Ad Valvas 1996-1997 - pagina 482

AD VALVAS 27 MAART 1997

PAGINA 16

Achttien jaar

Hillian Nederhoed: 'Als ik vijf avonden achter elkaar niet uit geweest ben, krijg ik ontwenningsverschijnselen.'

Bram de Hollander

'Hoe enger de kroegen, hoe leuker' Terwijl het gros van de VU-studenten en -medewerkers geniet van zijn welverdiende rust, schiet een enkeling in de kleren en gaat op pad. Omdat er niets anders opzit of uit vrije wil. Deze week: Libertijn Hillian Nederhoed (22). Zij brengt menige nacht door In de kroeg. Marianne Hoek van Diike

Tijdens haar jeugd in een klein dorpje was studeren in 'de grote stad' een droom voor Hillian Nederhoed (22). "Op de middelbare school dacht ik al dat studeren een groot feest zou worden. De grote stad, daar waren de kroegen! M'n eerste jaar was dan ook één groot feest." Na twee jaar studeren werd ze lid van studentenvereniging Liber, waar ze inmiddels in het bestuur zit. De laatste jaren doet de vijfdejaars student geneeskunde het wat rustiger aan in het nachtleven, maar ze houdt nog steeds van uitgaan. "Als ik vijf avonden achter elkaar niet uit geweest ben, krijg ik ontwenningsverschijnselen. Dan zit ik thuis en denk: wat is m'n leven toch eigenlijk saai. Dan ga ik mensen bellen om te vragen of ze mee de kroeg in willen." Hillian heeft een brede smaak waar het om kroegen gaat. Ierse kroegen

vindt ze gezellig, net als kroegen waar alternatieve muziek gedraaid wordt. Met medestudenten gaat ze nog wel eens naar De Gieter of De Schutter, waar veel geneeskundestudenten komen. En voor een goed gesprek is café De Biechtstoel een uitgelezen plek. Op z'n tijd weet ze zelfs een echt Amsterdams café te waarderen, zolang er maar niet van die vreselijke Amsterdamse muziek wordt gedraaid. En dan zijn er nog de 'kamelenavonden' die ze met één van haar vriendinnen regelmatig heeft. "We gaan dan naar de Wallen, op zoek naar spannende kroegen. Hoe enger hoe leuker. Sinds de eerste keer noemen we het kamelenavonden. We zaten toen in een kroeg, ons biertje was op en we hadden niet zo veel geld meer. Opeens kwam er een man op ons af die

zei: 'Jullie zien er uit als twee dorstige kamelen, willen jullie nog een biertje?' Dat vonden we wel goed. Sindsdien gaan we regelmatig op stap en proberen bier aangeboden te krijgen. Meestal lukt dat wel. Als je met twee meiden op stap gaat, is dat heel makkelijk." Helaas is de eerste gastvrije kroeg die ze bezochten inmiddels om onbekende redenen opgeheven. Hillian is pas in haar derde studiejaar lid geworden van een studentenvereniging. Ze had al eerder plannen in die richting, maar schrok van het 'corporale' karakter van de meeste verenigingen. Na twee jaar optrekken met geneeskundestudenten, wilde ze echter ook wel eens over iets anders praten dan over haar studie. Toen ze Liber ontdekte, was ze verkocht. "We zijn met corporaal. Dat betekent onder meer dat we geen ontgroening hebben, maar een kennismakingsweek. Ook zijn er weinig regels. Er is bij ons bijvoorbeeld geen aanwezigheidsverplichting. En er zijn geen jaarclubs. We zijn één grote familie!" Dit jaar zit ze in het bestuur van deze vereniging, die zo'n tachtig leden telt. Ze is hoofd van de barcommissie en penningmeester van de overkoepelende vereniging. En al is geld en drank een gevaarlijke combinatie, volgens Hillian zelf is alles bij haar in goede handen. Naast het regelen van barpersoneel en het bijhouden van de voorraden, heeft Hillian nog een taak die heel specifiek bij Liber hoort, namelijk drank takelen. "We wonen vier hoog, dus alle drank die we bestellen moet naar boven getakeld worden", vertelt ze opgewekt. "Dat gebeurt een paar keer per jaar. We hangen met drie of vier mensen aan een touw. Er kunnen twee kratjes per keer mee. Het is zwaar werk, je raakt helemaal bezweet en ik heb nog steeds een blaar op m'n hand van de laatste keer." Liber is elke woensdagavond open voor haar leden. Hillian is er dan altijd te vinden. Niet alleen vanwege haar bestuursfunctie, maar ook omdat er altijd wel iemand rondloopt die ze nog nooit gesproken heeft. Juist de verscheidenheid aan mensen trekt haar zo in de vereniging. Verder organiseert er zo nu en dan iemand een activiteit. Na een videoavond en een poffertjesavond was dat laatst een uit-

stapje voor de barcommissie naar De Jeneverproeverij, waar meer dan veertig verschillende likeurs konden worden geprobeerd. Hillian heeft er meteen een aan het Liber-assortiment toegevoegd. "We hebben 'Jantje-inde-kelder' besteld. Dat is een likeur die normaal alleen wordt gedronken wanneer iemand zwanger is. Dat haalde meteen een oud idee omhoog. Er zijn al heel lang plannen voor een Liber-baby: het zaad van alle mannen van Liber opvangen en daar één vrouw mee bevruchten. Dan krijg je de ultieme Libertijn. En daar gaan we dan met z'n allen voor zorgen." Tot die tijd houdt Hillian het toch maar bij bier drinken. Ze kan aardig wat hebben, maar noemt zichzelf een sociale drinker. Ze drinkt zelden in haar eentje, het hoort gewoon bij gezelligheid. Rustig de kroeg in betekent ongeveer zes biertjes, maar ze kan er makkelijk meer dan tien op. "Ik weet niet precies hoeveel ik er op kan, want

ik hou het nooit bi). Bij drinkspelletjes gaat het bijvoorbeeld heel snel." Bij een zo'n spelletje gooien de deelnemers met twee dobbelstenen. Het aantal gegooide enen wordt op een persoonlijke en een totale scorelijst bijgehouden. Is op een van die lijsten een afgesproken score bereikt dan moet er soms een biertje weggegeven en soms een gedronken worden. "En dat moet dan wel een 'adje' zijn, natuurlijk." Adfundum dus, in een keer achterover. De volgende ochtend is het soms even afzien. "Dat is triest. Ik lig dan in bed en vertel mezelf dat het plafond echt niet draait, echt niet! Ik probeer of ik alles nog kan bewegen. Als ik erg veel gedronken heb ben ik misselijk, maar meestal heb ik honger. En schuldgevoelens, die horen volgens mij ook bij de bijverschijnselen. Want 's middags denk ik alweer: het was gewoon heerlijk!"

Hoofdredacteur Jos van den Broek van BioNieuws heeft de lentekriebels gekregen van een eerstejaars vu-studente. Rianne Lindhout heet de aankomend biologe die de hoofdredacteur doet verlangen om zelf "weer achttien te zijn". Het begon allemaal met een brief om advies aan de hoofdredacteur, waarin zij vertelde dat het haar leuk leek om na of naast haar studie populariserend te schrijven over wetenschap. Zij vroeg zich af wat voor banen er in Nederland bestaan op dit gebied. "Ik ken alleen Midas Dekkers - en die vind ik erg goed maar ik kan er natuurlijk niet vanuit gaan hem op te kunnen volgen... Maar zoiets zou ik dus wel willen." De hoofdredacteur was meteen gewonnen door het spontane karakter van Riannes brief en belde haar op. Dat leidde tot meer correspondentie, waarin Rianne openhartig twijfelde aan zichzelf. Ze vroeg zich bijvoorbeeld af of ze wel enthousiast genoeg was over haar studie, als ze dat afinat aan het enthousiasme waar- ' mee sommige VU-docenten over hun vak praten. Ze vond de gedachte "iets heel engs" hebben, dat ze zelf nooit zo enthousiast zou worden. "Maar als ik zie dat de collegezaal vaak vol zit met een joelende menigte die heel sterk aan een zwerm 'brugmuggen' van twaalf doet denken, absoluut niet geïnteresseerd in de docent vooraan in de zaal, dan denk ik dat mijn situatie niet het engst is". Tijdens het afspraakje dat de twee vervolgens hadden in Leiden, stelde de hoofdredacteur vast dat het wel goed zal komen met Rianne. "Alles lijkt haar evenveel te boeien." Wie wil weten hoe het verder gaat met Rianne kan dat voortaan tweewekelijks volgen in BioNieuws, waar zij sinds het begin van de lente in haar eigen column kan laten zien of Midas Dekkers met pensioen kan.

SONNET Theodor Holman In Memoriam Cario (35, hoteleigenaar, getrouwd, twee kinderen.)

't Was op het veld van Beverwijk. Daar speelde men zonder de bal, maar op de man. Uitslag: één lijk. En thans kijkt een recordaantal geleerden naar hen die vernielen: Het blijken allen dode zielen. Ze gaan op weg als oorlogsvloot (wat auto's, brommers en een fiets). Ze zijn soldaat, al is het niets. Soldaat wordt held als hij iets doodt. Vernielers zijn als u en ik. Net pak, net overhemd en strik. Zonder gevoel... dat ze ook leven. Op zondag wordt dat opgeheven.

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen