Ad Valvas 1996-1997 - pagina 213

AD VAIVAS 2 1 NOVEMBER 1996

PERSONEELSKATERN

PAGINA 1 1

En nu allemaal die auto uit! Personeelszaken gaat met nieuw vervoerplan heilige koe te lijf uö vu profileert zich graag als de best bereikbare universiteit van Nederland. Met het openbaar vervoer, wel te verstaan. Toch komt een op de vier personeelsleden nog steeds liever met de auto dan met de fiets, trein of tram. De VU zet nog een keer het offensief in. IVIaar, aldus Boerstra van Personeelszaken: "Ik weet ook best dat er een groep is die ]e gewoon nooit zult bereiken." Peter Boerman De vu is met haar vervoerplan al een tijd)e bezig haar personeel uit de auto te lokken. Er is een coördinator die potentiële carpoolers met elkaar m contact brengt, er zijn douches geopend voor fietsers, en voor wie met de trein komt, is er het grootverbruikerscontract met de NS. T o c h verkiest nog altijd zo'n kwart van de vu-medewerkers de auto om op z'n werkplek te komen. H e t wordt tijd voor grover geschut, vindt de vu, zeker nu door de steeds drukker wordende Zuid-As de wegen rond de vu nog verder dicht dreigen te slibben. "De tijd van leuke dingen en acties hebben we nu wel gehad", aldus J. Boerstra van de dienst personeelszaken. "We zullen in de toekomst wat minder honmg aanbieden en wat meer azijn moeten gebruiken. Maar ik weet ook best dat er een groep is die je gewoon nooit zult bereiken." Die omslag in het denken op de v u loopt synchroon met het overheidsbeleid. Geen beroep meer op het milieubewustzijn van de weggebruiker, maar tolwegen, hogere benzineaccijns en beperking van de parkeerruimte. Boerstra legt uit: "Ook de overheid is erachter gekomen dat je alleen met harde maatregelen, via de portemonnee, iets kunt bereiken. Vroeger was het: je hebt zoveel werknemers, dus moet je ook voor zoveel parkeerplaatsen zorgen. N u is het: je mag per zoveel mensen maar zoveel plaatsen hebben. En niet meer." Een beleid dat volgens Boerstra spoedig effect zal hebben, als er m de buurt van de D e Boelelaan parkeermeters komen. Parkeren op de bmnenplaats van de vu kost nu 150 piek per jaar. Als er meters komen, worden de tarieven van de vu-parkeerplaatsen daaraan

Illustratie: Berend Vonk

aangepast. "Er zijn nu mensen die in de binnenstad wonen en met de auto komen omdat ze anders overdag de parkeertarieven in de stad moeten betalen. Die zijn hier straks evenveel kwijt." Vorig jaar woonden ruim veertienhonderd medewerkers van de vu op een afstand van meer dan drie zones van de campus, een 'onfietsbare' afstand in vervoersterminologie. Van hen deden er 650 mee aan het NS-grootgebruikerscontract. D e rest komt

hoogstwaarschijnlijk met de auto. Sinds juni vorig jaar zijn er wel zo'n 150 van hen gaan carpoolen. D a n blijven er nog steeds zo'n zeshonderd werknemers over die elke ochtend alleen in de auto de file bevolken. O m ook hen op alternatief vervoer te doen overstappen, wil de v u de komende jaren nog eens zo'n acht a negen ton uittrekken. De fietsenstallingen moeten verbeteren, er komen hoogstwaarschijnlijk leasefietsen en er wordt zelfs overwogen om dienstreizen alleen nog

maar te vergoeden als ze met het openbaar vervoer gemaakt zijn. Maar wil het beleid echt zin hebben, realiseert ook Personeelszaken zich, dan zal toch in de eerste plaats het openbaar vervoer m de regio moeten verbeteren. Daartoe overlegt de vu al een tijdje, samen met andere bedrijven in de regio Zuid/wTC, met de busmaatschappijen en de NS, hetgeen al geleid heeft tot kortere overstaptijden op station Duivendrecht voor tremreizigers uit Utrecht, een dubbele snel-

tram 51 in de spits en een verhoogde frequentie van bus 48. In de toekomst komen er waarschijnlijk ook nog tien shuttlebussen die mensen uit verschillende plaatsen in de omtrek naar Zuid zullen kunnen vervoeren. D e vu heeft zich al voorgenomen de eerste drie jaar de toeslag op de abonnementen voor die bus te vergoeden. Veel meer kan de vu niet bijdragen, erkent Boerstra. "Er zijn voor de werkgever niet zoveel instrumenten meer om de werknemer uit de auto te halen die nog niet in gebruik zijn." Een behonde langs vu-werknemers levert een soortgelijk beeld op. Op de vraag wat de v u nog kan doen om de verstokte automobilist ertoe te bewegen z'n heilige koe te laten staan, luidt in de meeste gevallen het antwoord: niets, behalve het openbaar vervoer verbeteren. Dr. F . Namavar, werkzaam bij de vakgroep medische microbiologie, komt elke ochtend samen met z'n vrouw met de auto uit Uithoorn. "Met z'n tweeen of dneën is de auto al snel veel goedkoper. We rijden wel eens langzaam, maar staan bijna nooit in de file. Het openbaar vervoer naar ons huis is bovendien ongelooflijk slecht, gewoon veevervoer. Daar pas ik voor." En Marion Sassen, secretaresse bij de dierkundigen van biologie: "Ik kom altijd met de auto uit Landsmeer. Dat is veruit het snelst. Ik kan ook bijna met anders, want ik moet op tijd bij de school staan om m ' n kmderen op te halen. Met het openbaar vervoer kost me dat een uur. Er is maar één manier om mij uit de auto te krijgen: de opvang van m ' n kinderen verzorgen. Ik heb me wel opgegeven om te gaan carpoolen, maar met mijn werktijden denk ik niet dat veel mensen daar trek in hebben." Jan Snoek, technische man bij de Gebouwendienst, is ook "heel moeilijk uit de auto te krijgen", ook al woont hij in Osdorp, op minder dan drie zones van de vu. "Voor mij is het openbaar vervoer m principe ook perfect. Ik stap letterlijk voor de deui in en hier voor de deur uit, zonder overstap. Maar ik doe het nooit. Ik ben een echte automan. Als ze hier parkeertarieven gaan vragen, dan zal ik eerst gaan zoeken of ik 'm niet honderd meter verderop kwijt kan. D a n maar een stukkie lopen."

Tr is hier een goede sfeer' In de meeste hotels bestaat kamer 13 niet. De VU is minder bijgelovig. Ad Valvas onthult wie er schuilgaan achter dit geheimzinnige kamernummer. Deze maand: Maria Toren, die werkt op kamer 13 in de AB-gang op de eerste verdieping in het VU-ziekenhuis.

Peter Boerman "Natuurlijk heb ik me wel gerealiseerd dat ik op kamer 13 werk, ook al zit er geen bordje op de deur", vertelt Maria Toren, die sinds mei dit jaar secretaresse IS op de afdeling keel, neus en oorheelkunde (KNO) in het vu-ziekenhuis. "Maar bijgelovig ben ik niet, integendeel. Ik heb m ' n theorie-examen voor mijn rijbewijs bijvoorbeeld gehaald op vrijdag de dertiende. Nota bene met maar één fout! Dan kan het toch geen ongeluksgetal zijn." Toren is aan de v u begonnen als uitzendkracht, maar heeft vanaf augustus een contract. Weliswaar slechts voor een half jaar, maar in januari komt er een plaats vrij voor halve dagen, en dan hoopt ze ook in aanmerking te komen. Ze zit op de kamer bij de secretaresse van prof dr. H . F . Mahieu, maar die is er al een poosje niet. Voordat Toren in het academisch ziekenhuis van de vu kwam werken, heeft ze m andere ziekenhuizen gewerkt, maar ook in bedrijven en bijvoorbeeld bij het GAK. "Werken in het ziekenhuis is wel heel anders, sowieso qua sfeer. In een bedrijf is alles erop gericht om geld te verdienen, hier is

nen. Dat is vaak ook wel nodig. Als het dan ook goed blijkt te werken, kun je best zeggen dat er een goede sfeer is." Die sfeer beperkt zich vooralsnog tot de werkvloer. "Maar een paar maanden geleden heeft een coUegaatje een kind gehad. T o e n zijn we natuurlijk wel met z'n allen even wezen kijken. En met het dertigjarig bestaan van het ziekenhuis pas gele-

ké^

Maria Toren: 'In een bedrijf is alles gericht op winst, in een ziekenhuis op mensen.' Peter Wolters AVC/VU

men veel meer bezig voor mensen en met mensen." D a t wil echter niet zeggen dat er niet hard gewerkt wordt, vindt Toren. Ze heeft er haar handen aan vol. "Ik ben onder meer verantwoordelijk voor de brieven aan de huisartsen als er een patiënt ontslagen wordt, en voor het maken van operatieverslagen. Maar de laatste dagen ben ik aan die operatieverslagen helemaal niet toegekomen. Gelukkig hebben we hier een innige samenwerking, zodat er altijd wel

iemand wil bijspringen." De operatieverslagen zijn belangrijk voor de verdere behandeling van een patiënt. "De arts kan ook niet alles uit zijn hoofd weten." Toren heeft, naast het verdelen van de post, ook de taak ervoor te zorgen dat de dossiers van de patiënten, de statussen, op de spreekuren van de dokters klaarliggen. Ook is ze druk met de co-assistenten. Elke drie weken komt er een nieuwe groep medici in opleiding naar de afdeling KNO. "Elke arts hier wordt

geacht in die drie weken een praatje te houden voor die groep", legt Toren uit. "In de meeste ziekenhuizen is de KNO-afdeling vrij klein. Maar hier aan de vu niet." Over de vraag naar het leukste onderdeel van haar werk moet ze even denken. "De sfeer", zegt ze dan. resoluut. Op de kamer naast de hare zitten nog drie collega's, met wie ze prettig samenwerkt. "Ik moet zeggen dat het me hier heel goed bevalt. Mijn collega's zijn altijd bereid me te ondersteu-

den hebben we ook wel als groepje met onze vriend of man rondgelopen." Toren heeft twee dochters. D e oudste is net bevallen van haar eerste kind, zodat Toren nu oma is. Buiten werktijd is het verse grootmoederschap een grote tijdvreter, bekent ze. Daarnaast is ze als secretaris van de bewonerscommissie van haar Amsterdamse buurt druk bezig om die buurt leefbaar te houden. Als er nog tijd over is, pakt ze graag een boek, of gaat ze creatiever aan de slag. "Ik maak kralenboompjes en van die, hoe leg je dat uit, gipsen kopjes op spiegeltjes." In haar kamer is van die creativiteit echter niets te merken. "Daar is het nu nog iets te vroeg voor", vertelt ze. "Daarvoor werk ik hier, denk ik, nog te kort. Maar als ik mag blijven, dan zal er hier echt wel iets komen te staan."

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen