Ad Valvas 1995-1996 - pagina 98

AD VALVAS 2 8 SEPTEMBER 1995

PAGINA 6

Zware artistieke stemmingen blijlcen vederliclit Nieuwe kunstwerken bij mensa en in wis- en natuurkundegebouw Een ogenschijnlijk loodzwaar object is vlak voor de mensa neergezet. Wie het aan een nader onderzoek onderwerpt, merkt echter dat het vederlicht is. Het is zo licht, dat het kunstwerk makkelijk kan worden weggehaald, iets dat binnenkort ook gebeurt. Langer blijven de schilderijen en muurschilderingen te zien waarmee de faculteit sociaal-culturele wetenschappen haar muren opvrolijkt. Dick Roodenburg

Zo nu en dan worden de bewoners van de vu-campus verrast door nieuwe kunstwerken. Sommige staan er slechts tijdelijk, andere gaan behoren tot de vaste inventans. De 'Steen der stemmingen' die ontwerper Paolo Martina voor de hal bij de mensa maakte, is over enkele weken weer verdwenen. De schilderijen van politicologiestudent Wouter Stoter en de muurschilderingen van beeldend kunstenares Renneke van de Linden zijn een langer bestaan op de vu beschoren. Ze moeten het werken en studeren aan de faculteit sociaalculturele wetenschappen, sinds kort gevestigd op de vijfde verdieping van het wis- en natuurkimdegebouw, veraangenamen. Paolo Martina zat enige tijd op de Rietveld-academie en ging daarna kunstgeschiedenis aan de UVA studeren. Al tijdens zijn studie, die hij eind vorig jaar afrondde, was hij werkzaam als beeldend kunstenaar. Hij verzorgt exposities van zijn eigen werk en van dat van anderen. En hij geeft workshops beeldende vormgeving en theatervormgeving. Voor de Pythische Spelen, die mei dit jaar door de vu georganiseerd werden, begeleidde Martina de aankleding van de openingsavond. Op dit mo-

De 'Steen der stemmingen' van Paolo Martina

ment is hij samen met een componist bezig met een cursus kunstgeschiedenis en muziek van de twintigste eeuw. Het visitekaartje van Paolo Martina meldt ook zijn betrokkenheid bij theaterkunstgroep Dapertutto. Verklaart dat misschien de bedrieglijke schijn van zijn object? Lichte materialen die loodzwaar lijken, zijn natuurlijk uitstekend geschikt als toneelrekwisieten. "Die theaterachtergrond zal zeker een rol spelen. Toch wilde ik oorspronkelijk iets maken dat echt zwaar was. Maar uit praktische overwegingen, de verplaatsbaarheid, besloot ik het in licht materiaal uit te voeren." Piepschuim dus. "Daar heb ik eerst purschuim over gespoten, isolatiemateriaal dat uitzet. Dat ben ik vervolgens met een spatel gaan bewerken, zodat de figuren ontstonden. Door de koper- en bronskleurige verf kreeg ik tenslotte dat erts-effect." Het object heet 'De steen der stemmingen' en zo'n titel doet een verhaal vermoeden. "De gezichten en figuren drukken allemaal een bepaalde stemming uit. Twee figuren leveren strijd met elkaar, twee andere beelden twijfel

uit. Er is ook een afbeelding van figuren waarvan de een de ander het hand boven het hoofd houdt en tussen beide komt een gruwelijk wezen tevoorschijn. Dat staat voor de angst". De steen van piepschuim werd speciaal voor de vu gemaakt. Eens per maand organiseert het Cultureel Centrum in de hal een theater- of muziekact. Dit keer vidlde men iets met beeldende kimst doen. De opdracht die Martina meekreeg was vrij: het object moest studenten aanspreken. De kunstenaar re-

Cultuur ageert dan ook enthousiast als hij hoort dat zijn werk de nieuwsgierigheid opwekt en regelmatig betast wordt: "Oh, te gek. Dat was nou precies de bedoeling." Onlangs verhuisde de faculteit sociaalculturele wetenschappen van de panden in de Van Eeghenstraat en de Koningslaan naar het wis- natuurkundegebouw op de vu-campus. Omdat de

De panelen van Wouter Stoter

ruimten wat grauw waren, ging de faculteit op zoek naar kunst om de boel op te fleuren. Bij de kunstuitleen van de vu vond men niets: al het moois was al bezet en de rest was niet mooi genoeg. Toen ontstond het idee om jonge kunstenaars te vragen om voorstellen in te leveren. Een commissie besloot dat Renneke van de Linden en Wouter Stoter aan de slag mochten met respectievelijk wandschilderingen en schilderijen. Renneke was al voor de zomer klaar, de panelen van Wouter werden afgelopen vrijdag officieel onthuld, maar moeten nog verder drogen en ingelijst worden. De werken zijn te zien in diverse zalen van de S-vleugel op de vijfde verdieping. Het secretariaat maakt de bezoeker graag wegwijs. Wouter verklaart waarom het bij hem wat langer duurde: "Renneke doet het voor haar beroep. Zij was binnen drie weken klaar. Ik studeer politicologie en liep stage bij de gemeente Amsterdam, dus moest alles een beetje tussendoor

Foto's Peter Wolters - AVC/VU

gedaan worden, 's Avonds en in het weekend." Hij schildert nog maar een jaar, deed een cursus en zat enige tijd bij de vereniging De Zondagsschilders. "Aardige mensen hoor, en ruime opvattingen over kimst. Maar wel veel 65plussers. Er zouden wat meer jonge mensen bij moeten." De zes schilderijen van Wouter zijn abstract, maar de eerste drie hebben wel een thema: decision making; besluitvorming dus, een bij uitstek politicologisch onderwerp. In die drie schilderijen zit een lijn. "Dat heb ik afgelopen vrijdag tijdens die onthulling geprobeerd uit te leggen", aldus Wouter. "Maar iedereen zat me wat wazig aan te kijken. Dat doe ik dus niet meer. De mensen moeten zelf maar zien hoe ze de schilderijen interpreteren." Informatie bij Paolo Martina (020-6885815), Renneke van de Linden (085455434) en Wouter Stoter (0206898143).

'A^estudeerd en il( kan niets' Drs Piet Boon, scheikundige: 'Ons werd door de docenten aangeraden langer over het practicum te doen'

Terwijl politici roepen om stelselherziening en studeerbaarheid, roemen universiteiten de kwaliteit van het eigen onderwijs. Maar wat vinden studenten nu eigenlijk zélf van hun studie? In deze serie leggen recent afgestudeerden hun studie op de weegschaal. Deze week: drs Piet Boon (24) over scheikunde. Martine Zuidweg

"Scheikunde is niet een studie die je in vier jaar kunt doen. Er gaat heel veel tijd zitten in de practica. Volgens het studieprogramma moet je over het practicum van je keuzevak bijvoorbeeld drie maanden doen. Maar stel dat het mislukt. Je kunt niet middenin een experiment stoppen, alleen omdat je maanden om zijn." "Ik had mijn studie misschien in minder dan zes jaar kurmen afronden, maar ik moet wèl kunnen concurreren met andere studenten. Ons werd door de docenten trouwens ook aangeraden langer over het practicum te doen. Niet alleen omdat er veel kan mislukken in die paar maanden, maar ook omdat je de studie waarde moet geven. Met drie maanden practicum ben je niet meer dan iemand die zijn kermis uit een boek heeft. Dan hebben ze later niet veel aan je." "Je kunt wel zeggen: 'De universiteit is

Peter Wolters - AVC/VU

er voor wetenschappelijk onderwijs en niet voor beroepsonderwijs', maar ja, wij willen natuurlijk als we van de universiteit komen wel een baan. Ik koos op mijn achttiende voor

KLAAR

scheikunde, omdat ik onderzoeker wilde worden in een groot bedrijf. Ik hoorde van die verhalen dat als je zo'n bèta-richting gaat doen, ze je na de studie met een grote auto af komen halen. Zes jaar geleden werd dat gezegd: 'In bèta is werk, vooral in scheikunde.'"

"Gaandeweg m'n studie kwam ik erachter dat scheikunde niet aansluit op het bedrijfsleven. De chemische researchbedrijven als Organon, DSM en Akzo nemen geen mensen aan met een drs-titel. Ze nemen voor het doewerk analisten van de HBO-opleidingen en voor het onderzoek nemen ze gepromoveerden. Ik heb dan wel scheikimde gestudeerd, maar het is niet zo dat ze je in het bedrijfsleven zien als iemand die dat kan. Ik ben afgestudeerd en ik kan niets. Ik heb besloten aio te worden. Kan ik daarna alsnog het bedrijfsleven in. Maar er is pas een aio-stop geweest op de faculteit. Ook op andere universiteiten worden nauwelijks nog aio's aangenomen. Er is gewoon geen

geld. Nu wil ik, om toch maar iets te doen, uitzendwerk gaan doen op een kantoor of zo." "Misschien is de studie wel een beetje schools. We begonnen altijd om negen uur en stopten dan rond vijven, vijf dagen per week. En iedereen, we waren met ruim dertig studenten, moest aanwezig zijn vanwege de practica. Ik denk wel dat de kwaliteit van het onderwijs vooruit gaat als je in zo'n kleine groep leskrijgt. Je zit dicht bij het bord, je kunt alles vragen, je krijgt gelijk antwoord, er is geen rumoer. Ik denk dat er bij scheikunde heel weinig klachten zijn over het onderwijs." "Er was een directe feedback tussen studenten en docenten. Na elk tentamen werden enquêtes verspreid.

Dan kon je zeggen wat je vond van het vak en van de docent. Met die gegevens werd heel serieus omgegaan. Als bijvoorbeeld het dictaat te onduidelijk werd gevonden, werd dat aangepast. Ook al kun je er geen baan mee vinden, toch zou ik een ander zeker aanraden om ook scheikimde te gaan studeren. Als je, zoals ik, de richting farmacochemie/biochemie kiest, leer je zoveel over hoe bijvoorbeeld DNA werkt, of hoe een lever werkt, of hoe medicijnen werken. Je komt achter zoveel dingen; ik zou bijna zeggen achter the meaning of live."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen