Ad Valvas 1996-1997 - pagina 172

AD VALVAS 7 NOVEMBER 1996

PAGINA 6

Luxeprobleem voor Asvubasketbalteam

'Even een held' Geen griffioen te bekennen tijdens marathon van Amsterdam

Na weer twee gewonnen weds t r i j d e n , v o e r t h e t e e r s t e basketb a l t e a m v a n de A s v u s a m e n met E a r l y B i r d e n P r i s m a College de rangEjst van d e promotiedivisie a a n . De drie ploegen h e b b e n veertien punten, m a a r P r i s m a speelde een wedstrijd m i n d e r . Uit tegen Drink Flyers won de A s v u m a k k e l i j k m e t 48-83. H e t h e l e t e a m s p e e l d e volgens coach J o s P e l k g o e d . " M e e s t a l h e b je een p a a r uitblinkers die de punten binnenhalen, m a a r nu s c o o r d e n z e v e n s p e l e r s t u s s e n de t i e n e n vijftien p u n t e n . " O o k de thuiswedstrijd tegen Celeritas 2 w e r d afgelopen w e e k e n d m e t 7961 r u i m g e w o n n e n . " D a n z i t je als c o a c h r u s t i g a a n d e k a n t . " M a r k K a s t e e n s c o o r d e negentien p u n t e n , M a r i o v a n d e B r o e k zev e n t i e n e n M e r i j n R e n g e r s ("als altijd d e g r o t e t n o t o r " ) zestien. Z a t e r d a g 9 novem.ber o t n 20.00 u u r speelt d e A s v u t h u i s t e g e n BV W y b a u i t W i j c h e n . E e n week l a t e r g a a t d e A s v u i n U t r e c h t op bezoek bij tnedekoploper Prisma College. D e wedstrijd van de waarheid? " O c h , de competitie is n o g niet halverwege", meent P e l k . " W e zijn n e t g e p r o m o v e e r d e n d o e n l e k k e r m e e . Die e e r s t e p l a a t s blijft v o o r l o p i g een l u x e p r o b l e e m . " (DR)

Zondag 3 november vond de marathon van Amsterdam plaats. Ongetwijfeld bevonden zich onder de tienduizend deelnemers ook studenten en medewerkers van de VU. Hoeveel is niet te zeggen, want op geen van de talloze T-shirts was het beeldmerk van de VU te bekennen. Dick Roodenburg Marathonlopers zijn individualisten. Anders valt niet te verklaren dat een zoektocht van een week naar vu-renners niets heeft opleverd. Telefoontjes naar adetiekverenigingen leverden weinig op. Alleen T e u n Koetsier, medewerker bij Wiskunde en Informatica. Hij staat langs het parcours bij de verzorging. "Als het hard regent, trek ik mijn vu-regenpak aan." Hoogleraar aardwetenschappen Hans Vugts, drievoudig veteranenkampioen van Nederland, is niet thuis. Dat schiet niet op. Mag ik me dan opwerpen als spreekbuis van alle naamloze vu-lopers die rennend, wandelend of strompelend de ruim 42 kilometer uithepen? Mijn eindtijd van 3.55 uur valt in het niet bij de twee uur, tien minuten en 57 seconden van de Kenyaanse winnaar Joseph Chibet. Maar ik heb de ArenA van binnen mogen aanschouwen. De start van de marathon vindt buiten de ArenA plaats. Door het grote aantal deelnemers duurt het even voordat de massa in beweging komt. "Ik lig al lekker op schema man", klinkt het met een Surinaamse tongval. Als het tempo omhoog gaat, blijkt de temperatuur ondanks de motregen en harde wind mee te vallen: regelmatig gooit iemand zijn trainingsjack in de berm. Enkele lopers hebben h u n hond meegenomen en een vader duwt een wagentje met een slapend kind voor zich uit. Hij veroorzaakt wat irritatie bij zijn medelopers en een golf van

De marathon van Amsterdam: 'Als het hard regent, trek ik mijn VU-regenpak aan.' vertedering bij het publiek in de binnenstad. "Heb zeker geen oppas keime krijge", meent een mevrouw in Oost. Tussen de Watergraafsmeer en Duivendrecht komen de een half uur

later gestarte wheelers (mensen in rolstoelen) luid schreeuwend langszoeven. M e t de ArenA in zicht zit de eerste twintig kilometer er op. Onder de ArenA is de verzorgingspost waar koolhydratendrank uitgedeeld wordt. Daar kom ik pas achter als ineens iedereen zo'n kartonnen pakje heeft. T o c h maar even terug en snel opdrinken. T e snel waarschijnlijk.

want het komend uur is mijn maag enigszins van streek. D a t loopt niet echt lekker. Net na de ArenA staan de halvemarathonlopers klaar voor de start. Zij hoeven maar één ronde. Voor de Utrechtse Brug komen de koplopers van de halve marathon al langsrennen, gevolgd door een frisse meute die de al vermoeid rakende lopers van de hele marathon in een diepe dip doen belanden. Een foutje van de organisatie. Bij de hele marathon is het vanaf 25 kilometer een kwestie van overleven. Dat lukt vaak door in het steeds rustiger veld steun te zoeken bij tempogenoten. Als je echter op dat moment overvallen wordt door aan alle kanten om je heen vliegende en soms met de ellebogen werkende snelle henkies, gaat de lol er een beetje af

ANP

Bij een verzorgingspost ontlaadt zich de irritatie als iemand een bekertje water voor de neus van een ander weggrist. We doorkruisen voor de tweede keer de Amsterdamse biimenstad, ons psychologisch op de been houdend met de gedachte dat iedereen die voorbij loopt wel van de halve zal zijn. D e maag begint wat bij te trekken, maar de benen worden strammer. Het aantal afvallers neemt toe, gezien de hoeveelheid deelnemers die wandelend haar weg vervolgt. Gelukkig voor deze renners is de limiet vijf uur, dus die medaille halen ze wel. Als ik in Zuid-Oost besluit de laatste kilometers sjokkend uit te lopen, heft een Surinaams dameskoortje Hela, hola, houdt er de moed maar in aan. Naar kleding en hoedjes te oordelen.

hebben ze net nog psalmen gezongen in één van de vele kerken die de Bijlmer rijk is. Gesterkt begin ik aan de eindspurt, die wat lang uitvalt omdat het parcours met een wijde boog onder de ArenA doorloopt. Maar de birmenkomst is indrukwekkend. Via een loopbrug komen de lopers de ArenA binnen. Even een held. Maandagmorgen, de benen stram. Professor Hans Vugts belt dat hij niet heeft meegelopen. Zijn laatste marathon was dit voorjaar in Boston, met 2.55 als eindtijd. Hij is geblesseerd. "Een ouderdomsverschijnsel, het kraakbeen in de knie verhardt. Het komend halfjaar zijn marathons voor mij uit den boze." Het komend halfjaar? Mijn volgende marathon is pas over een jaar, in Amsterdam.

'Je moet afsluiten als Beethoven' Laatstejaars rechtenstudent Marco Kuin toont z'n goede voorbereiding

Aan de VU doen studenten hun wijsheid niet alleen uit boeken op. Behalve colleges kennen de meeste opleidingen practica. Een serie over leren in de praktijk. Deze week: de presentatie. Peter Boerman Alice heeft het er maar moeilijk mee in haar Wonderland. Ze raffelt haar zinnen af, laat haar stem dalen, m o m pelt, gebruikt jargon: alles wat ze fout kan doen bij een presentatie, doet ze verkeerd. En dan zijn de koning en de koningin ook nog eens zo streng voor haar. Alice moet er bijna van huilen. Maar dan, als ze haar poppenjurkje heeft verruild voor een mantelpakje en voor een groep managers staat, blijkt ze geleerd te hebben van haar vergissingen. Alles wat eerst verkeerd ging, gaat nu voortreffelijk. Haar publiek luistert ademloos toe. "Ter lering ende vermaak", vat rechtendocent drs. S.J. Steenstra de zojuist getoonde video samen ten overstaan van z'n klasje van tien laatstejaars rechtenstudenten, die een van de laatste bijeenkomsten van het practicum 'gespreks- en onderhandelmgstechnieken' volgen. Vermaak was er zeker, maar of ze ook iets van de video hebben geleerd, is een andere vraag. Drie studenten mogen vandaag voor twee studiepunten in de prakdjk brengen wat ze in de voorafgaande weken hebben opgestoken. Terwijl Steenstra een katheder in elkaar improviseert van een kartonnen doos en een doorzichtig kunststof voorwerp waarvan de eigenlijke func-

tie zich moeilijk laat raden, besluit de klas koffie te gaan drinken. "Het gaat vandaag meer over de vorm dan over de inhoud", legt Allon Kijl bij de automaat uit. De vierdejaars moet na de pauze het spits afbijten en verontschuldigt zich bij voorbaat. Helemaal nodig blijkt dat niet. Kijl geeft aan goed opgelet te hebben bij de eerdere bijeenkomsten. Zijn presentatie verloopt vlotjes. Hij stelt vragen aan de zaal, gebaart driftig met z'n handen en laat bi) tijd en wijle z'n blik over zijn toehoorders dwalen. Als hij dan ook nog eens het flap-overbord verrijkt met enkele onbegrijpelijke schema's, oogt z'n tien minuten durende speechje helemaal professioneel. Pas als hij zichzelf terugziet op de video, geeft hij prijs "best zenuwachtig te zijn geweest". Docent Steenstra toont begrip. "Iedereen is onzeker als hij hier staat, het gaat erom het te maskeren." D e

p?^

Peter Wolters AVC/VU

kanttekeningen die hij heeft, moeten dan ook niet als kritiek worden opgevat. "Bovendien", zegt hij, "zijn het niet echt opvallende dingen". Zo krijgt Kijl te horen dat hij moet uitkijken met vragen stellen aan de zaal. Steenstra stond zelf even met de mond vol tanden toen de vragensteller hém aankeek. "Je kunt beter de vragen in het algemeen stellen", adviseert de docent. Wel complimenteert hij Kijl met de manier waarop hij met de antwoorden omsprong. "Als mensen je vraag beantwoorden, moet je h u n woorden altijd bevestigen. Ook al kramen ze de grootste onzin uit. De mensen moeten zich met lullig voelen. Anders luistert er niemand meer naar je." Voor een collegecyclus met als doel de communicatieve en sociale vaardigheden te vergoten die nodig zijn voor

h

de beroepspraktijk van een jurist, zijn de studenten in dit practicum opvallend weinig zelf aan het woord. Het gegeven dat iedere aanwezige een dezer dagen slachtoffer wordt en achter het spreekgestoelte moet kruipen, houdt de groep echter alert. En als dat ze niet wakker houdt, dan is het wel de snerpend harde piep die Steenstra tot twee keer toe uit de videorecorder te voorschijn weet te toveren. "Tja, techniek blijft een moeilijke zaak", is zijn commentaar. Marco Kuin, die er al een HEAO-opleiding op heeft zitten, heeft met die techniek minder moeite. Hij heeft de opbouw van zijn presentatie over zijn huidige baan bij een Alkmaars Buro voor Rechtshulp keurig op sheet gezet. Steenstra legt uit dat je niet zomaar moet ophouden met je verhaal. Je mag de conclusie niet vergeten. "Je

moet dus afsluiten als Beethoven", merkt een van de aanwezige rechtenstudentes op. "Aan het einde alles eindeloos herhalen totdat iedereen het kan dromen." O m kwart over vier, ruim twee uur na het begin van het college, valt de eerste gaap te constateren, net als de video wordt getoond van de derde spreker. D e aandacht blijkt moeilijk vast te houden bij de uitzending van wat men vijf minuten eerder hve heeft gezien. "Jullie hebben het kennelijk wel gezien", constateert ook Steenstra na verloop van tijd. Het publiek knikt instemmend. In gezamenlijk overleg besluiten ze er maandag, als de andere zeven studenten moeten, een extra lange dag van te maken.

I

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen