Ad Valvas 1995-1996 - pagina 666

AD VALVAS 27 JUNI 1996

PAGINA 8

Duim in de luciit of iti

De een lift naar Afrika, de ander gaa je ook als je serveert in de trein Zandvoort aan Zee. Echt origineel wflt \ je bezint tijdens een pelgrimstocht

Liesbeth

Raymakers en Iva

Bicanic bouwen

een huis voor bejaarde vluchtelingen in Kroatië. 'Ik vind dat je het niet kunt maken om daar op het strand te gaan liggen'

Peter Wolters - AVC/VU

Metselen, peinzen en onkruid wieden Studenten kiezen alternatieve vakanties Huizen metselen in Kroatië, tijdens een pelgrimstocht peinzen over 'waar het werkelijk om draait' of onkruid wieden tussen biologisch-dynamische groenten. Er zijn studenten die kiezen voor een andere vakantie dan de gebruikelijke. Martlne Zuidweg

Liesbeth Raymakers en Iva Bicanic, beide student bewegingswetenschappen, helpen komende maand met het opzetten van een centrum voor bejaarde vluchtelingen, dertig kilometer ten oosten van Zagreb. Drie weken lang, acht uur per dag, zullen ze zich in het zweet werken tijdens het metselen van muren, het schilderen van vertrekken en de aanleg van een omheining. En ze hebben er zin in. Ook al heeft geen van beiden ooit cement van dichtbij gezien of zich verdiept in schüderswerk, ze gaan ervan uit dat ze een zmvoUe bijdrage kunnen leveren. "Die muren hoeven echt niet super te zijn. Het mag best een beetje schuin", zegt Iva. De ouders van Iva komen uit Kroatië. Zijzelf is geboren en getogen in Nederland. Liesbeth had behalve de ouders van Iva ook haar oom en tante in Glascow al ontmoet en werd nieuwsgierig naar de rest van de fami-

lie. Iva had haar eigen redenen. "Vroeger gingen wij hele zomers naar Kroatië. Ik vind het een heel mooi land. Het heeft een prachtige kust." Dat de oorlog littekens heeft achtergelaten, heeft Iva eerder al ervaren. "Ik merkte vorig jaar, toen ik in een vluchtelingenkamp werkte, dat de oorlog de mensen heeft veranderd. Vroeger waren de mensen ontzettend gastvrij, maar door het gebrek aan geld denkt iedereen wat meer aan zichzelf. Dat vind ik op zich jammer", en ze knikt naar Liesbeth. "Ik had Liesbeth graag willen laten zien hoe gastvrij de mensen daar eigenlijk zijn." Aanvankelijk dachten de vriendinnen aan luieren op handdoekjes aan de Kroatische stranden. Iva: "Als toerist kun je al heel wat voor die mensen doen. Je helpt ze aan inkomsten en dat hebben ze op dit moment hard nodig." Maar Liesbeth vond het wat wrang om vakantie te vieren in een land dat moeizaam overeind krabbelt. "Ik vmd dat je het niet kunt maken

om dan zomaar op het strand te gaan liggen." Via de Internationale Bouworde in Nijmegen, die bouwprojecten organiseert voor mensen die hulp nodig hebben, ontwikkelde zich het plan om in Kroatië te gaan metselen en timmeren. Hoewel ze stenen moeten sjouwen in de zomerse hitte, beschouwen ze hun trip wel degelijk als een vakantie. "Lekker aanpakken", noemt Liesbeth het. En Iva zegt dat er genoeg tijd overblijft om haar familie en kennissen te bezoeken. Bovendien: "Een van de organisatoren vertelde ons: 'Als de dagen anders zijn dan door het jaar heen, ervaar je dat als vakantie.' Ik denk dat daar wat in zit." Kiezen Iva en Liesbeth voor een verblijf temidden van Kroatische familie, anderen voelen zich pas thuis temidden van geloofsgenoten en gaan op pelgrimstocht. Zoals Tjerk Budding, student economie, rechten en politicologie, Jaap van der Velde, medewerker van de bibliotheek van economie en rechten en psychologe Liesbeth van Leeuwen. Liesbeth: "Als alleenstaande heb ik niet direct iemand om mee op vakantie te gaan. Dan is het heel leuk om met een groep mensen op te trekken die met dezelfde vragen bezig is als jij-"

££ORiOPER

Tjerk Budding, Liesbeth van Leeuwen en Jaap van der Velde geven de voorkeur aan een pelgrimstocht. 'Die bezinning, dat maakt het zo speciaal' Peter Woiters - AVC/VU

Een pelgrimstocht is geenszins ouderwets, vindt Jaap. "Pelgrimstochten zijn nooit weg geweest. Vandaag de dag zijn ze juist in trek." De tocht, georganiseerd door het Ignatiushuis in Amsterdam, loopt van Accolay naar Autun in het midden van Frankrijk. Er is niet gekozen voor een bedevaartplaats als eindbestemming. "Dat is zo toeristisch, daar los je op in de menigte", zegt Liesbeth. Jaap vult aan: "Autun is een mooi stadje om te bekijken, maar het is niet het doel van de tocht."

Tweehonderd kilometer Bij de vakantie die het drietal voor ogen heeft, gaat het helemaal niet om de bestemming; het gaat om de reis. Samen met zo'n 25 andere jongeren met een gelovige achtergrond, voor het merendeel studenten, wordt er tweehonderd kilometer te voet afgelegd. Echt afzien is er niet bij, want er rijdt een auto mee om eventuele uitvallers op te vangen. Maar per dag wordt er toch zeker twintig kilometer afgelegd. "Het leuke van de tocht is de combinatie van wandelen en diep op zaken ingaan", legt Tjerk uit. "Door de lichamelijke inspanning krijg je rust in je hoofd en je hebt die ontspanning weer nodig om goed over zaken na te kunnen denken." Als hij het over nadenken heeft, gaat het niet om alledaagse dingen als de keuze tussen een nieuwe trui en een nieuw boek, maar om zaken die "werkelijk belangrijk zijn". Liesbeth: "Het is een reis voor jongeren. We zitten allemaal in de fase dat we nadenken over wat we nu eigenlijk willen in het leven." Jaap knikt: "Die bezinning, dat maakt het zo speciaal." Elke dag wordt er in groepsverband gesproken over zaken die te maken hebben met de hoofdvragen van de tocht: wie ben je; wat wil je; hoe bereik je je doel. Leidraad bij de gesprekken is een boekje met teksten uit de bijbel en met gedichten. Liesbeth: "Als je zonder thema zomaar in het wilde weg praat, wordt het natuurlijk een puinhoop." De band tussen de groepsleden onderling wordt sterker door de gesprekken, is de ervaring van de pelgrimgangers. Tjerk: "Doordat je gezamenlijk wat inhoudelijks beleeft, leer je elkaar een stuk beter kennen." Niet dat ze verwachten na tweehonderd kilometer te beschikken over antwoorden op de gestelde vragen. "Maar je knjgt misschien een beter beeld van jezelf', zegt Jaap. En daar zijn ze alledrie tevreden mee. Studente Engels Aleid Bos brengt haar vakantie ook door tussen gelijkgestemden. Daarvoor moet ze naar Zweden. Ze gaat tweeëneenhalve week vrijwilligerswerk doen op een

antroposofische boerderij in Arboga bij Stockholm. "Het lijkt me heerlijk in zo'n milieuvriendelijke omgeving te werken. Daar ben ik als vegetariër opeens geen buitenstaander meer." Aleid zal gaan hooien - "Lijkt me niet zo moeilijk. Daar zal wel een foefje voor zijn" - een lemen huis bouwen "Ik denk een kwestie van goed aansmeren" - en onkruid plukken in de biologisch-dynamische tuin van de boerderij. Haar fascmatie voor Zweden groeide met de stapel boeken van Astrid Lindgren die ze verslond. Ze herinnert zich de jeugdige personages van Lindgren die vaak buiten speelden en zich met de natuur verbonden voelden. "Ik heb een heel idealistisch beeld van Zweden", zegt Aleid. "Vooral in het Noorden vinden ze het heel normaal om op een milieuvriendelijke manier om te gaan met hun natuur." Op de UVA studeerde ze drie maanden Zweeds, maar moest stoppen omdat ze op de vu inmiddels in de afstudeerfase was aanbeland. Ze hoopt nu in de zomervakantie haar Zweedse spreekvaardigheid op te halen en veel bij te leren. Dat had ze natuurlijk ook kunnen doen als serveerster in een Zweeds restaurant, maar een commerciële functie Hgt haar niet. "Dan zit je weer in die stressmaatschappij van geld en werken..." Via de Stichting Internationale Vrijwilligersprojecten in Utrecht kwam ze uit bij de antroposofische boerderij in Arboga. Ze verwacht zich er nuttig te maken. "Tuurlijk help je die mensen daannee. Ze kunnen alle hulp gebruiken, want biologisch-dynamische landbouw is heel arbeidsintensief." Met haar vrijwilligerswerk wil Aleid laten zien dat ze achter het werk van de alternatieve landbouwers staat. Want dat staat de studente Engels. "Ze gaan op een heel verstandige manier met eten om. Als je ziet wat voor troep je hier vaak op je bord krijgt. Ikzelf koop ook zoveel mogelijk produkten in een natuurwinkel. Het vooroordeel dat ze daar doorgedraaide tomaten verkopen, is natuurlijk lulkoek. In Arboga hoef ik zoiets niet aan te horen. Hoef ik een keer niet uit te leggen wat biologisch-dynamisch is." Toch heeft de studente Engels nog een zorg. "Nou ja, het weer. Ik hoop maar dat dat meevalt. Het is daar nog iets kouder en regenachtiger dan hier. En er moet natuurlijk gewoon gewerkt worden."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen