Ad Valvas 1996-1997 - pagina 134

AD VALVAS 24 OKTOBER 1996

PAGINA 8

Bericht uit Namibië

^Er tegenaan schoppen zat er al vroeg in'

Veel docenten en studenten op de VU brengen een deel van hun werk- of studietijd door in het buitenland. Elke twee weken doet een van hen verslag in Ad Valvas. Deze week: drs. Wout Ottevanger, projectmedewerker bij de Dienst Ontwikkelingssamenwerking, die sinds 1991 in Namibië zit. Kwasa kwasa muziek klinkt over het water vanaf de andere kant van de Zambezi. De ochtendmist verhult Zambia gedeeltelijk. Het is nog vroeg, maar de klas die ik moet observeren begint om kwart over zes. Niet precies mijn idee van een rustige start van de morgen, maar het leven speelt zich hier hoofdzakelijk af in de vroege ochtend en de late avond. Al snel wordt het te heet om je over te geven aan muziek, laat staan om een fatsoenlijke iae«ce-les te produceren. Ik bevind me in Katima Mulilo in de Caprivi strip in het meest oostelijke puntje van Namibië. Ooit was dit gebied Duits en hier werd de oorlog uitgevochten tussen het Zuid-Afrikaanse apartheidsregime en de SWAPO, dat strijdde voor een onafhankelijk Namibië. Schuilkelders van zandzakken en golfplaten zijn nog altijd de stille getuigen van die oorlog. Als ze bij scholen staan, zijn ze inmiddels omgetoverd tot extra klaslokalen. Eén school fokt er konijnen in. Terwijl de rest van Namibië grotendeels woestijn is, is de Caprivi strip zoals veel mensen zich Afrika voorstellen: groen, bosrijk en met veel wild. Ik ben in Namibië in het kader van een door de vu opgezet nascholingsproject, het INSTANT Project.

Nieuwe SRVU-voorzitter Pepijn Provoost wil geen realist zijn De nieuwe voorzitter van de studentenval<bond SRVU is een echte optimist: "IHoezo is de strijd om de herziening van het universitaire bestuur verloren? De Eerste Kamer is er toch nog?" Evenals met de vu gaat het volgens Pepijn Provoost goed met de SRVU, maar met de mensa is het droevig gesteld.

Dirk de Hoog "Het gaat behoorlijk goed met de SRVU. Dit jaar lopen er in de barak meer mensen rond dan vorig jaar en toen was het al drukker dan het tijden geweest was", vertelt Pepijn Provoost met enige trots. De "min of meer" tweedejaars student geschiedenis is sinds een paar weken de nieuwe voorzitter van de studentenvakbond aan de vu. Maar eigenlijk was hij al actief in de bond voordat hij aan de vu kwam studeren. "Ik heb het laatste jaar van het vwo in Amsterdam op school gezeten en de broer van m'n vriendin was actief in de SRVU. Ik vond actie voeren wel spannend en toen de bestuursvleugel van de vu werd bezet, was ik er als de kippen bij. Dat was de eerste keer dat ik op de vu kwam." Daarvoor was hij al betrokken bij antiracisme-activiteiten in zijn geboortedorp Nuenen bij Eindhoven. "Waar m'n betrokkenheid vandaan komt, weet ik ook niet precies. Een beetje van m'n ouders, want die zijn volbloed PvdA van het oude stempel. Dus tegen de maatschappij aanschoppen zat er al vroeg in." Met een beetje schroom bekent hij lid te zijn "van een socialistische organisatie, een beetje radicaler dan Groen Lifiks." Het blijkt de SAP, de Socialistische Arbeiderspartij, te zijn die vroeger een verzamelplaats was van Trotskisten, maar Pepijn zegt geen strak omlijnde ideologie aan te hangen. "Het gaat me erom dat je nog in idealen gelooft, dat je het lef hebt om niet realistisch te zijn. Ik wil me niet, zoals bijna alle politieke partijen, neerleggen bij de zogenaamde maatschappelijke realiteit. Van mij mag er wel weer een beetje verbeelding aan de macht komen." Pepijn heeft de indruk dat best veel studenten nog maatschappelijk geëngageerd zijn. "Dat generatie-Nixgedoe wordt ons vooral aangepraat door de media. Als je met studenten discussieert, blijken ze best andere interesses te hebben dan alleen studeren en later carrière maken. Maar door alle maatregelen zoals de tempobeurs en de verhalen eromheen is het studenten behoorlijk ingepeperd dat ze vooral hard moeten studeren. En daar gaan ze zich ook een beetje naar gedragen."

Buddyproject Toch meldt zich bij de SRVu meer nieuw kader dan in voorgaande jaren. "Misschien komt het omdat we de organisatie wat hebben omgegooid. Vroeger was er om de zes weken een beleidsraad. Nu is er om de drie weken een bijeenkomst voor actieve SRVu'ers. Daardoor is er meer contact tussen het bestuur en andere kaderleden." Met de nieuwe mensen zijn ook ideeën geboren voor nieuwe activiteiten. Zo werkt een groepje mensen aan het opzetten van een soort buddyproject voor vluchtelingstudenten. "De universiteiten denken vaak dat de zaken geregeld zijn als alle formulieren goed zijn ingevuld. Maar we horen vaak van studenten die uit het buitenland komen, dat ze zich vrij geïsoleerd voelen. Daarom willen we ze koppelen aan een Nederlandse student, die ze een beetje de weg wijst en wat gezelligheid biedt. Binnenkort hebben we een eerste kennismakingsbijeenkomst", aldus Pepijn. Een andere nieuwe activiteit is het individuele klachtenspreekuur. "Dat

Pepijn Provoost: 'Als ze zo doorgaan, kunnen ze over een tijdje de mensa ombouwen tot parkeergarage.'

n

Peter Wolters AVC/VU

loopt zo goed dat ik er bijna iedere dag mee bezig ben. Niet alleen met mensen te woord staan, maar ook met uitzoeken hoe het allemaal zit." De belangrijkste klacht is dat studenten niet tevreden zijn over de manier waarop ze door officiële studiebegelei-

'Je

krijgt in de mensa een lauwe kwak onduidelijkheid op je bord'

ders zijn behandeld. "We horen nogal eens dat studenten zich met een kluitje in het riet gestuurd voelen. Of ze krijgen gewoon de opmerking 'pech gehad' als door problemen met de data van een tentamen de temponoim niet is gehaald, met een schuld van vijfduizend gulden als gevolg. We hebben echt de mdruk dat er hier en daar studieadviseurs rondlopen die niet voor hun werk geschikt zijn. Misschien is de werkbelasting ook toegenomen. Maar dan moet de vu maar voor meer personeel zorgen." Ook blijkt de voorlichting over welke rechten studenten hebben, vaak erg minimaal te zijn. Natuurlijk blijft de vakbond op tradi-

tionele punten strijden. Zo zullen de acties tegen de Wet Modernisering Universitair bestuur doorgaan. "Hoezo al verloren? Dat is nou die matte houding waar ik me tegen verzet", reageert Pepijn een beetje fel. "Het wetsvoorstel moet nog in de Eerste kamer komen en die heeft al eerder bewezen recalcitrant te kunnen zijn. Bovendien zeggen veel deskundigen dat de wet juridisch gesproken erg slecht in elkaar zit. Een mooi argument om tegen te stemmen dus." Ook wijst de SRVU-voorzitter erop dat de VU niet automatisch de wet hoeft over te nemen. "Allerlei vu-bestuurders roemen openlijk de inbreng van studenten. Laat ze daaruit dan consequenties trekken en de universiteitsraad laten voortbestaan, evenals een plek voor studenten in het facultaire bestuur. Ik zie bij mij op de faculteit dat het prima functioneert." Overigens verwacht Pepijn dat pas over een jaar duidelijk wordt welke kant de vu op wil met het bestuur.

Treinkaartje Natuurlijk zal ook de studiefinanciering de nodige aandacht van de bond krijgen. In ieder geval komt er een discussie over wat er met de ov-jaarkaart moet gebeuren, want het contract loopt volgend jaar af. "Ik ben ervoor dat de kaart weer de hele week geldig wordt, want met deze studiebeurs kunnen we helemaal geen treinkaartje meer kopen als we eens ergens heen willen", is Pepijns mening. Verder vindt hij dat het plan van de landelijke studentenbond LSvb om studenten een beurs te geven waarvan je echt

kunt leven, in ruil voor het betalen van academicibelasting nog steeds een goed idee. "Dat is tenminste een structurele oplossing voor de lange termijn. Maar de politici zullen wel weer iets voor de korte termijn bedenken, waarvan na een paar jaar al weer duidelijk is dat het niet werkt." Overigens is hij niet echt verbaasd dat de vu in allerlei tests vaak goed naar voren komt. "Mijn studie scoorde het beste van alle universiteiten en ik ben er ook heel tevreden over. Maar de vu moet niet te arrogant gaan doen en denken dat de zaakjes hier wel goed zitten, want ze staat vaak nummer één omdat de andere universiteiten gewoon nog slechter zijn." Op één punt zijn de vu-studenten in ieder geval niet tevreden met hun universiteit, weet Pepijn. De mensa is slecht en duur. "Ikzelf eet er nooit, want je krijgt een lauwe kwak onduidelijkheid op je bord. Ik begrijp dat niet. In Nijmegen of Eindhoven bijvoorbeeld is de mensa gezelliger, beter en goedkoper. Waarom kan dat hier niet? En de koffieprijs is schandalig. Steeds meer studenten nemen een thermoskan mee van huis of hebben ergens in een kamertje een koffiezetapparaat staan. Als ze zo doorgaan, kunnen ze over een tijdje de mensa ombouwen tot parkeergarage. Maar misschien is dat ook wel de geheime doelstelling achter het huidige beleid. Je weet het maar nooit."

Nascholing is hier een relatief nieuw begrip. Gaandeweg is de nadruk binnen het project komen liggen op het tot stand brengen van een infrastructuur waarbinnen nascholing kan plaatsvinden. Hiertoe leidt het project locale leraren en advisory teachers op die iNSTANT-taken kunnen overnemen. Verder besteedt INSTANT veel aandacht aan het ontwikkelen van lesmaterialen. De icfewcê-leraar op de oude missieschool aan de oever van de Zambezi staat op het punt om zijn les te beginnen. Hij verwacht me en ik ga achterin de klas zitten. Gebruikmakend van het door INSTANT ontwikkelde lesmateriaal produceert hij een voortreffelijke les. Daarna laat hij me vol trots de science fair pxo)tcttn van zijn leerlingen zien. Een groep leerlingen is bezig catfish te kweken. Dat is een ingewikkeld proces aangezien het wijfje er kunstmatig toe aangezet moet worden om eieren te leggen. Nadat de eerste keer de visjes de kou niet overleefden en de tweede keer de bak waarin ze zaten 's nachts bij een inbraak verdween, lijkt de derde poging te gaan lukken. Na dit bezoek ga ik met de locale advisory teacher mee naar een paar andere scholen, verder verwijderd van de Zambezi. De laatste bereiken we na een tocht van twee uur over een hobbelige zandweg. We banen ons een weg tussen de koeien door als we het dorp binnenrijden. Sangwali is een uitgebreide village, waar de school een van de weinige bakstenen gebouwen is. De rest van de huizen is opgetrokken uit houten palen en klei, met daken van gras. Het geheel ziet er zeer goed georganiseerd en verzorgd uit. De school heeft al sinds het begin van dit jaar geen science-leTaar. De situatie doet redelijk troosteloos aan, maar de leerlingen zijn opgeruimd. Ben ik misschien de nieuwe science leraar? Nee, helaas, dat ben ik niet. "Oh, sorry sir", zegt het meisje op de voorste rij. Bij terugkeer 's avonds laat in Katima Mulilo klinkt de muziek alweer over het water. Zorgen over scienceleraren zijn tijdelijk vergeten. Morgen is er weer een dag.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen