Ad Valvas 1995-1996 - pagina 222

A D VALVAS 2 3 NOVEMBER 1995

PAGINA 6

n

\ l ;i^TF.

Als ik het voor het zeggen had... Zon, zee, strand, vrede en voldoende vrije tijd om er van te genieten

Wat zou er gebeuren als Bob van der Werf, hoofd financiële administratie van de dienst Financieel Economische Zaken FEZ, het voor het zeggen had? De zevende aflevering van de estafettecolumn, waarbij de pen van hand tot hand gaat.

Bob van der Werf

x^^.

De estafettereeks geeft de mogelijkheid je over te geven aan dagdromen] waaraan je normaliter nauwelijks toekomt, althans niet iedereen. Immers, als ik om me heen kijk staat de boog bijna altijd gespannen, niet alleen bij de vu maar bij de meeste bedrijven. Het is een veel gehoorde klacht dat deze tijd 'jachtig' is; dat er meer prestaties moeten worden geleverd met minder mensen. De weken zijn zo voorbij. Als je dan het weekend in gaat, heeft menigeen de tijd nodig even bij te tanken om de volgende week te kunnen 'overleven'. Er is dus behoefte aan vrije tijd! Hoe de toekomst er op dat gebied uit gaat zien weet ik niet, maar de publikaties zijn niet hoopgevend. De pensionering wordt flexibel en dat riekt naar langer aanblijven. De 36-urige werkweek komt er aan, maar of iedereen die m vier dagen mag invullen, is de vraag. Als ik het voor het zeggen had, zou ik een aantal zaken willen veranderen (overigens zullen er wel collega 's zijn die vinden dat ik het al te veel voor het zeggen heb). Zo zou ik de werkdruk voor iedereen aangenamer willen maken, meer mensen aan het werk willen zien, meer

De Estafette vrije tijd beschikbaar willen stellen en iedereen de mogelijkheid willen geven van het leven te genieten, onder meer omdat er overal vrede zou heersen. Het is toch te gek om los te lopen dat de werkenden zich een slag in de rondte ploegen, terwijl er een heel leger werklozen is dat graag een handje zou toesteken. Laat ik dat maar als eerste regelen; de financiële consequenties lost een ander maar op. Daarmee is ook het probleem van de vrije tijd voor een belangrijk deel verholpen. Immers die paar werkenden moeten de sociale zorg voor velen financieren. Als iedereen werk heeft, wordt de bijdrage groter en kunnen we korter werken. Te beginnen natuurlijk met de 36-unge werkweek en op naar de 32-unge. Je moet vooruit blijven kijken, ambities houden maar ook realistisch zijn en jezelf niet overmatig verwennen. Stapje voor stapje. Als we voldoende vrije tijd hebben, neemt de wens om die gevarieerd te besteden toe. En omdat iedereen betaald werk heeft, zijn er ook voldoende geldmiddelen, al moeten we in het begin nog wel sparen voor vakanties. Dat verhoogt de pret. Ik zal dus ook een eind moeten maken aan alle spanningen in de wereld, want dan komen de oude vakantiebestemmingen (zoals voormalig Joegoslavië) weer in het vizierr En vrede is natuurlijk ook goed voor de mensen uit de oorlogsgebieden. Of is het andersom? Ik denk dat ik voor deze klus wel een toverstafje nodig heb of een schietgebedje. Velen zullen de frisse lucht willen inademen en daarom naar zon, zee (die natuurlijk schoon is) en strand gaan. Om dat alvast voor te bereiden, ben ik met een collega en onze dames nu op weg naar Gran Canaria voor een weekje bijtanken bij een temperatuurtje van zo'n 30 graden. Je hebt altijd pioniers en kwartiermakers nodig nietwaar? Ik schrijf deze bijdrage in het vliegtuig (een Boeing 767 voor de liefhebbers, op stoel 42F). Ik ben de notitie even boven Parijs begonnen en kan hem nu eindigen boven Gibraltar. Er is wel wat turbulentie wegens een straffe tegenwind van rond honderd knopen (180 km/uur), dus knoei ik maar wat verder. Hoe het op Gran Canaria is bevallen, kan ik u slechts voorspellen. Wilt u het echt weten, dan zal ik het estafettestokje nog eens terug moeten krijgen, maar ik zit daar zachtjes uitgedrukt niet om te springen. Bob van der Werf geeft de pen door aan de heer Kees Rsser, advi seur kantoorautomatisering bij de afdeling Bestuurlijke informatiesystemen van de dienst FEZ

Roemer Lievaart: 'De basis van een film? Dat is een begin, een midden en een eind'

Bram de Hollander

Videofilmen: de wereld een beetje mooier maken Het script: 'Ik had nog liever een olifant gecastreerd' Niets zo erg als de vakantiefilmpjes van bruinverbrande buren of opnames van spelende kinderen met de regisserende ouders hinderlijk in beeld. iVlaar het Cultureel Centrum van de VU (ACC) levert al Jaren videoprodukties af die het aanzien waard zijn. Een kijkje bij de cursus videofilm maken.

Dick Roodenburg Het Uilenpleintje voor het Cultureel Centrum is bijna sprookjesachtig verlicht. In de guurte van de herfstavond lopen mensen rond alsof ze buiten belangrijke dingen te doen hebben. Kabels, lampen, camera's: hier wordt een heus filmpje opgenomen. Tijdens de korte koffiepauze blijkt iedereen tevreden, ook docent Roemer Lievaart. De eerste zeven lessen van de basiscursus video werpen hun vruchten af. "Alle aspecten van het filmmaken zijn nu behandeld. We begonnen met de bediening van de camera. Ik liet ze een scène opnemen met verschillende camerabewegingen. De volgende les hebben we de decoupage behandeld, dus hoe je shots aan elkaar plakt. Daarna het geluid, met een hengel, en een week later weer dezelfde scène met licht en zo steeds verder. Na een les over regie maken we nu de definitieve scène. Ik moet zeggen dat het niveau heel redelijk is. Volgende week gaan we monteren." De docent benadrukt dat weliswaar met het medium video gewerkt wordt, maar dat de theorie meer algemeen op het filmmaken betrekking heeft. De bedoeling is aan het eind van het

jaar een fictiefilmpje te maken. Tijdens de basiscursus zijn de theorie en de vaardigheden behandeld die later in praktijk gebracht kunnen worden. Dan mogen de cursisten ook zelf hun verhaal bedenken. Nu moeten ze het met een opdracht doen: de volgende dialoog voor twee acteurs: "Is het gelukt?" "Ik doe nog eens wat voor je." "Je hebt het!" "Ik had nog liever een olifant gecastreerd" "Geef op" "Doe er mee wat je wnXt" "Dat lijkt me geen probleem" Einde film. Een van de cursisten is Michiel Eijsbouts, eerstejaars wijsbegeerte aan de vu. Hij heeft wel aspiraties in de filmrichting en overweegt zelfs volgend jaar naar de filmacademie te gaan. "Ooit heb ik voor Kunstbende een videootje gemaakt. Ik was toen twaalf. Omdat er uit Brabant maar drie inzendingen waren, won ik gelijk de prijs. Een walkman, T-shirt, platen, hartstikke tof. Toen dacht ik: als dat zo makkelijk gaat, moet ik er later maar wat mee gaan doen. Deze cursus heeft me de ogen geopend. Als ik nu naar een film kijk, weet ik waar ik op moet letten. Ik zou later graag regisseur of scenarist worden, of

in ieder geval iets in de filmwereld doen." Wat is nou zo leuk aan die camera? "Een gevoel van macht. Je kunt de mensen die later naar jouw film kijken, precies laten zien wat jij wilt dat ze zien." Macht? "Nou ja, kunst blijft altijd moeilijk uit te leggen. Ik bedoel dat iemand lol kan hebben van wat jij doet. Dat je de wereld op heel kleine schaal een beetje mooier kunt maken." Na de basiscursus begint eind november de cursus scenarioschrijven. Roemer Lievaart zit zelf in het laatste jaar van de opleiding tot scenarist aan de Nederlandse Film- en Televisieacademie. Wat wil hij zijn leerlingen in die tien lessen bijbrengen? "Gevoel voor drama. Dat kun )e voor een groot deel

Cultuur via technieken aanleren. Kijk maar naar de klassieke driedeling bij het Griekse toneel: een begin, een midden en een eind. Het klinkt heel simpel, maar veel slechte scenario's voldoen gewoon niet aan die basistechnieken. Iedereen heeft briljante impulsen. Een idee is niet het probleem, maar de vaktechnische uitwerking ervan. Scenarioschrijven is tien procent inspiratie en negentig procent transpiratie". Verder komen ook de dialogen aan de orde. "Mensen die net beginnen, zijn geneigd op te schrijven wat hun personages letterlijk bedoelen. Ik wil ze leren daar wat naast te gaan zitten, gebruik te maken van de zogeheten subtekst. Zo zijn er allerlei manieren om dialogen spannender te maken, om tempo te geven

en structuur te krijgen. Uiteindelijk gaat het natuurlijk om de inhoud, maar technische vaardigheden kunnen je daar wel bij helpen." Net als een geschreven toneelstuk is een scenario een hal^rodukt, waar een regisseur en de spelers mee aan de slag gaan. "Een scenario bevat alleen maar handelingen en dialogen. Uit woorden moet je dus beelden zien te destilleren. Het schrijven, maar ook het lezen van een scenario is een vak apart. Het leuke daarvan vind ik dat de schrijver een idee kan hebben, de regisseur een heel ander idee en dat het toch een goede film wordt." Maar wat is een goed, grappig, mooi of spannend scenario? "Daarover blijven natuurlijk de meningen verdeeld. Daarom worden tijdens de cursus de aangedragen ideeën niet alleen door mij, maar ook door de andere deelnemers beoordeeld. Zelf let ik dan vooral op aanwijsbare dingen als bijvoorbeeld structuurfouten. Ik kan natuurlijk wel zeggen dat iets knudde is, maar als de rest van de groep het mooi vindt, kan dat voor mij reden zijn er nog eens op een andere manier naar te kijken." De cursus scenarioschrijven begint 27 novem ber Tien lessen op maandag van 19.30 tot 22 00 uur. De lessen speelfilm produktie star ten in februan. Informatie ACC, 4445100

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen