het kan ook andersom zijn. Mij maakt het niet uit. Maar misschien ben jij bang dat de ouders jou erop aanspreken als zo'n meisje zwanger raakt. Dat jij niet goed ge­ noeg opgelet zou hebben..." Wanneer potentiële huurders komen kennismaken, weet meneer Van Put­ ten al snel wat voor vlees hij in de kuip heeft. "Ik kijk of ze er een beetje netjes uitzien. Lang haar of kleurige kleding maakt me niet uit. En of ze zich een beetje kunnen gedragen. Als ik bij de voordeur m'n hand uitsteek en ze lopen me zo voorbij, dan hoeft het voor mij niet. O ok willen we de ouders graag even zien." Soms doet de manier waarop een stu­ dent vertrekt pijn. Zo woonde er een paar jaar geleden een studente die voor het eerst op kamers was. "Ze zat in de pukkeltjestijd", vat meneer Van Putten samen. "We hebben haar hele­ maal begeleid. Ze heeft hier op mijn schoot zitten huilen. Tot ik op een ge­ geven moment haar moeder aan de telefoon had. Die bedankte me voor alle hulp. Ik zei toen tegen haar dat ik het zo dom vind dat studenten die toch slim zijn, niet meer activiteiten hebben dan studeren. Toen waren ze in hun wiek geschoten. Niet lang daarna vertrok ze. We hebben nooit meer iets van haar gehoord. Daar voelde ik me wel beroerd over. Van alle andere huurders hebben we een bos bloemen gekregen als ze weggin­ gen. Het is toch meer dan alleen een kamer huren."

^ Sport-net-Kousen!

Hoera! Ik heb een computer! Voor­ taan hoef ik niet meer voor deze column naar de VU en bovendien: ik hoef geen tweemaal anderhalf uur te reizen om die goeie scriptie­ inval onmiddellijk in de eerste Echte Versie in te kunnen voegen. Papieren kladjes zijn overbodig ge­ worden. Altijd uiüopende rookpau­ zes ook. Thuis mag ik lekker in mijn pyama achter "mijn nieuwe speelgoed kruipen en daar de­ snoods tot middernacht blijven zit­ ten. Met de komst van dit lieve 286­je gaat er een wereld voor me open. Voor het eerst voel ik me een echte schrijver, al was het maar omdat ik weer durf te fantaseren over een roman of korte verhalen die in beeldschermletters nu eenmaal se­ rieuzer lijken dan in dat schoolse schuinschnft van mij. Mijn ogen wantrouwden vellen vol doorhalin­ gen, pijlen en sterretjes; wie zo aan een opdracht werkt, is en blijft toch een overromantische amateur. Ter­ wijl de eerste de beste propaedeu­ sestudent een werkstuk onder pa­ pa's afgedankte Windows weg­ schrijft, bleef ik trouw aan fine­ liners in blauw en zwart en groen en aan een vast merk blocnote waarin aantekeningen, boodschap­ penlijstjes en liefdesbrieven een op­ dracht voor Meulenhoff doorkruis­ ten. Heel postmodern, maar spil­ ziek en onaangepast. Altijd weer la­ chende redacteuren aan de tele­ foon, altijd weer de vraag of ik mis­ schien ook een floppy heb liggen? Er is een wereld voor me dichtge­ gaan vandaag. Nu al mis ik letters die mijn stemming verraden. En quasi­wetenschappelijk taalgebruik dat toch weer ontaardt in poëzie. Ik mis halfafgemaakte associaties, mijn driekleuren­kakofonie, het ge­ schuif met fragmenten, de meer­ stemmigheid van losse bladen. Vanaf vandaag zullen alle teksten op elkaar gaan lijken en zal ik nooit meer merken hoe weinig econo­ misch mijn gedachten zijn. In plaats van klungelige partituren, laat ik later documenten achter die geen enkel stempel dragen, behalve dat van een systeem. Een personal computer? Er is niks personals aan de eenvormigheid. DESANNE VAN BREDERO DE J

New woman Het blad Split van de studierichting Woord Beeld wijdt maar weer eens een artikel aan de vrouw in de recla­ me. O nder de titel 'Vervaging van grenzen' zet Nelleke van Noort uiteen dat de new woman langzaam maar zeker oprukt in televisiespotjes. De nieuwe vrouw wordt geportretteerd als having it all. Zij is moeder, minna­ res, gastvrouw en werkende tegelijk. In een reclame voor koffie komen de verschillende kanten het duidelijkst naar voren. De vrouw wordt gepor­ ttetteerd terwijl ze thuiskomt met de autosleutels nog in de hand, een baby vasthoudt, de hond uitlaat, hartstoch­ telijk vrijt onder de douche, viool speelt, zelf haar huis schildert en bo­ venal geniet van haar koffie. "Ze weet wat ze kan en ze doet wat ze wil", zingt een mannenstem op de achter­ grond. Van Noort constateert dat in filmspot­ jes vrouwen steeds vaker in een werk­ situatie worden afgebeeld, maar meestal gaat het dan wel om vrou­ wenberoepen. Ze turfde een stewar­ dess, kleuterleidster, ballerina, kapster en kledingverkoopster, terwijl een be­ paald merk damesverband gesleten wordt tijdens een onduidelijk sollicita­ tiegesprek. Alleen de Landmacht en de PTT­Post tonen dames in traditio­ nele mannenbanen. Maar ze moeten wel vrouwelijk blijven. Waar de solda­ ten stoer uitleggen waarom ze voor het leger kozen, blijft de soldate vaag: "Ik zocht iets anders, em, gewoon een uitdaging." En de postbode is "een mooie, tengere, jonge vrouw. Ze heeft haar jasje rond haar middel geknoopt en draagt een bloes met korte mou­ wen. Als ze de bal naar de jongens terug gooit, strijkt ze met haar hand door de lange donkere krullen en lacht nog even verleidelijk in de came­ ra". BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen