Ad Valvas 1996-1997 - pagina 126

AD VALVAS 10 OKTOBER 1996

PAGINA 16

Stress

Martine de Graaf (links): 'Hoe drukker het wordt, hoe meer wij lachen.'

Bram de Hollander

'We zijn geen ruziepotten Onafscheidelijk zijn ze, in liun werk, liun studie of in tiun vrije tijd: de duo's van de Vrije Universiteit. Deze week: Martine de Graaf (24) en Christa Teerds (29). Zij werken in het bruin café in het Hoofdgebouw.

Marianne Hoek van Dijke Eigenlijk hebben ze helemaal geen tijd voor een interview. Het brum café in het Hoofdgebouw is zo populair, dat ze het druk hebben vanaf het moment dat ze open gaan. 's Ochtends om half negen dan maar, tussen het vullen van de koelkast en het op bordjes leggen van de gevulde koeken. Martine en Chnsta zijn dan al een half uur aan de slag. Martine: "Het is hier eigenlijk altijd, druk. We hebben maar net genoeg personeel om alle klanten te bedienen. Vooral tussen een en twee uur 's middags lijkt het wel of de hele vu hier binnen komt lopen. Dan ben je constant aan het rennen en zijn de schoteltjes opeens op, of zo. Al die mensen hebben pauze en iedereen heeft haast. Wij knjgen daar meestal de slappe lach van. Hoe drukker het wordt, hoe meer wij lachen." Christa: "Als mensen naar je zwaaien.

DUO gewoon terugzwaaien. Dan hou je het 't beste vol." Martme werkt nu drieëneenhalf jaar in het bruin café. Ze heeft een horecaopleidmg achter de rug en vindt de werktijden op de vu prettig. Hier heeft ze tenminste de weekenden vrij. Eerst werkte ze fulltime, nu parttime. Martine: "Ik woon samen en met eten was het een ramp toen ik fulltime werkte. Dit bevalt me veel beter. Ik heb altijd op deze plek gewerkt. Eerst met Rietje, die is nu met pensioen. Ik heb geen inspraak gehad, maar gelukkig klikte het meteen met Christa. Ik ben heel blij met haar." Christa werkt al acht jaar op de vu.

ZIJ heeft wel een fulltime aanstelling. Haar halve familie werkt op de universiteit: haar tante in het restaurant van de medische faculteit, haar zus bij het bedrijfsbureau van de restauratieve dienst daa* en haar moeder brengt als voedingsassistente eten rond in het ziekenhuis. Christa: "Mijn zus heeft me binnengehaald. Ik heb eerst in de kroeg en het restaurant van de medische faculteit gewerkt. Door de reorganisatie van de restauratieve dienst ben ik overgeplaatst. Het bruin café werd me voorgesteld en het leek me wel een leuke plek om te gaan werken. Ik ben op 1 september begonnen, maar het lijkt al veel langer. Ik voelde me hier meteen thuis." Martine: "Het is verbazend snel gegaan. Ik heb haar ingewerkt, maar na twee dagen begon ze mij dingen uit te leggen. Dat je het bijvullen beter zus of zo kunt aanpakken, bijvoorbeeld. Zij brengt een heleboel ervaring mee. Dat zorgt voor een frisse wind. We drinken nu samen koffie aan het begin van de dag. Vroeger moest ik 's ochtends in m ' n eentje alles klaarzetten. Daar had ik wel een uur voor nodig. Met z'n tweeen zijn we in een half uur klaar en het is een gezellig begin van de dag." Christa mist haar collega's van de medische faculteit soms. Maar gelukkig komen ze geregeld bij haar in het café wat drinken of zij zoekt haar oude stekkie weer op. Chnsta: "Het is een andere locatie met een heel ander slag studenten. Dat is even wennen. Ik ken ook nog niet zoveel mensen hier. Al komen een paar vaste klanten van vroeger inmiddels ook wel eens hierheen." Martine: "Mensen komen hier om gezellig te zitten. Ik vind het dan ook belangrijk om gezelligheid te brengen. Ik ben er een tijdje uit geweest voor een operatie en toen miste ik het werk echt. In het ziekenhuis kreeg ik heel veel kaartjes van vaste klanten en collega's. Dat was heerlijk. Het lijkt op de middelbare school. Daar kon je je inschrijven om in de kantine achter de bar te staan. Er heerst hier net zo'n sfeer: geen gelul, gewoon lachen." Christa: "Je vangt elkaar op als collega's. Dat gmg tussen ons meteen heel

goed. We maken veel geintjes tussen het werk door. Het scheelt dat we allebei Amsterdammer zijn. We kunnen alles tegen elkaar zeggen, zonder dat de ander het gevoel heeft in de zeik genomen te worden. Dat is met mensen van buiten Amsterdam nog wel eens anders." Martine: "Vooral 's middags is het heel druk. Als er een nieuwe bij is, bots je in het begin steeds tegen elkaar op, omdat je nog niet op elkaar ingespeeld bent. M e t Christa ging dat meteen goed." Ze vinden elkaar vakvrouwen. Chnsta: "Martine heeft snelheid en gevoel voor humor. En ze blijft vriendelijk tegen klanten, hoe erg ze ook treuzelen." Martine: "Soms komen mensen heel gehaast binnen en roepen al van een afstandje hun bestelling naar de bar. Maar wanneer ik dan snel iets voor ze klaargemaakt heb, duurt het een half

uur voor ze h u n geld gepakt hebben, terwijl er dan alweer een heleboel andere mensen met evenveel haast staan te wachten. D a n moet je toch relaxed blijven. Christa is een harde werker. Ze heeft een goed inzicht in het werk en gaat bijvoorbeeld niet staan kletsen als er nog drie mensen geholpen moeten worden." Ze steken elkaar aan als ze een melige bui hebben en op dagen dat een van hen niet vooruit te branden is, laat de ander ook opeens de melk uit haar handen vallen. Ruzie zullen ze met snel krijgen, denken ze na een maand samenwerken. Martine: "We zijn geen ruziepotten." Hopelijk blijft dat zo wanneer ze binnenkort samen gaan stappen. Christa gaat namelijk altijd naar het Rembrandtplein, terwijl Martine een 'Leidsepleiner' is.

D e tuinwoede die tnotnenteel heerst onder m e n i g bezitter van een rijtjeshuis, zou ook aan kantoorbewoners goed b e s t e e d zijn. Uitzicht op natuur verm i n d e r t namelijk de kans op stress, zo leren w e uit het blad Arbeidsomstandigheden en milieu, waarvoor de dienst voor veiligheid en m i l i e u van de v u een aantal artikelen uit vaktijdschriften bij elkaar heeft gekopieerd. "Patiënten m e t uitzicht op een tuin herstellen sneller", w e e t de Amerikaanse auteur S. Ulrich bijvoorbeeld te vertellen. E n : "Gevangenen m e l d e n zich m i n d e r snel ziek als ze vanuit h u n cel i n een tuin kunnen kijk e n . " G o e d o m te w e t e n , want wat m o e t je n o u m e t zieke g e vangenen? Alleen al het kijken naar planten blijkt rustig te s t e m m e n . E n vijf m i n u t e n per dag is al genoeg. Helaas is er é é n 'maar' aan het wetenschappelijk onderzoek dat op dit gebied is verricht. D e bevindingen beperken z i c h tot b o m e n en struiken. Of ook b l o e m e n en planten op je b u reau bijdragen aan een stressreductie is n o g niet onderzocht. J a m m e r voor wie b o v e n de b o o m g r e n s werkt, pakweg op de derde verdieping of h o g e r . G e lukkig heeft Ulrich ook voor hen e e n oplossing voorhanden: hang e e n leuke poster o p . Uit n o g m e e r wetenschappelijk onderzoek is namelijk gebleken dat patiënten die uitzicht h e b b e n op serene natuurfoto's een veel lagere bloeddruk h e b b e n dan p a tiënten die naar foto's van wilde dieren m o e t e n kijken o f patiënten die h e l e m a a l geen posters hebben. O f het uitdelen van m o o i e n a tuurposters ook helpt het ziekt e v e r z u i m laag te h o u d e n , valt echter n o g te b e z i e n . E e n pagina verder in het blad lezen we dat e e n Groningse p r o m o v e n d a geconcludeerd heeft dat een w e r k n e m e r z i c h pas ziek m e l d t na eerst zelf de voors en tegens te h e b b e n afgewogen. "Verzuim kan voor een belangrijk deel w o r d e n opgevat als beredeneerd gedrag", stelt z e . Tja, h o e kunnen fraaie tuinen daar ooit t e g e n opboksen? BLADLUIS

SONNET Theodor Holman Rotte Rem het Koolhaasje Neem onze geest. Dat is toch net een woning. Wellicht geschapen door een Architect. Van ons bestaan is 'geest' toch de bekroning. Daar huist moraal. Wat is dat toch perfect. De geest kan uit de slaap worden gewekt En hij fabriekt dan wat er nog niet was. Die creativiteit vormt 'intellect'. Maar... tegenwoordig blijkt dit ook een farce. Thans blijkt: óók Koolhaas pleegde plagiaat, de meest fameuze bouwheer van ons land. Hij bouwde in zijn geest een laf verraad. De woning van zijn brein blijkt dus een krot: zijn 'tekeningen' zijn niet van zijn hand. Hij bouwt een ander na; zo'n geest is rot.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen