Ad Valvas 1996-1997 - pagina 570

AD VALVAS 15 MEI 1997

PAGINA 20

Jf^

**.-»e,^

Verkleedpartijen

Eberhard van der Laan: 'Er waren In 1 9 7 5 al veel leuke, wat excentrieke mensen uitgeweken naar de V U . '

Bram de Hollander

'De politiek was een bedreiging voor m'n studie' De VU brengt niet de minsten der aarde voort. Ad Valvas maakt een rondgang langs beroemdheden die ooit geschoold werden aan de Vrije Universiteit. Deze week: Eberhard van der Laan. Hij is advocaat en fractievoorzitter van de PvdA in Amsterdam. Marianne Hoek van Dijke "Zakkenvullers zijn het, die politici, allemaal. Ze hebben geen idee van wat er echt speelt bij gewone mensen." De caféhouder tegenover advocatenkantoor Kennedy Van der Laan zegt het zelfverzekerd, terwijl hij z'n terras neerzet. Aan de overkant doet advocaat Eberhard van der Laan (41) al een jaar of zes z'n best het imago van de Amsterdamse gemeentepolitiek

Geslaagd wat op te krikken. Eerst als gemeenteraadslid voor de PvdA, in 1994 als lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen. "PvdA-lijsttrekkers worden traditioneel wethouder. Ik niet, omdat ik wilde laten zien dat je zelfs van de grootste partij van Amsterdam lijsttrekker kunt zijn naast je werk. Dat maakt pohtiek meer een zaak van gewone burgers en niet per se van de politieke kaste." Van der Laan studeerde van 1975 tot 1983 rechten aan de vu. Daarvoor had hi) een blauwe maandag in Brussel medicijnen gestudeerd. Maar toen bleek dat hij na z'n kandidaats met zou kunnen overstappen naar een N e derlandse imiversiteit, stopte hij daarmee. "Ik had geen zin om zeven jaar in Brussel te zitten. D e meeste van m ' n vriendjes woonden in Amsterdam en daar wilde ik ook heen. Ik heb toen meegeloot voor medicijnen en de vu als voorkeur opgegeven, ook al had ik al acht jaar geen kerk meer bezocht. Omdat het een bijzondere universiteit was, wist je namelijk zeker dat je daar geplaatst werd als je was ingeloot." Maar ook deze poging om tot de medicijnenstudie toegelaten te worden mislukte. Wel kon hij terecht op de rechtenfaculteit. "En toen werd ik natuurlijk opgehangen aan mijn keus voor de vu", vertelt Van der Laan vrolijk. "Maar ik heb er later nooit

spijt van gehad. De studie was goed opgezet en er waren toen al veel leuke, wat excentrieke mensen uitgeweken naar de vu. Wij vielen tussen twee bewegingen in. De jaren zestig met de Maagdenhuisbezetting waren achter de rug en de punk moest nog komen. Je kent het wel: de lost generanon die er geen probleem mee heeft om verloren te zijn. Het was een vrolijke tijd." Hij heeft nog steeds contact met een aantal van de mensen met wie hij tijdens zijn studie actief was in onder meer de faculteitsvereniging QBD. Pas geleden hebben ze zelfs een reünie gehouden. "Dat gaan we elk jaar doen. We zagen elkaar wel op verjaardagen, maar nu hebben we het structuur gegeven. Het IS een leuk, gemengd clubje met onder anderen een ambtenaar, een fotograaf, een wetenschapper, iemand die voor zichzelf werkt en ook iemand die rechten studeerde naast medicijnen. Hij is nu cardioloog." Voor Van der Laan waren zijn studie en zijn ontluikende politieke betrokkenheid twee verschillende werelden. Hij zat een jaar in de faculteitsraad, maar vond de democratisering van de universiteit minder belangnjk dan de stadsvernieuwing in Amsterdam. "De enorme invloed van de CPN op de universiteiten was in die tijd beslist ergerlijk. Het leek alsof je met zombies praatte. Ze hadden geen eigen mening, maar kregen alles van boven opgelegd. Daar tegenover stond op de vu een aantal steile, gereformeerde bestuurders. Die twee groepen hielden de boel wel aan de gang. Vaak waren het discussies op de vierkante millimeter. Daar heb ik me dus niet zo mee bezig gehouden." Hij woonde in de Kinkerbuurt, waar de stadsvernieuwing traag op gang kwam. "Iedereen die een beetje goed in z'n vel zat en actief was in z'n buurt werd die kant opgedreven. We voerden actie, zetten een informatiecentrum op, enzovoort. Op de universiteit vonden ze me wel een rare snijboon omdat ik zo diep de gemeentepolitiek indook. Het is een tik van thuis, denk ik: je omgeving, daar ben je verantwoordelijk voor", stelt de zoon van een AR-gemeenteraadslid en

huisarts. Ook afgestudeerd aan de vu, trouwens. Op een gegeven moment waren al z'n vnenden afgestudeerd en moest hij nog zes tentamens doen. "De politiek was echt een bedreiging voor m ' n studie. Ik schreef toespraken voor wethouder Jan Schaeffer. Die hadden meteen resultaat. Dat was heel wat anders dan solitair achter m ' n studieboeken zitten. Maar door mijn activiteiten in de Kinkerbuurt wist ik wel zeker dat ik advocaat wilde worden. Door mijn studie kon ik me heel snel oriënteren op hoe een situatie in elkaar zat en hoe het anders kon. Rechten bestaat uit juridische puzzeltjes, maar ze gaan altijd wel over iets maatschappelijks." Dus studeerde Van der Laan daarna snel af en ging in de leer bij twee advocaten die hem "het ambacht van de

advocatuur" bijbrachten. Vijf jaar geleden begon hij met tien andere advocaten van grote en kleine kantoren Kennedy Van der Laan. "We willen the best of both worlds: het soort zaken van de grote kantoren en de sfeer van de kleine kantoren." Een concept dat aanspreekt, want momenteel werken er 35 advocaten, onder wie een aantal die van de vu afkomstig zijn. "Ik zie veel studenten langskomen en constateer dat de vu met ontevreden mag zijn over haar opleiding", zegt Van der Laan. "En blijkbaar spreekt onze filosofie die studenten aan. We denken dat een goede advocaat ook een leven buiten het werk heeft. Op ons kantoor schrijft de een daarom een proefschrift, zorgt de ander een dag per week voor de kinderen en zit een enkele gek in de gemeenteraad."

Je hoogleraar in onderbroek, niet veel studenten krijgen de kans dat eens goed te observeren. De aardwetenschappers onder ons krijgen die kans wel. Zij doen zulke vieze dingen dat ze daarbij onmogelijk h u n dagelijkse kledij aan kunnen houden. Er moet te pas en te onpas van kostuum gewisseld worden. Dat blijken geologen niet zoals de rest van de mensheid gewoon thuis te doen, in de beslotenheid van de slaapkamer, ze doen dat m het bos of op een open veld. In Aardweek, het weekblaadje van aardwetenschappen, weidt een geoloog uit over de verkleedpartijen tijdens het veldwerk. "In het buitengebied zijn kleedkamers spaarzaam voorhanden. Bij slecht weer zoek je toch gaarne beschutting. Zo koos een even geacht als geleerde medegeoloog tijdens een excursie daarvoor een oud en geheel verlaten buswachthokje in het Sauerland uit. De studenten hoefden zich met te verkleden en hielden in de regen de wacht. Ze konden echter niet de bus plus plattelandsvrouwen tegenhouden, die uitgerekend stopte op het ogenblik dat de oude hoogleraar in zijn ondergoed stond." N o g pakkender is het avontuur in een groeve met Limburgiet, een roetzwart vulkanisch gesteente. Midden in die groeve stond een kleine, blikken loods. "Aan een kant was het loodsje geheel open; aan de andere zijde bevond zich een deur. Een geschikte verkleedruimte leek dat." Een van de hoogleraren greep dan ook gretig zijn kans. D e schrijver van Aardweek had op dat moment een plaats veroverd bij de ingang van de groeve, de eerste rang zoals later zou blijken. "Tot mijn ontzetting reed een enorme bulldozer ronkend en knarsend nchting blikken loods. Terwijl het monster in zijn hok daverde, zag ik de achterdeur openzwiepen en de goeddeels ongeklede professor, met een tas spulletjes, met grote sprongen wegvluchten." Ja, er is een hoop afleiding tijdens het veldwerk van de geologen. Grappig dat er nog mensen zijn die zich afvragen hoe het komt dat het veldwerk voor de eerstejaars het grootste struikelblok vormt.

SONNET Theodor Holman

Vrijen op het herdersmatje Een schaakcomputer won laatst van een mens. Men deed alsof dat heel bijzonder was: Het menselijke brein verdort als gras, robotten vervullen des mensens wens. Zeg zelf: dit is toch nogal overdreven. Wat is zo'n schaakcomputer helemaal? Wat chips, wat schroefjes, wat draadjes van staal. Dat lijkt mij geen bedreiging voor het leven. Onze God is al langer de machine. Want de werking van menig apparaat is iets dat mij nog vaak te boven gaat. Hoe werkt een verrekijker, hoe Het Licht? Is een tikkend Horloge geen gedicht? Ze bestaan, zo weet ik, om ons te dienen.

BLADLUIS

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen